Bajki nie tylko o smoku

Że też dopiero teraz ta książka wpadła mi w ręce. Szkoda. Czytałbym ją swojemu dziecku by wzbudzić zainteresowanie historią miasta. Jakoś tak jest, że nie wiele dzieciaków interesuje się historią... szkoda... ale to tylko kwestia odpowiedniego zainteresowania. Monika Wilczyńska świetnie połączyła zabawę z nauką! Mamy bardzo przyjemną fabułę o ciekawskim chłopcu (tak, tak, ciekawość świata to podstawa),który spotyka przyjaznego duszka na miarę Kacpra. Jest to jednak bardzo swojski, szczeciński duszek. Idealny przewodnik po ciekawostkach szczecińskich, opowiedzianych w postaci legend i historyjek. Mamy tutaj całą gamę szczecińskich legend (w ich najpopularniejszej postaci),nieco oswojonych dla młodszego czytelnika. I o to chodzi! O wzbudzenie pierwszego zainteresowania, by wyjść na spacer w miejsca znane z książki i zobaczyć na własne oczy. To pierwsze kroki, które dziecko może zrobić z rodzicami... następne mogą być już samodzielne. Wszyscy lubimy tajemnice a ciekawość i wyobraźnia to najpotężniejsze narzędzia do badania świata. Mam pierwsze wydanie i wydaje mi się, że drugie ma lepszą szatę graficzną. Ilustracje Agnieszki Świejkowskiej są bardzo ładne i przyjemne dla oka... jednak nie są nowatorskie. Takich ilustracji bym się spodziewał... ale na początku lat 2000. Dzieci pewnie inaczej to odbierają... no ale cóż, nie sposób zupełnie wyłączyć umysłu dorosłego :) Warto jednak oddać sprawiedliwość ilustratorce, że świetnie oddała budowle charakterystyczne jak Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie (skrzydło wschodnie z narożnikiem północno-wschodnim),obecny wygląd Baszty Panieńskiej (vel Baszty Siedmiu Płaszczy),kościół św. św. Piotra i Pawła z platanem i kamieniem (fajnie widać w nich postacie z legendy) oraz Zamek Książąt Pomorskich w Wołogoszczy (widać inspirację z widoku na mapie Eliharda Lubinusa). I to jest wielki atut tych ilustracji... poza tym, że są sympatyczne (akwarele?). Podsumowując jest to bardzo dobra książeczka popularyzująca historię Szczecina. Jak czytam w opiniach, znana poza Grodem Gryfa i wzbudzająca chęć do odwiedzin. Zapraszamy serdecznie!

Książki Korczaka mają coś w sobie, niby opowiadają proste historię i często z perspektywy małych dzieci ale pokazują nam dorosłym jak dzieci widzą świat i jak go interpretują w swój sposób (o czym zapominamy często). Fabuła opowiada o Władku, jego rodzicach i rodzeństwie, którzy muszą się przeprowadzić bo ojciec stracił pracę. Na nowym miejscu autor pokazuje jak może przebiegać proces aklimatyzacji dzieci i dorosłych. Pomimo momentami trudnych sytuacji książka jest pisana w pozytywnym wydźwięku.

To chyba pierwsza książka z serii Zwierzaki, która spodobała mi się w całości. Od pierwszej do ostatniej strony byłam zachwycona. Przeczytałyśmy z córką w jeden dzień. Historia jak zwykle czegoś nas uczy, przesłanie dla dzieci i ukryte w grze słów przywary dorosłych - moje ulubione. ♥️ Bohaterowie bardzo oryginalni, każdy z nich jest taki konkretny, wyrazisty i wnosi coś ważnego do tej powieści. Moi ulubieni to zdecydowanie Melo i Skjoldur. Ich rozmowy to szczere złoto. 😅 Imiona nadane bohaterom wydają się takie oryginalne, wyjątkowe ale przede wszystkim pasujące, ogromne było moje zdziwienie, gdy dowiedziałam się, że każde z tych imion znaczy nie mniej nie więcej jak właśnie borsuk, tyle, że w różnych językach. No świetne! Kolejne nasze zaskoczenie, było wtedy gdy w fabule pojawili się bohaterowie z innej książki autora, którą przeczytałyśmy jako pierwsza (wilki z Ambarasa, ),bardzo fajny pomysł. Choć muszę przyznać, że trochę spadła mi sympatia do Rudej i Kulawca, gdy przyszły do naszych borsuczych bohaterów. Ale wiadomo, tak to jest w świecie zwierząt, każde chce chronić swoje stado. A jeśli chodzi o ilustracje to są bardzo ładne, chyba jedne z lepszych jeśli chodzi o książki z całej tej serii o zwierzakach. Ogólnie obie z córką, jesteśmy naprawdę zachwycone. Do tego stopnia, że po skończeniu książki, poczułyśmy smutek, że to już koniec tej historii. Ale przygoda była świetna. Polecamy. 😍

Myślę, że bardzo warto by dzieci czytały takie książki! Jest to forma krótkich opowiadań, często zabawnych, w których akcja jest osadzona w historycznych realiach. Przemycane są nawet elementy polityczne - o carze rosyjskim, który decydował wtedy o Łodzi. Bardzo fajnie opowiedziana historia. Jedyne co mi przeszkadzało to motyw diabła i tej morskiej kobiety.

