Dacza

[...]
-Masz rację iskra jest najważniejsza. Nikt ci jej nie odbierze. Tylko, że z tej iskry może powstać ciemny płomień i objąć twoją nieszczęsną głowę.
[...]
-Kocham Cię.
-A kochasz swoje nadzieje, Marysiu?
-Nie, ty nią jesteś.
-Nie łudź się. Chciałabyś mnie widzieć szalonym albo buntownikiem, a ja jestem 40letnim. 40 letnim, w miarę inteligentnym panem, który jest w miarę szczęśliwy, w miarę nieszczęśliwy, ale w gruncie rzeczy zadowolony. Już bez większych aspiracji, chociaż nie pozbawiony pewnych ambicji. Panem, który ma swoje przyzwyczajenia, rytuały, przyjemności, jest ustabilizowany. Jeżeli jakiś grafik miałby przedstawić jego wnętrze, to zamiast moich płuc, serca i jelit mógłby narysować ten pokój. Trochę przyjemności, trochę kultury, trochę komfortu. Wszystko na swoim miejscu. A zamiast konturu człowieka mógłby narysować kontur Daczy. Mów mi dacza.
-To tylko pseudonim.
-Skądże, to szalony jest pseudonimem z mojej młodości. Tak naprawdę to jestem Dacza. Czy mogłabyś kochać Daczę?


𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 𝐖𝐀𝐊𝐀𝐂𝐘𝐉𝐍𝐄 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐃𝐄Ł𝐊𝐀/𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐃𝐄Ł𝐊𝐀 ⵑ 🌅⛺🏜🏝🏖🚗📚😎
Sztuka w trzech aktach. Dramat ukrytych pytań o punkty wyjścia, drogi i punkty dojścia trzech pokoleń Polaków, mających różny zasób wyjściowych historycznych przeżyć.
Obyczajowo realistyczny obraz z epoki naszej małej stabilizacji, wizerunek małżeństwa w stanie rozpadu, opowieść o zawiedzionych uczuciach i rywalizacji dwóch kobiet o jednego mężczyznę.
Bardzo irytujące podejście do związku, życia, rodziny, rodzicielstwa kobiety z przeszłości.
Wymowna nieobecność małżonki.
Obserwacje mężczyzny, kiedy dowiaduje się jak po latach zmieniła się miłość jego życia, chyba zaskakują go jego samego.
Z jednej strony obsesja kobiety, pielęgnowana przez lata kontra realizm mężczyzny. Sprowadzająca na ziemię wyobrażenia o ewentualnym ponownym połączeniu. Życie weryfikuje i wyprowadza z błędu. Czy chwilowe uniesienia są warte poświęcenia wieloletniego związku ?
Słuchowisko Polskiego Radia z 1980 roku - Scena Wspomnień.
W adaptacji i reżyserii Wojciecha Maciejewskiego.
Realizacja akustyczna : Jerzy Jeżewski
Opracowanie muzyczne : Jerzy Kordowicz

𝗪 𝗢𝗕𝗦𝗔𝗗𝗭𝗜𝗘 :
-Ignacy Gogolewski -Stefan;
-Jadwiga Cieślak-Jankowska -Lidka;
-Barbara Wrzesińska - Maria;
-Maciej Damięcki -Józio;
-Janusz Kłosiński -Sąsiad.
𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗦Ł𝗨𝗖𝗛𝗔𝗝𝗖𝗜𝗘 - 𝗭𝗔𝗪𝗦𝗭𝗘 𝗪𝗔𝗥𝗧𝗢 !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 :
Ireneusz Iredyński rzeczywiście nazywał się Iredyński, a nie jak podają niektóre źródła – Kapusto. Owo fałszywe nazwisko było jedną z wielu mistyfikacji pisarza, który lubił wprowadzać rozmówców w błąd. W Hryniowcach koło Stanisławowa w rzymskokatolickiej księdze parafialnej znajduje się spisane po łacinie świadectwo ślubu rodziców pisarza, Aleksandry Ziołeckiej, urodzonej w 1904 roku, i Antoniego Iredyńskiego, urodzonego w 1896 roku. Już ojciec Ireneusza nosił więc nazwisko Iredyński[5].
Pisywał pod pseudonimem Umberto Pesco.

Kolejna z legend dotyczących Iredyńskiego mówi o tym, że nie urodził się on w roku 1939, tylko wcześniej. Faktycznie, akt urodzenia Iredyńskiego nie zachował się, ale w arkuszu ocen ze Szkoły Podstawowej im. Stanisława Jachowicza w Bochni widnieje 1939 jako rok urodzenia[6]. Trudno podejrzewać, że już w drugiej klasie (rok szkolny 1946/1947) mały Iredyński, a tym bardziej jego rodzina, dokonywał modyfikacji swojej biografii.
dod. inf. wiki.

[...]
-Masz rację iskra jest najważniejsza. Nikt ci jej nie odbierze. Tylko, że z tej iskry może powstać ciemny płomień i objąć twoją nieszczęsną głowę.
[...]
-Kocham Cię.
-A kochasz swoje nadzieje, Marysiu?
-Nie, ty nią jesteś.
-Nie łudź się. Chciałabyś mnie widzieć szalonym albo buntownikiem, a ja jestem 40letnim. 40 letnim, w miarę inteligentnym panem, który jest w...