Tak wygląda prawdziwa poetka, podciągnij się! Listy

Ależ to było rozkoszne.
Było plasterkiem ciepła na zimę. Bo ja to czytałam w taki czas. Ale to nieważne. Zostanie ze mną cytat nie z tej książki. Ale z tej bohaterki (nie od Nobla 😉).
JOANNA KULMOWA!!!!!
"O, co za dzień, wspaniały dzień,
słoneczny i pachnący!
Wolę być NIKIM w taki dzień
niż KIMŚ wśród ciemnej nocy.
Dzień dobrym światła! Serwus, cienie!
Cześć wędrującym smugom!
Już lepiej żyć przez JEDEN DZIEŃ
niż nie żyć BARDZO DŁUGO".

Ależ to było rozkoszne.
Było plasterkiem ciepła na zimę. Bo ja to czytałam w taki czas. Ale to nieważne. Zostanie ze mną cytat nie z tej książki. Ale z tej bohaterki (nie od Nobla 😉).
JOANNA KULMOWA!!!!!
"O, co za dzień, wspaniały dzień,
słoneczny i pachnący!
Wolę być NIKIM w taki dzień
niż KIMŚ wśród ciemnej nocy.
Dzień dobrym światła! Serwus, cienie!
Cześć wędrującym...

Trudno oceniać czyjąś korespondencję. Decydować o tym czy się ja lubi, czy nie. W odbiorze zdecydowanie przyjemniejsze były dla mnie listy pomiędzy Szymborską a Filipowiczem. Tutaj nie odnajduję tyle ciepła i komfortu.

Trudno oceniać czyjąś korespondencję. Decydować o tym czy się ja lubi, czy nie. W odbiorze zdecydowanie przyjemniejsze były dla mnie listy pomiędzy Szymborską a Filipowiczem. Tutaj nie odnajduję tyle ciepła i komfortu.

Powiem to prosto
Nasyciłam się już Szymborską
Lecz nie Kulmową
Co to, to nie
Kto czytał listy
Ten wie
O niej
To i owo

Powiem to prosto
Nasyciłam się już Szymborską
Lecz nie Kulmową
Co to, to nie
Kto czytał listy
Ten wie
O niej
To i owo

Jest coś grzesznego w czytaniu cudzych listów ale podczas lektury tych właśnie, nie czułam, że robię coś nieprzyzwoitego. Można było tej książki nie wydawać.

Jest coś grzesznego w czytaniu cudzych listów ale podczas lektury tych właśnie, nie czułam, że robię coś nieprzyzwoitego. Można było tej książki nie wydawać.

Ocenić się nie da jednoznacznie- bo to korespondencja, ale strasznie podobały mi się listy p. Joanny. Pełne dystansu do siebie, męża i codziennych spraw. Kipiły poczuciem humoru. P. Wisława natomiast zdawkowa. Milczała z potrzeby milczenia a P. Kulmowa pisała z potrzeby pisania - taki był układ. ( czasem aż przykro było patrzeć na listy na które p. Kulmowa nie dostawała odpowiedzi)
Miło było na dwa dni zanurzyć się w tej korespondencji pełnej ciepłych słów i sztuki.

Ocenić się nie da jednoznacznie- bo to korespondencja, ale strasznie podobały mi się listy p. Joanny. Pełne dystansu do siebie, męża i codziennych spraw. Kipiły poczuciem humoru. P. Wisława natomiast zdawkowa. Milczała z potrzeby milczenia a P. Kulmowa pisała z potrzeby pisania - taki był układ. ( czasem aż przykro było patrzeć na listy na które p. Kulmowa nie dostawała...

Jestem entuzjastką wydawania korespondencji Wisławy Szymborskiej. W każdej ilości. Te wyjątkowe pod każdym względem przykłady na elokwencję, kreatywność, dystans do siebie i świata noblistki, radują serce i przywracają duszy konieczny balans.

Skoro Szymborska, zmagając się z wieloma sprawami, sytuacjami, od zdrowotnych po polityczne mogła z optymizmem i spokojem przejść przez życie, to ja czuję się pokrzepiona.

Dodatkowo tym razem sięgam po korespondencję z Joanną Kulmową, świetną poetką, interesującą interlokutorką, a (w tym konkretnym przypadku) doskonałą partnerką do uskuteczniania korespondencji. Jej rozmach, dowcip, swada, serdeczność, otwartość i głód człowieka są absorbujące, zniewalające i powodujące ciągły uśmiech. W odpowiedzi, dużo bardziej powściągliwa Szymborska pisze niewiele, ale za to podsyła swoje słynne kartki, niezrównane kolaże i, wielokrotnie, słowa uznania dla talentu i mocy twórczych Kulmowej. Ich rozmowy listowne bywają różne, od informacyjnych (kto, kiedy, gdzie spędza kolejne święta, wakacje, podróże),po sprawy zawodowe związane z publikowaniem wierszy (ach ten nurt tuwimowski, leśmianowski!) nagrodami, spotkaniami literackimi. Raz pada moje ulubione: "Ale wszystko chrzan i mięta". Ale nie o tym. Ważne są niepokoje twórcze, kolejne pomysły na bohaterów literackich, ich odniesienie do rzeczywistości, listy o rydzach i małpach, czy kondycji społeczeństwa jako takiego (tutaj Szymborska nie pozostawia złudzeń co do natury tłumu, ponura to konstatacja).