Kolejna książka o przygodach dzikich zwierząt z Wydawnictwa Agora. Historia bociana Wojtka z podlaskiej wsi i chłopca Jacka, których losy się krzyżują. Bocian wyrusza w niebezpieczną podróż do Afryki. Jacek wyczekuje powrotu taty z kuracji leczniczej. Czy Wojtek wróci do gniazda w Polsce? Czy tata Jacka wyzdrowieje? To nie tylko opowieść przygodowa, ale także mała lekcja przyrody o życiu i zwyczajach bocianów. Przyjemne z pożytecznym. Plus za nietypowe, wyszywane ilustracje. Minus: nie wszystkie były dość wyraźne.

Kolejny tom książki , po przeczytaniu pierwszego ,,Beskid bez kitu. Zima’’. Większy format, oprawa twarda. Prześliczna książka i to nie jest stereotypowy przewodnik po Beskidach. Tu toczy się historia , a nawet dwie. Lektura podzielona jest na dwie części. Część pierwsza. Spotykamy się po latach z niektórymi bohaterami z tomu zimowego. Wtedy to Tekla była małą dziewczynką i córką batiuszki z cerkwi. Dziś już jest starszą kobietą, a nawet przyszywaną babcią. Jest rok 1960. Akcja toczy się w PGR-rze w Beskidzie Niskim. Główną bohaterką zaś jest tym razem Tereska, zwana Terką przez babcię Teklę. Terka opiekuje się samotną kobietą, dowozi jej żywność rowerem hen przez góry , doliny, hale ,pastwiska do starej łemkowskiej osady. Z samej wioski niewiele już pozostało. Zabita deskami cerkiew, stary bezużyteczny budyneczek szkolny, przy tym wszystkim sama jak palec , nie całkiem sprawna ze starości babcia Tekla. Dziewczynka cieszy się ,że zbliża się koniec roku szkolnego i na całe wakacje przeniesie się do babci. Terka kocha przyrodę, naturę, środowisko, w którym żyje, zwierzęta, zarówno te gospodarskie jak i dzikie. Wiele frajdy sprawia jej obserwacja ptaków oraz zwierząt leśnych. Zachwyca się jeleniami jak i wilkami. Zakłada swój punkt obserwacyjny w lesie na świerku, żeby mogła podpatrywać przyrodę. W tej części przedstawiono rzetelnie czasy komunistyczne, życie w PGR-rze, etnografię, przyrodę, zwierzęta, naturę, krajobrazy, zwyczaje ludowe, legendy i zabobony, przesądy, religię. Autorka wspaniale zaznaczyła jakie to były wtedy czasy. Nie miała racji bytu jak teraz demokracja i nikt nie mógł sobie wybierać przynależności czy jest katolikiem, prawosławnym czy ateistą /tak w skrócie, nie wymieniając wszystkich religii/. Komuniści nie zamierzali ustępować Kościołowi miejsca na polu światopoglądowym i rozpoczęli ofensywę ateistyczną . Dlatego pani Strzelecka świetnie to ujęła w jednym wątku,że można było wierzyć po cichu, nie afiszując się i nie przyznając się do tego. Ale nigdy nie narzucała swoich ideologii. Skądinąd wiem od mojej babci i mamy ,że partyjni komuniści chrzcili swoje dzieci potajemnie na działkach. Takie to były czasy. Druga część książeczki , to już czasy nasze współczesne. Pewna mama wraz z córeczką Nelą przyjeżdża na wyprawę do Beskidu Niskiego i urządza na jego łąkach obozowisko .Pokazuje jak rozbić namiot, zrobić lodówkę w potoku, rozpalić ognisko. Wraz z chodzeniem po terenie przeżywają różne przygody. Mama robi geologiczny wykład córce, odnośnie powstania gór. Uczy dziecko rozpoznawać rośliny jadalne, lecznicze, trujące i te będące wskaźnikami pogody. Bardzo podobała mi się wzmianka o przyrodniku i lekarzu Paracelsusie, który powiedział kiedyś ,że wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną, to zależy tylko od dawki. Jedząc jeden miligram muchomora, człowiek nie zatruje się, ale jak zje tonę czekolady to zatruje się na amen. W całej książce zawarte są piękne kolorowe tablice z roślinami, ptakami, zwierzętami, tropami zwierząt, gadami i płazami, pracami polowymi, łemkowskimi zabytkami, gwiazdozbiorem, akcesoriami obserwatora przyrodnika, ekwipunkiem turysty górskiego, a nawet wyposażeniem szkolnym Terki – obowiązkowo elementarz Falskiego , z czasów PRL-u. Jeszcze raz podkreślam, że to jest piękna, mądra, rzetelna, prawdziwa książka, zawierająca wiele ciekawostek przyrodniczych i krajoznawczych. Lektura dla rodziców i dzieci. Polecam i to obydwie książeczki pani Marii Strzeleckiej , tę o zimie także. I do zobaczenia na szlaku beskidzkim całego naszego portalu ,,Lubimy czytać’’ wraz z naszymi dzieciakami! Witaj przygodo!

