Puszczający krewkę

Wyjątkowa książka po którą naprawdę warto sięgnąć!

Wyjątkowa książka po którą naprawdę warto sięgnąć!

Pamiętam, że gdy pisałam maturę z polskiego, wszyscy mówili, aby nie wybierać tematu dotyczącego poezji, ponieważ każdy może odebrać ją inaczej. Można interpretować ją na wiele sposobów, a klucz egzaminatorów jest niestety nieubłagany. Podobne myśli towarzyszą mi podczas pisania tej recenzji. Ciężko mi zamienić w słowa uczucia, jakie wywołała we mnie Autorka, bo poezja to przede wszystkim emocje, coś bardzo nieuchwytnego, czym trudno podzielić się z innymi.

„Puszczający krewkę” nie należy do łatwych lektur. Po pierwsze za sprawą tematyki, a po drugie Autorka posługuje się skomplikowanym słownictwem. Z tych powodów dosyć powoli zapoznawałam się ze zbiorem i nie żałuję, bo dzięki temu każdemu utworowi mogłam poświęcić należną mu dawkę refleksji. Ponieważ wiersze dotyczą szeroko pojętego ludzkiego życia - zarówno tego duchowego, jak i biologicznego - łatwo ich wydźwięk uznać za niezwykle trafny. Choć aby zrozumieć sedno, musiałam czasem chwilę pogłówkować, czasem przeczytać dwa lub trzy razy. Nastrój, jaki przebija się tutaj na pierwszy plan to moim zdaniem wszechogarniające przygnębienie, żal i tęsknota. Nie są to w każdym razie pozytywne odczucia, ale z pewnością nie można odmówić, że podczas czytania mamy poczucie spójności, co było dla mnie bardzo ważne.

Myślę, że jeśli lubicie sięgać po współczesną poezję i to taką w niebanalnej odsłonie, to możecie przyjrzeć się temu tomikowi.

Pamiętam, że gdy pisałam maturę z polskiego, wszyscy mówili, aby nie wybierać tematu dotyczącego poezji, ponieważ każdy może odebrać ją inaczej. Można interpretować ją na wiele sposobów, a klucz egzaminatorów jest niestety nieubłagany. Podobne myśli towarzyszą mi podczas pisania tej recenzji. Ciężko mi zamienić w słowa uczucia, jakie wywołała we mnie Autorka, bo poezja to...

Brutalność i brak jakichkolwiek głębszych doznań...coś w tym życiu jest takiego, że sami czasem zastanawiamy się dlaczego jest tak, a nie inaczej.
Jest to zbiór wierszy, które cechują się głęboką brutalnością. Pokazują życie od strony wnętrza, biologii, braku jakichkolwiek masek. Autorka czasem naprowadza nas na konkretne wnioski, ale nie są one dostępne na pierwszy rzut oka. Czasem musimy jeszcze raz zapoznać się z danym utworem, zastanowić się i dopiero sięgamy po konkretną myśl. Wielokrotnie miałam problem z dojściem do sedna, czasem pytałam sama siebie: Naprawdę? Dlaczego? Niezrozumienie prawdopodobnie wynika z mojego obecnego, pozytywnego nastroju. Mam wrażenie, że z utworów spoziera na czytelnika swego rodzaju rozżalenie z powodu obłudy tego świata. Zdarzało się, że prawda była tak dojmująca, dotyczyła mnie bezpośrednio, że musiałam na chwilę odłożyć wiersz. Autorka często korzysta z lekko archaicznych sforumowań co trochę gmatwa odbiór. Na pierwszy rzut oka całość to plątanina myśli, ale sens w tym jest. Tylko trzeba spojrzeć na to co nas otacza inaczej, bardziej bezpośrednio...
Ciekawe podejście do życia. Jednak nie jest to tomik dla każdego. Początkowe niezrozumienie wzbudza irytację, co wpływa na dalsze podejście do kolejnych utworów...

Brutalność i brak jakichkolwiek głębszych doznań...coś w tym życiu jest takiego, że sami czasem zastanawiamy się dlaczego jest tak, a nie inaczej.
Jest to zbiór wierszy, które cechują się głęboką brutalnością. Pokazują życie od strony wnętrza, biologii, braku jakichkolwiek masek. Autorka czasem naprowadza nas na konkretne wnioski, ale nie są one dostępne na pierwszy rzut...