Nawiązując do tego co w nawiasie - jaka szkoda, że takie bezpretensjonalne, otwarte na świat i człowieka, prawdziwe humanistyki to, nie dość, że rzadkość, to jeszcze, na dodatek, przeszłość. Bo dziś wszystko zdaje się takie dosłowne, poważne, drętwe od strachu przed nieżyczliwością. Gdzie ci ludzie, którzy mieli fantazję? Ano tutaj, w korespondencji dwóch Poetek.

Jestem entuzjastką wydawania korespondencji Wisławy Szymborskiej. W każdej ilości. Te wyjątkowe pod każdym względem przykłady na elokwencję, kreatywność, dystans do siebie i świata noblistki, radują serce i przywracają duszy konieczny balans.

Skoro Szymborska, zmagając się z wieloma sprawami, sytuacjami, od zdrowotnych po polityczne mogła z optymizmem i spokojem przejść...

Gdy dwie poetki piszą o swoich problemach, osobistych lub nie, to biorą je w nawias ironii. Bo wprawdzie nie wiadomo, czy dzięki temu nawiasowi nadawca listu łatwiej radzi sobie ze swoim problemem, ale można podejrzewać, że dzięki temu nawiasowi łatwiej poradzi sobie z jego problemem odbiorca. A jeśli nawet nie wszystkie problemy da się wziąć w nawias ironii, to na szczęście w nawias ten wziąć można dużo więcej.

Gdy dwie poetki piszą o swoich problemach, osobistych lub nie, to biorą je w nawias ironii. Bo wprawdzie nie wiadomo, czy dzięki temu nawiasowi nadawca listu łatwiej radzi sobie ze swoim problemem, ale można podejrzewać, że dzięki temu nawiasowi łatwiej poradzi sobie z jego problemem odbiorca. A jeśli nawet nie wszystkie problemy da się wziąć w nawias ironii, to na...

57 letni epistolarny dialog dwóch niezwykłych kobiet.Trwała przyjaźń mimo (a może właśnie dlatego),że widziały się raptem trzy razy w życiu.
Cóż za erudycja : tyle odniesień,cytatów ,gdyby nie przypisy pogubilabym się.
Poetka Kulmowa rozgadana,poetka Szymborska oszczędna jak w swych wierszach.U tej pierwszej głównie listy,u tej drugiej kartki że słynnymi wyklejankami.
Dla mnie uczta.

57 letni epistolarny dialog dwóch niezwykłych kobiet.Trwała przyjaźń mimo (a może właśnie dlatego),że widziały się raptem trzy razy w życiu.
Cóż za erudycja : tyle odniesień,cytatów ,gdyby nie przypisy pogubilabym się.
Poetka Kulmowa rozgadana,poetka Szymborska oszczędna jak w swych wierszach.U tej pierwszej głównie listy,u tej drugiej kartki że słynnymi wyklejankami.
Dla...

Ciekawy wizualnie pomysł na książkę - skopiowane listy, odręczne wraz z ozdobnikami, naklejankami, maluneczkami i graficzkami drobnymi, uzupełniającymi tekst listu. Bardzo interesująco się to czyta. Zabrakło mi jednak jakiejś opowieści w tych listach - nie widzę ani nie czuję tu tej przyjaźni dwóch kobiet czy dwóch poetek. Jest sympatia, jest wielki szacunek i podziw dla talentu tej drugiej (i wzajemnie),ale ciepła tu nieco brakuje. Na pewno jednak pozycja wspaniale opracowana - nawet nie znając pojawiających się nazwisk czy wydarzeń czytający ma odpowiednie przypisy rozjaśniające sytuację, co bardzo pomaga.

Ciekawy wizualnie pomysł na książkę - skopiowane listy, odręczne wraz z ozdobnikami, naklejankami, maluneczkami i graficzkami drobnymi, uzupełniającymi tekst listu. Bardzo interesująco się to czyta. Zabrakło mi jednak jakiejś opowieści w tych listach - nie widzę ani nie czuję tu tej przyjaźni dwóch kobiet czy dwóch poetek. Jest sympatia, jest wielki szacunek i podziw dla...

Urocza rzecz. Mało tu Szymborskiej, więcej Kulmowej, co zresztą doskonale oddaje charaktery obu poetek: Kulmowa ekstrawertyczna, rozpisana, Szymborska lakoniczna, mocno schowana, co jednak nie oznacza, że brak tu serdeczności. Sporo ciekawostek i przewijających się znanych literackich nazwisk.

Urocza rzecz. Mało tu Szymborskiej, więcej Kulmowej, co zresztą doskonale oddaje charaktery obu poetek: Kulmowa ekstrawertyczna, rozpisana, Szymborska lakoniczna, mocno schowana, co jednak nie oznacza, że brak tu serdeczności. Sporo ciekawostek i przewijających się znanych literackich nazwisk.