Krótkie, ciekawie napisane i nagrane legendy o Popiele, Warsie i Sawie, Złotej Kaczce i różnych innych dziwnych stworach bądź królach. Dobrze, że zostały zebrane w jeden zbiór i dzieci mają okazję je poznać. To cenna skarbnica wiedzy na temat naszej kultury.

W trzeciej części swej niezwykłej podroży po Polsce rodzina fenków zabiera nas do: Kalisza, Malborka, Kielc, Brzegu, doliny rzeki Barycz, Lublina, Wolsztyna, Suchej Beskidzkiej, Kłodzko, Kórnik. Wędrujemy również po Beskidzie i Szlakiem Orlich Gniazd. Jest zaskakująco i bardzo dynamicznie... I tylko kodów QR brak...

W drugiej części oczyma dziecka oglądamy: Janów Podlaski, Gniezno, Zamek Książ, Płock, Wieliczkę, Zakopane i Tatry, Wosłowice wraz z arboretum, okolice rzeki Krutyni, Przemyśl, Zabrze, Zamość i Kraków. Jest... niezwykle, bo maluch zauważa inne rzeczy niż dorosły, elektronicznie (kody QR robią robotę) a nawet kulinarnie. Polecam!

W zakamarkach mojej pamięci odnalazłam za sprawą audiobooka tę książkę i nastąpiło olśnienie.Ona była pierwszą A.Bahdaja,nie "Kapelusz za 100tysiecy". Wczoraj przy sprzątaniu sobie powspominałam. Miło! Agatka z mini-powieści nie pasowała do mojej siostry,noszącej to samo imię.Obydwie uwielbiałyśmy zabawę w Indian! Robiłyśmy sobie łuk i strzały.W ogrodzie postawiłyśmy namiot niczym tipi.Fajnie było...!

Zabawne perypetie Maurycego (skrzat) i Ogryzka(szczurek, amator frytek z keczupem),którzy pomagają mieszkańcom Doliny Bagiennej Trawy w ich życiowych problemach. A Dolinę tę zamieszkują wszelkiego rodzaju stworki: żabony, chochliki, wodne duszki, rusałki, dziwożony, utopce i mnóstwo innych leśnych lich. Poznajemy historię niedźwiedzia Brutalnego, Wilkołaka Alfreda i Euzebiusza zakochanego w rusałce Halinie. Humor w tej książeczce spodoba się dzieciom i dorosłym. Pojawiają się smaczki w postaci nawiązań do klasyki polskiego filmu. Ciepła, mądra książka, wyróżniona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren.

Uwielbiam książki Kästnera! Zawsze doskonale się bawię podczas lektury. Tym razem po raz pierwszy nad jego książką popłynęły łzy wzruszenia… Och jak ja chciałbym być kolegą Marcina, Johnego, Mateusza, Ulego i Sebastiana, i razem z nimi być w klasie dra Johanna „Justusa” Bökha w Gimnazjum im. Jana Zygmunta! Przyjaźnić się z Niepalącym i wystawić „Latającą Klasę” na Boże Narodzenie. Kästner potrafi jak nikt wykreować wspaniały świat: świat ludzi sprawiedliwych, mądrych, empatycznych; świat prawdziwej przyjaźni i lojalności, a przy okazji świat pełen wspaniałych przygód, nie zawsze bezpiecznych i zgodnych z prawem szkoły. A dzięki temu prawdziwych. Książka jest ponadczasowa. Choć autor napisał ją w 1933 r., fabuła w ogóle się nie zestarzała. Co tylko świadczy o geniuszu Kästnera!

