Nie mam więcej pytań

To jest wspaniała powieść detektywistyczna. Z początku nie byłam przekonana, bo dużo rozpraw, dochodzenia, w kółko to samo. Ale z czasem nabrało to takiej wspaniałej oryginalności, że nie mogłam się oderwać.

To jest wspaniała powieść detektywistyczna. Z początku nie byłam przekonana, bo dużo rozpraw, dochodzenia, w kółko to samo. Ale z czasem nabrało to takiej wspaniałej oryginalności, że nie mogłam się oderwać.

Bardzo lubię dramaty sądowe i ten także przypadł mi do gustu. Ciekawie prowadzona narracja z perspektywy wielu bohaterów. Polecam.

Bardzo lubię dramaty sądowe i ten także przypadł mi do gustu. Ciekawie prowadzona narracja z perspektywy wielu bohaterów. Polecam.

Myślę, że opisanie tej książki jest trudne, ponieważ jak dla mnie okazała się nudna. Autorce nie można zarzucić, że nie potrafi przeskakiwać między liniami czasowymi. Książka została dobrze napisana, ale brakuje jej akcji. Jest to bardzo spokojna książka, i z pewnością znajdzie zwolenników, natomiast mnie niestety rozczarowała. Jednakże zachęcam do przeczytania jej kolejnej książki ,,Nie to miejsce, nie ten czas", która pod każdym względem była dla mnie idealna.

Myślę, że opisanie tej książki jest trudne, ponieważ jak dla mnie okazała się nudna. Autorce nie można zarzucić, że nie potrafi przeskakiwać między liniami czasowymi. Książka została dobrze napisana, ale brakuje jej akcji. Jest to bardzo spokojna książka, i z pewnością znajdzie zwolenników, natomiast mnie niestety rozczarowała. Jednakże zachęcam do przeczytania jej kolejnej...

Książka całkowicie nie przypadła mi do gustu. Monotonna, akcja toczy sie ciągle w sądzie. Zakończenie mocno naciągane. Oskarżona nie mówi nic przez całą książkę. Dla mnie nic ciekawego

Książka całkowicie nie przypadła mi do gustu. Monotonna, akcja toczy sie ciągle w sądzie. Zakończenie mocno naciągane. Oskarżona nie mówi nic przez całą książkę. Dla mnie nic ciekawego

Nie po raz pierwszy sięgam po książkę autorstwa Gillian McAllister, choć, jak mawia klasyk, bywało rożnie między nami. Zdarzało się, że fabułę uznawałam za dobrą, choć momentami nieco przegadaną. Zawsze lepiej trzymać się zasady, że to nie ilość, a wyłącznie jakość decyduje o powodzeniu danej historii. Pamiętam jednak i piekielnie dobre, mądre odsłony literackie autorki, dzięki którym jeszcze lepiej zrozumiałam, jak niejednoznaczna jest ludzka natura. Możesz być szczęśliwy, mieć ułożone życie, ale wszystko, co dobre, może zawalić się w sekundę, niemal jak domino, które pociąga za sobą następne kłopoty. A czy tym razem, w przypadku „Nie mam więcej pytań”, byłam zadowolona z lektury? Tak, nawet bardzo. Mam nadzieję, że inni odbiorcy podzielą moje zdanie, choć oczywiście nie muszą.

Autorka niemal od razu wrzuca swoich bohaterów do paszczy lwa, a konkretnie na salę sądową. Sprawa jest o tyle poważniejsza, że spór między sobą toczą dwie kochające się dotąd siostry- Martha i Becky. Ta druga została oskarżona o zabicie córeczki Marthy, ośmiotygodniowej Laili. Obrona uważa, że była to śmierć łóżeczkowa, co w biologii jest zjawiskiem naturalnym, choć bardzo smutnym i szokującym. Czy jednak naprawdę dlatego zmarła Laila? Sami to sprawdźcie.

Warto też podkreślić, że Becky pełniła rolę niani dla dziecka Marthy. Matka dopiero co urodzonej dziewczynki była osobą zaangażowaną w pracę- sama założyła organizację charytatywną Stop Gap, pomagała uchodźcom, często musiała z tego powodu wyjeżdżać na wyspę Kos. To bardzo piękny gest, lecz przez to kobieta traciła kontakt z dzieckiem- na dodatek wyjątkowo płaczliwym. Jej postawa może wywołać bardzo wiele niezgodnych myśli- z jednej strony pomagamy innym, a sami uciekamy od własnych zobowiązań…?

