Nasz dom płonie

Niezła!

Niezła!

Przeczytałam na przyśpieszeniu bo chciałam sprawdzić co się stanie z Kipem, chociaż było jak przypuszczałam. Rozwleczona historia, dodatkowo główna bohaterka wkurzała mnie maksymalnie. Słaba historia.

Przeczytałam na przyśpieszeniu bo chciałam sprawdzić co się stanie z Kipem, chociaż było jak przypuszczałam. Rozwleczona historia, dodatkowo główna bohaterka wkurzała mnie maksymalnie. Słaba historia.

Świetna książka, niebanalna, wciągająca i dająca do myślenia. Bardzo głęboka, dobrze napisane postaci, wiele ciekawych wątków ale nie za dużo. Polecam

Świetna książka, niebanalna, wciągająca i dająca do myślenia. Bardzo głęboka, dobrze napisane postaci, wiele ciekawych wątków ale nie za dużo. Polecam

Ciekawa fabuła, która szybko wciąga w swój wir... Mimo, że książka zaczyna się od tragedii, po drodze wydarza się trochę dobrych rzeczy... Walka o przyszłość syna kontra sprawiedliwość i zadośćuczynienie dla zmarłej córki... Wywołuje to wiele emocji i zwrotów akcji. Naprawdę ciekawa powieść, polecam!

Ciekawa fabuła, która szybko wciąga w swój wir... Mimo, że książka zaczyna się od tragedii, po drodze wydarza się trochę dobrych rzeczy... Walka o przyszłość syna kontra sprawiedliwość i zadośćuczynienie dla zmarłej córki... Wywołuje to wiele emocji i zwrotów akcji. Naprawdę ciekawa powieść, polecam!

„Nasz dom płonie” to poruszająca powieść, którą ciężko określić w ramach jednego gatunku, bo mamy tu trochę dramatu, trochę thrillera psychologicznego, trochę sensacji i dużo wątków obyczajowych, niemniej jednak wszystko to jest świetnie wyważone i daje nam genialną powieść od której naprawdę ciężko się oderwać.
Bonnie Kistler w swojej książce stawia na kobiety, o czym wspomina też zresztą w posłowiu, i to głównie na nich opiera się cała fabuła, poza tym dużo czasu poświęca relacji jaka łączy członków rodziny, a jest ona dość nietypowa, bo patchworkowa (nawet mi się zrymowało 😂).
Ponadto akcja jest statyczna, napięcie budowane powoli, autorka większy nacisk stawia na emocje i aspekty psychologiczne niż wartką akcje, a klimat stworzony przez nią jest poruszający, lekko przygnębiający i pełen sprzecznych emocji.
Może momentami znacząco odbiega od wątku głównego skupiając się bardziej na tych pobocznych, jeden z nich odnoszę wrażenie został urwany bez rozwinięcia jednak absolutnie mi to nie przeszkadzało, ale wiem że wielu czytelników może to denerwować.
Myślę, że warto tu nadmienić, że jest to debiut literacki, moim zdaniem całkiem udany, a czas spędzony na tej lekturze mimo paru niedociągnięć spędziłam naprawdę świetnie.

„Nasz dom płonie” to wartościowa i poruszająca powieść, którą po prostu trzeba przeczytać żeby móc samemu stwierdzić po której stronie barykady się stanie, bo widziałam po opiniach że jest to jedna z tych książek którą albo się kocha albo „nienawidzi”

„Nasz dom płonie” to poruszająca powieść, którą ciężko określić w ramach jednego gatunku, bo mamy tu trochę dramatu, trochę thrillera psychologicznego, trochę sensacji i dużo wątków obyczajowych, niemniej jednak wszystko to jest świetnie wyważone i daje nam genialną powieść od której naprawdę ciężko się oderwać.
Bonnie Kistler w swojej książce stawia na kobiety, o czym...

Pamiętam, że "Nasz dom płonie" kupiłam pod wpływem kilku pozytywnych opinii z Instagrama i przeczucia, że to może być poruszająca historia. I rzeczywiście już dawno nie czułam takiego emocjonalnego niepokoju, jak przy tej powieści. Raz, że trudno mi się było od niej oderwać, bo byłam ciekawa, jak się to wszystko rozwinie, a dwa, że bardzo długo tkwiłam w atmosferze napięcia wobec sytuacji, w której znaleźli się Peter i Leigh. Obserwowałam szarpiące bohaterami uczucia i przede wszystkim miałam wrażenie bycia wraz z nimi w potrzasku trudnych decyzji i postępującego rozłamu kochającej się przecież rodziny. I jeśli jakiś tytuł miałby oddać to, co na kartach tej powieści się działo, to właśnie "Nasz dom płonie".

Jedna tylko rzecz w "Nasz dom płonie" nie pozwala mi popaść w totalny zachwyt - kilka zbyt sensacyjnych momentów, które moim zdaniem były zupełnie niepotrzebne i historia by na tym nie straciła, gdyby ich nie było. Ba! Uważam, że bez nich by zyskała, bo skupiona by była od początku do końca na tym, co stanowi jej siłę - relacjach rodzinnych w obliczu tragedii i to, jak autentycznie i przejmująco pokazane są emocje bohaterów. Przymykam trochę oko, na to, co moim zdaniem zbędne i cieszę się myślą, że trafiłam na książkę, która okazała się bardzo poruszająca, dająca do myślenia i trzymająca w takim gryzącym serce napięciu.