Czytana razem z dzieckiem, zakupiona na spotkaniu autorskim w szkole. Trochę zajęło nam czytanie, gdyż latorośl dopiero się uczy czytać, a słowa w książce momentami dość trudne. Mnie jakoś niespecjalnie zachwyciła fabuła, jednak syn zafascynowany. Bardzo mu się podobała, a wątek kryminalny śledzony z zapartym tchem. Dlatego biorę pod uwagę jego ocenę, gdyż książka skierowana dla dzieci i ich oceny są ważne. Rzeczywiście fabuła wciągająca, a opisy wynalazków mogą rozbawić i dorosłego. Bierzemy się teraz za cukierka :)

Szósta już z kolei książka o dzikich zwierzętach z "Wydawnictwa Agora dla dzieci". Tym razem bohaterami są niedźwiedzie brunatne, mama Turi i dwoje jej dzieci: Bercia i Orson. Dla takich miłośników niedźwiedzi jak ja i mój syn to lektura idealna. (Wracamy do niej kolejny raz) Przygody zwierząt i lekcja przyrody w jednym. Tytułowe niedźwiadki mieszkają z mamą w lesie niedaleko wsi. Jednak nie wszyscy mieszkańcy wioski im sprzyjają. Co wyniknie ze spotkania oko w oko brunatnych i ludzi? Kto dla kogo okaże się zagrożeniem? Bardzo ładne wydanie i wspaniałe ilustracje Eli Wasiuczyńskiej ( znana m.in. z ilustracji do serii "Pan Kuleczka").

Książkę przesłuchaliśmy w formie audiobooka razem z dziećmi podczas jazdy samochodem i muszę przyznać, że ta forma sprawdziła się znakomicie. Łukasz Wierzbicki po raz kolejny bierze na warsztat postać wybitnego, choć nieco zapomnianego Polaka, i podaje jego historię w bardzo przystępny sposób. Ogromnym plusem jest sam pomysł na strukturę książki. Forma epistolarna, czyli listy pisane do ukochanej Adyny. Duże wrażenie zrobił na mnie wątek wpływu białych na los rdzennych mieszkańców, Ziemi Van Diemena. Ujęta nie wprost, ale w sposób mądry i dający do myślenia. Ogólnie mam jednak lekki niedosyt. W niektórych momentach chciałoby się wejść w temat głębiej, zatrzymać się na dłużej. Trochę nadrabia to końcówka, pełniejszy obraz wyłania się dopiero z posłowia, gdzie autor przytacza fakty historyczne. Mimo tego "ale", uważam, że warto. To kawał dobrej, edukacyjnej roboty, która przywraca pamięć o Strzeleckim.

Druga część przygód Dzikusów opisuje wymarzone wakacje na wsi, bez miejskiego zgiełku i pośpiechu. Piątka rodzeństwa i ich rodzice zamieszkują w Malinowym Domu ciotki Genowefy, która na rok wyjechała do Peru. To lato zapowiada się niezwykle. Już same okoliczności przyrody zapowiadają moc atrakcji - zwierzęta, łąki, las, jezioro... Dzieci poznają nowych przyjaciół z sąsiedztwa, z nimi nie ma mowy o nudzie. Będzie przyjęcie urodzinowe, które skończy się prawdziwą katastrofą uwieńczoną biegiem przez krowie placki, puszczanie latawców, wyprawa na ryby, niebezpiecznie bliskie spotkanie z groźnymi mieszkańcami lasu i pierwsza noc, a właściwie kilka godzin grozy spędzonych w prawdziwym szałasie. Ale każde wakacje kiedyś się kończą... Co czeka Dzikusy w nowej szkole i przedszkolu...? Pełna humoru książka podzielona na krótkie rozdziały, która sprawia, że nie da się od niej oderwać i przeczytać inaczej niż w całości, od deski do deski.

W „Poczcie psujów polskich” śmiało znaleźć by się mógł z pewnością każdy z nas. Kto niczego dotąd nie zmajstrował niech wstanie… Hi… Oczywiście coś zepsuć, stłuc czy pociąć nic trudnego. Okazuje się jednak, że najlepiej jakby to nasze psucie było bardziej spektakularne i z wielkim łał… Rzeczy do psucia jest co niemiara. Absolutnie wszystko da się zniszczyć. Doskonałym dowodem na potwierdzenie tej tezy jest postać Maćka i jego przodków w linii męskiej po ojcu. Zniszczyli rzeczy wiele. Smartfon to takie może bardzo prozaiczne i przyziemne, bo na ogół psują się na potęgę, najczęściej poprzez upadek z niewielkiej nawet wysokości. Ale unicestwić lampę sufitową albo stetoskop, sprawdzić czy na żelazku da się podgrzać czekoladki, wysłać aparat fotograficzny w przestrzeń kosmiczną lub dzięki zabawie w chowanego zmienić tytuł artykułu w lokalnej gazecie to nie lada sztuka. Niemożliwe? A jednak… Jeśli macie ochotę poznać te nowatorskie wręcz techniki psucia rzeczy wszelakich to zapraszam uprzejmie do lektury.