Nie chcę podawać szczegółów, które ujawniałyby relacje między Marthą a Becky, nie opowiem też jak wyglądały ich rodziny, gdyż wszystkie te detale mają niebagatelne znaczenie dla całej opowieści. Jestem jednak przekonana, że tak poważne oskarżenia wpływają na całą rodzinę- nie ma radości, śmiechu, a jednak czas płynie dalej. Nieubłaganie. Inni muszą dalej funkcjonować. A jak mają zachowywać się rodzice obu córek, które teraz patrzą na siebie z dwóch stron sali sądowej? To bardzo istotny temat, który z pewnością rozczuli czytelników.

Ogrom pytań, które padają na sali sądowej, nie powoduje, że powieść jest przegadana. Pytania są przecież kluczowym elementem procesów sądowych, więc autorka postawiła na naturalność i autentyczność. Mamy śmierć malutkiej istoty, która nie mogła się bronić, a do tego mnóstwo perspektyw, które nie wyjawiają od razu zakończenia. Autorka celnie podkreśliła, jak źle mogą działać plotki i słynna poczta pantoflowa. Sąsiedzi zawsze przecież wiedzą lepiej, co się u nas dzieje, prawda?

Cieszę się, że przeczytałam tę książkę do końca- było warto to zrobić. Podobała mi się cała fabuła i pomysł na mieszanie ze sobą sprzecznych podejrzeń. Warto pochwalić też samą stronę edytorską- okładka jest odpowiednia, czcionka także, zaś tytuł od razu kojarzy mi się z salą sądową.

Polecam.

Nie po raz pierwszy sięgam po książkę autorstwa Gillian McAllister, choć, jak mawia klasyk, bywało rożnie między nami. Zdarzało się, że fabułę uznawałam za dobrą, choć momentami nieco przegadaną. Zawsze lepiej trzymać się zasady, że to nie ilość, a wyłącznie jakość decyduje o powodzeniu danej historii. Pamiętam jednak i piekielnie dobre, mądre odsłony literackie autorki,...

Dwie siostry, kiedyś sobie tak bliskie, dziś rozdzielone przez śmierć dziecka, znalazły się po przeciwnych stronach w sądzie.

Oskarżenie krzyczy- zabójstwo, o obrona postuluje - śmierć łóżeczkowa.
Któraś ze stron ma rację, tylko która?

Martha zazdrości Becky tego luzu, lekkości bycia, swobodnej atmosfery w małżeństwie pełnym śmiechów, prywatnych żartów, zwykłych, a jednak tak bardzo czułych gestów.
Z kolei Becky zazdrości siostrze poukładanego, stabilnego życia, pięknego domu, dobrej pracy, pasji prowadzenia fundacji. Ona sama w wieku 19 lat przerwała studia, gdy zaszła w nieplanowaną ciążę, chociaż zawsze marzyła o tym by być projektantką wnętrz.

W wyniku podjęcia różnych, chyba nie do końca przemyślanych decyzji, Becky zostaje opiekunką ośmiotygodniowej córeczki siostry, w czasie gdy ta oddaje się pracy na rzecz fundacji i była zajęta byciem zajętą, byciem nieobecną.
Aż zdarza się wypadek i zostaje oskarżona o zabójstwo małej Layli.
Czy Becky jest morderczynią, czy może ofiarą tragicznego splotu wypadków?
Ciąży na niej cała lista zarzutów, a kolejni powołani świadkowie tylko te zarzuty potwierdzają.
Co takiego wydarzyło się tamtego feralnego wieczoru? Dlaczego dziecko zmarło? I kto tak naprawdę przyczynił się do tej śmierci?

Historia została przedstawiona z perspektywy dwóch sióstr.
Pełno w nich pozorów, zazdrości, porównywania się do innych, analiz własnych wyborów i osiągnięć lub ich braku, frustracji i nieumiejętność powiedzenia słowa - NIE.
Nie przepadam za fabułą, gdy jest ona osadzona w sali sądowej, ale tu muszę przyznać, że każdy powoływany świadek lub biegły urozmaicał ją i nie było nudy.
Kolejne wypowiedzi pojawiających się osób, były zaskakujące i wciąż nie dawały odpowiedzi na pytanie - co się stało i tym samym napięcie potrafiło utrzymać się do samego końca.