Pełna opinia na K-czyta.pl: https://www.k-czyta.pl/2024/01/bonnie-kistler-nasz-dom-ponie.html

Pamiętam, że "Nasz dom płonie" kupiłam pod wpływem kilku pozytywnych opinii z Instagrama i przeczucia, że to może być poruszająca historia. I rzeczywiście już dawno nie czułam takiego emocjonalnego niepokoju, jak przy tej powieści. Raz, że trudno mi się było od niej oderwać, bo byłam ciekawa, jak się to wszystko rozwinie, a dwa, że bardzo długo tkwiłam w atmosferze napięcia...

Naprawdę dobra i poruszająca książka. Choć z początku wydawało mi się, że skupia się ona bardziej na wątkach pobocznych, zamiast na głównych, to pod koniec wybaczyłam to tej książce.

Naprawdę dobra i poruszająca książka. Choć z początku wydawało mi się, że skupia się ona bardziej na wątkach pobocznych, zamiast na głównych, to pod koniec wybaczyłam to tej książce.

Zaczęłam czytać z nadzieją na dobry dramat obyczajowy a skończyłam czytając głupawą sensację.

Zaczęłam czytać z nadzieją na dobry dramat obyczajowy a skończyłam czytając głupawą sensację.

Książka bardzo niepozorna z zewnątrz, ale za to wnętrze naprawdę jest godne uwagi. W gruncie rzeczy można by powiedzieć, że jest to historia o rodzinie, dość nietypowej i postawionej w jeszcze bardziej osobliwej sytuacji. Daleko jej jednak do typowej obyczajówki. Na wyróżnienie przede wszystkim zasługuje temat żałoby, który autorka ukazała w niesamowicie prawdziwy i nienachalny sposób. Nie ma tu wymuszania emocji, sztucznych zabiegów. Całość prezentuje się bardzo realnie i wiarygodnie. Pióro autorki jest lekkie, ale wolne od tandetnych fraz. Niby fabularnie dzieje się niedużo, ale książka nie nuży. Druga połowa obfituje już w więcej zdarzeń i przez nią się po prostu płynie. Mam niewielkie zastrzeżenia odnośnie zakończenia. Zabrakło mi jeszcze jednego rozdziału, który spiął by wszystkie wątki do końca. Podsumowując, naprawdę polecam ten tytuł. Zdecydowanie dobrze się go czyta i niesie ze sobą coś więcej niż tylko interesującą historię.

Książka bardzo niepozorna z zewnątrz, ale za to wnętrze naprawdę jest godne uwagi. W gruncie rzeczy można by powiedzieć, że jest to historia o rodzinie, dość nietypowej i postawionej w jeszcze bardziej osobliwej sytuacji. Daleko jej jednak do typowej obyczajówki. Na wyróżnienie przede wszystkim zasługuje temat żałoby, który autorka ukazała w niesamowicie prawdziwy i...

Historia przedstawia rodzinę patchorkową. Rodzinę bardzo szczęśliwą, pełną wsparcia i miłości. Wszystko układa się u nich w należytym szacunku. Kiedy małżeństwo postanawia wyjechać na wyjazd z okazji rocznicy ślubu, powierzają dom swoim nastoletnim dzieciom - Kipowi i Chrissy. Tego dnia Kip wybrał się na imprezkę, gdzie pił alkohol, w tym samym momencie rodzice zadzwonili do córki, ze są w drodze do domu, ta niewiele myśląc pobiegła do brata z wiadomością. I tutaj już nie jest tak fajnie… nastolatek postanawia prowadzić samochód po alkoholu, powodując wypadek. Rodzeństwo trafia na komisariat… a co gorsza kilka dni później umiera Chrissy. Dlaczego? Dlaczego stoi za tym jej brat? A może jednak to nie on? Jedno jest pewne… nic nie będzie takie samo, nie ma z nimi Chrissy…

Dużo, dużo emocji. Trochę mi się ciągnęła. Po przeczytaniu pierwszych stron spodziewałam się jeszcze czegoś bardziej wow, ale była okej. Nie jest to niczym złym, bo dla mnie okej książka to i tak bardzo dużo. Nie daje spokoju w sobie, dużo się o niej myśli, co sprawia, ze o niej nie zapomnicie na pewno. Sam pomysł na fabułę - rewelacja! Pare wątków nie pasowało, były aż nad to moim zdaniem. Nie żałuje, ze ją przeczytałam.

Historia przedstawia rodzinę patchorkową. Rodzinę bardzo szczęśliwą, pełną wsparcia i miłości. Wszystko układa się u nich w należytym szacunku. Kiedy małżeństwo postanawia wyjechać na wyjazd z okazji rocznicy ślubu, powierzają dom swoim nastoletnim dzieciom - Kipowi i Chrissy. Tego dnia Kip wybrał się na imprezkę, gdzie pił alkohol, w tym samym momencie rodzice zadzwonili...