Jeszcze może załopotać. Opowiadanie ze świata Meekhanu

Opowiadanie jest ściśle powiązane z pewną bitwą, która bez proporca nie jest w stanie się odbyć. Bardzo dobre. Jest tam mało bitwy. Za to sporo rozważań człowieka, który ma za zadanie opisać tą historię.

Opowiadanie jest ściśle powiązane z pewną bitwą, która bez proporca nie jest w stanie się odbyć. Bardzo dobre. Jest tam mało bitwy. Za to sporo rozważań człowieka, który ma za zadanie opisać tą historię.

„Jeszcze może załopotać. Opowiadanie ze świata Meekhanu” Roberta M. Wegnera to zwięzłe, pełne napięcia opowiadanie z uniwersum Meekhanu, rozgrywane około 30 lat przed pierwszymi tomami „Opowieści z meekhańskiego pogranicza”, w tym przed piątą częścią „Każde martwe marzenie”.
Opowiadanie skupia się na heroicznym oblężeniu stolicy Imperium przez armię Se-Kohlandczyków, gdzie cesarz Kregan-ber-Arlens i jego siły stawiają opór przeważającym siłom wroga. Tytułowa flaga symbolizuje nieugiętość obrońców, hasło „ANNKS” (Ale Nie Na Kolanach S….synu) dodaje humoru w chaosie bitwy, a całość pulsuje militarnym realizmem Wegnera. Krótka forma (ok. 85 stron/2h 35 min) nie rozwadnia emocji, choć dla nowicjuszy wymaga znajomości kontekstu sagi.
Główne cameo to Genno Laskolnyk, zadziorny jeździec czaardaanu z późniejszych tomów, oraz cesarz Kregan-ber-Arlens w młodszej, pełnej ikry odsłonie. Kluczowa jest też pewna młoda dziewczyna, której losy splatają się z oblężeniem - to postać, która tutaj pełni rolę gońca, ale w przyszłości stanie na czele jednej z najważniejszych organizacji w kraju łącząc ten epizod z szerszą sagą. Te nawiązania wzbogacają uniwersum.
Idealny dodatek po piątym tomie, oferujący militarną epickość i smaczki dla wtajemniczonych, bez zbędnego rozciągania. Wegner łączy brutalność z humorem, podkreślając motywy nadziei i lojalności. Polecam jako szybka, satysfakcjonująca lektura dla miłośników Meekhanu i oczywiście w idealnej interpretacji Filipa Kosiora w audiobooku.

„Jeszcze może załopotać. Opowiadanie ze świata Meekhanu” Roberta M. Wegnera to zwięzłe, pełne napięcia opowiadanie z uniwersum Meekhanu, rozgrywane około 30 lat przed pierwszymi tomami „Opowieści z meekhańskiego pogranicza”, w tym przed piątą częścią „Każde martwe marzenie”.
Opowiadanie skupia się na heroicznym oblężeniu stolicy Imperium przez armię Se-Kohlandczyków, gdzie...

“Jeszcze Może Załopotać” to opowiadanie, które teoretycznie powinno się przeczytać przed piątym tomem, w praktyce czytam je jako ostatnie. Nie ma to jednak większego znaczenia, choć nadaje ono trochę więcej kontekstu do “Każdego Martwego Marzenia” i ujawnia nam nieco więcej z historii pewnej postaci. Samo w sobie opowiada o kultowej bitwie o Meekhan, która jest w serii nieraz wspominana. Mamy więc do czynienia z kolejną militarną odsłoną twórczości Wegnera i po raz kolejny obraz bitwy został odmalowany w świetny, wpływający na wyobraźnię sposób. Walka do samego końca, cud który nie miał prawa się wydarzyć, honor, waleczność, poświęcenie - te motywy stale towarzyszą twórczości autora. Mimo, że nie ma w nich nic szalenie odkrywczego, Wegner po prostu potrafi opowiadać tak, że jest to dla czytelnika poruszające, nawet jeśli to tylko klisza. Warto przeczytać, bo to jeden z lepszych tekstów pośród opowieści z Meekhańskiego pogranicza.

“Jeszcze Może Załopotać” to opowiadanie, które teoretycznie powinno się przeczytać przed piątym tomem, w praktyce czytam je jako ostatnie. Nie ma to jednak większego znaczenia, choć nadaje ono trochę więcej kontekstu do “Każdego Martwego Marzenia” i ujawnia nam nieco więcej z historii pewnej postaci. Samo w sobie opowiada o kultowej bitwie o Meekhan, która jest w serii...