Monotonnia wkradała się wtedy, gdy bohaterki prowadziły swój wewnętrzny monolog, pełen rozkminek nad swoim życiem. Przy czym monolog Becky był o wiele bardziej interesujący.
Książka wywołała we mnie wiele sprzecznych emocji, a to działa na jej plus. Lektura dobra, intrygująca, ale nie zaklasyfikowała bym jej do gatunku thrillera, a bardziej jako dramat rodzinny.

Dwie siostry, kiedyś sobie tak bliskie, dziś rozdzielone przez śmierć dziecka, znalazły się po przeciwnych stronach w sądzie.

Oskarżenie krzyczy- zabójstwo, o obrona postuluje - śmierć łóżeczkowa.
Któraś ze stron ma rację, tylko która?

Martha zazdrości Becky tego luzu, lekkości bycia, swobodnej atmosfery w małżeństwie pełnym śmiechów, prywatnych żartów, zwykłych, a jednak...

Druga, przeczytana przeze mnie książka tej autorki i kolejny bardzo ciekawy pomysł na fabułę. Dla mnie interesujące i ważne było to, że autorka zwraca uwagę na trudy macierzyństwa, opisuje odczucia dwóch sióstr a także ich mężów i pokazuje prozę życia. Kolejny ważny temat to studium zmiany która zaszła w relacjach rodzinnych bohaterów książki. Rzecz sprowadza się do tego, że żyli (i chyba my także to robimy bo ilu z nas wita dzień z niezmąconym entuzjazmem i radością?) nie do końca zdając sobie sprawę z tego, co było im dane. Dopiero nagłe zdarzenie zmieniło ich świat, ich stosunek do siebie, wydobyło ukryte pragnienia, uczucia i refleksje..

Druga, przeczytana przeze mnie książka tej autorki i kolejny bardzo ciekawy pomysł na fabułę. Dla mnie interesujące i ważne było to, że autorka zwraca uwagę na trudy macierzyństwa, opisuje odczucia dwóch sióstr a także ich mężów i pokazuje prozę życia. Kolejny ważny temat to studium zmiany która zaszła w relacjach rodzinnych bohaterów książki. Rzecz sprowadza się do tego,...

Dobrze się czyta, ale zakończenie nie jest zaskakujące. Od połowy książki da się je przewidzieć.

Dobrze się czyta, ale zakończenie nie jest zaskakujące. Od połowy książki da się je przewidzieć.

3.25 ⭐ // Wciągająca, ale męcząca. Końcówkę przewidziałam w pewnym momencie, ale i tak uważam, że była mocna. Ogólnie rzecz biorąc problem tu polega na tym, że ja chyba już wyrosłam z powieści, których akcja dzieje się na salach sądowych. Nie mówię, że jest nudna, bo nie mogłam się od niej oderwać i parłam na przód, ale to nie jest ten poziom napięcia, którego bym się spodziewała i zabrakło mi jakiegoś większego wow - nawet na tej końcówce, bo to w sumie można było przewidzieć. Solidnie napisana, widać, że autorka przyłożyła się do researchu i trudny temat prowadzi bardzo dobrze, ale jednak wolałabym większe wow, po prostu.

3.25 ⭐ // Wciągająca, ale męcząca. Końcówkę przewidziałam w pewnym momencie, ale i tak uważam, że była mocna. Ogólnie rzecz biorąc problem tu polega na tym, że ja chyba już wyrosłam z powieści, których akcja dzieje się na salach sądowych. Nie mówię, że jest nudna, bo nie mogłam się od niej oderwać i parłam na przód, ale to nie jest ten poziom napięcia, którego bym się...

Było dziecko.
Nie ma dziecka.

Gdy zostawiała dziecko ze swoją siostrą, nie przypuszczała, że cokolwiek może się stać. Wydawało się, że wszystko będzie dobrze. Następnego dnia jednak maleńka Leila jest martwa. I nic nie może tego zmienić.

Było dziecko.
Nie ma dziecka.

Gdy zostawiała dziecko ze swoją siostrą, nie przypuszczała, że cokolwiek może się stać. Wydawało się, że wszystko będzie dobrze. Następnego dnia jednak maleńka Leila jest martwa. I nic nie może tego zmienić.