Nie będzie odkrywczym stwierdzenie, że krótkie formy dają możliwość przedstawienia narracji w sposób trudny do uzyskania na gruncie powieści, czy nawet powiązanych ze soba zbiorów opowiadań. Regułę te potwierdza "Jeszcze może załopotać".
Ta krótka nowelka, opisuje wydarzenia znane czytelnikom z "Opowieści... Wschód-Zachód". Zasadniczo nie mam zdania, czy należy ją czytać przed zbiorami opowiadań czy po. Myślę że mimo wszystko lepiej po lekturze "Wschód-Zachód", tak aby czytelnik wiedział czym jest Meekhan, o co chodzi z armią Se-kohlandczyków i kim jest Genno Laskolnik. Wiedza na temat tych podstawowych danych na pewno ułatwi lekturę.
Największą zaletą nowelki jest zgrabnie opisana akcja, bez przestojów, skupienie się na kilku ledwie postaciach i forma ściśle zmierzająca do satysfakcjonującego finału. Czytało się świetnie, a Robert M. Wegner po raz kolejny udowadnia, że na swoim rzemiośle zna się wybitnie.

Nie będzie odkrywczym stwierdzenie, że krótkie formy dają możliwość przedstawienia narracji w sposób trudny do uzyskania na gruncie powieści, czy nawet powiązanych ze soba zbiorów opowiadań. Regułę te potwierdza "Jeszcze może załopotać".
Ta krótka nowelka, opisuje wydarzenia znane czytelnikom z "Opowieści... Wschód-Zachód". Zasadniczo nie mam zdania, czy należy ją czytać...

Potężne opowiadanie militarne z dodadkiem magii i epickości. Nie na kolanach sukinsyny

Potężne opowiadanie militarne z dodadkiem magii i epickości. Nie na kolanach sukinsyny

Ot, banalne w treści, oczytane w motywach, oczywiste i tak bardzo meekhańskie, męskie, krwawe, gęste, cudownie patetyczne, bardzo dobrze napisane opowiadanie z wegnerowskiego uniwersum, które nic nie wnosi do całości fabuły, a jak się to cudownie czytało!

Ot, banalne w treści, oczytane w motywach, oczywiste i tak bardzo meekhańskie, męskie, krwawe, gęste, cudownie patetyczne, bardzo dobrze napisane opowiadanie z wegnerowskiego uniwersum, które nic nie wnosi do całości fabuły, a jak się to cudownie czytało!

Nie wiem, czy jest sens polecać to opowiadanie na start (pewnie nie ma),ale gdyby ktoś chciał poczuć esencję Meekhanu, to tu ją znajdzie.
Świetny tekst.

Nie wiem, czy jest sens polecać to opowiadanie na start (pewnie nie ma),ale gdyby ktoś chciał poczuć esencję Meekhanu, to tu ją znajdzie.
Świetny tekst.

Meekhan w całej swojej świetności.
Można to podsumować tylko jednym zdaniem: ale nie na kolanach...

Meekhan w całej swojej świetności.
Można to podsumować tylko jednym zdaniem: ale nie na kolanach...

O tym jak dzięki symbolowi wygrali oblężenie. Bardzo... hm, naiwne? Tak trochę. Wciąż wspaniały opis walk.

O tym jak dzięki symbolowi wygrali oblężenie. Bardzo... hm, naiwne? Tak trochę. Wciąż wspaniały opis walk.

Krótkie, ale niesamowicie przyjemne opowiadanie z uniwersum Meekhanu, które przypomniało mi, dlaczego tak lubię to uniwersum, dlaczego za nim tęskniłam i jak brutalne opisy autor potrafi czarować i łagodzić nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Pośród szczęki broni, smrodu krwi i wnętrzności czają się uśmiechy i starzy znajomi, których znamy jednak z kart już pełnych powieści. A może raczej jednego, konkretnego, dobrze znanego nam bohatera, który znów pojawia się raczej epizodycznie, ale za to w jakim stylu! Tak, mój ukochany Laskolnyk! Tu młodszy, odważniejszy, śmiało... pyskujący cesarzowi. Ahhh, jak dobrze było się zanurzyć w ten świat....! Krótko, ale jest.

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/03/242025-robert-m-wegner-jeszcze-moze.html

Krótkie, ale niesamowicie przyjemne opowiadanie z uniwersum Meekhanu, które przypomniało mi, dlaczego tak lubię to uniwersum, dlaczego za nim tęskniłam i jak brutalne opisy autor potrafi czarować i łagodzić nieoczekiwanymi zwrotami akcji. Pośród szczęki broni, smrodu krwi i wnętrzności czają się uśmiechy i starzy znajomi, których znamy jednak z kart już pełnych powieści. A...