Zabawki diabła

Nie wiem jak się za to zabrać, albo raczej powinienem powiedzieć, że jestem leniwy i mi się nie chce, ale mam ochotę wystosować petycję do pani Kańtoch, żeby pospiesznie powróciła do Domenica Jordana, bo żal, że na polskim krajobrazie fantasy, nie mamy więcej o takich opowieści.

Jakoś tak dobrze u mnie rezonują te opowiadania, taki klimat między Sapkowskim, a Kresem, wyraźnie lepsze niż to co większość, prawicowo skrzywionego, panteonu lokalnych gwiazd fantasy produkuje taśmowo, dlatego Pani Anno, trzeba kontynuować.

Nie wiem jak się za to zabrać, albo raczej powinienem powiedzieć, że jestem leniwy i mi się nie chce, ale mam ochotę wystosować petycję do pani Kańtoch, żeby pospiesznie powróciła do Domenica Jordana, bo żal, że na polskim krajobrazie fantasy, nie mamy więcej o takich opowieści.

Jakoś tak dobrze u mnie rezonują te opowiadania, taki klimat między Sapkowskim, a Kresem,...

Jestem zniesmaczona tą niską średnią oceną, dla mnie te opowiadania są rewelacyjne, błyskotliwy język, wciągający świat, mroczne zagadki, charyzmatyczny główny bohater o lekko szarej moralności. Lecę po kilejny tom!

Jestem zniesmaczona tą niską średnią oceną, dla mnie te opowiadania są rewelacyjne, błyskotliwy język, wciągający świat, mroczne zagadki, charyzmatyczny główny bohater o lekko szarej moralności. Lecę po kilejny tom!

Kiedyś przeczytałem jedno z opowiadań o Domenicu Jordanie, dałem się uwieść. Teraz po kilku latach trafiłem na zbiór opowiadań „Zabawki diabła”, który okazał się drugim tomem. Choć pewnie chronologicznie wydaje się (choćby częściowo) pierwszym, gdyż opowiadanie „Mandracourt” dzieciństwie i utracie niewinności w rodzinnym zamku. Kolejna historia „Strażnik nocy” również dotyczy rodzinnej posiadłości, ale już wiele lat później. Ogólnie jest to zbiór sześciu opowiadań o Domenicu, tajemniczym mężczyźnie, który prawie zawsze ubiera się na czarno, z wykształcenia jest lekarzem, ale z zamiłowania łowcą tajemnic… Wspomnę jeszcze, że choć przedstawiony w książce świat mocno czerpie z historii, wydaje się nawet być gdzieś na południu Europy (Okcytania, czyli prawie jak inne określenie Prowansji) jest innym światem. Podobnym, choć odmiennym. Po części pewnie dzięki temu udaje się autorce „oszukać” nas kiedy spotykamy płaczące posągi świętych, którzy świętymi nie są. Wniebowzięcie dzieci, które jest nim, choć inaczej niż byśmy się spodziewali… Te historie mają w sobie coś z kryminałów, w których poznałem już talent Anny Kańtoch, a zarazem są opowieściami niemal poetyckim, w swej powolnej i nastrojowej narracji. Religia i magia mieszają się w nich jak przed oświeceniem, zaś główny bohater jest jak uczony, który pojawia się ze szkiełkiem i okiem, aby rozwikłać zagadki. Właśnie ten bohater – Domenic Jordan, mimo, że ma zbrodnie na sumieniu, to pozostaje wierny sobie, czym budzi sympatię i chce się podążać za nim. Ten zbiór kończy się jak każdy ważnymi pytaniami i niepewnością, które skłaniają, aby sięgnąć po kolejny tom.

Kiedyś przeczytałem jedno z opowiadań o Domenicu Jordanie, dałem się uwieść. Teraz po kilku latach trafiłem na zbiór opowiadań „Zabawki diabła”, który okazał się drugim tomem. Choć pewnie chronologicznie wydaje się (choćby częściowo) pierwszym, gdyż opowiadanie „Mandracourt” dzieciństwie i utracie niewinności w rodzinnym zamku. Kolejna historia „Strażnik nocy” również...

Więcej tego samego co w pierwszym tomie, tylko jakby bardziej... rozwlekle? Wątek Domenica i jego brata, który służy jako klamra kompozycyjna dla zbioru, jest niestety ze wszystkiego najsłabszy, choć zaczyna się obiecująco. Tytułowe opowiadanie też niestety najsłabsze, bo suspensu w nim tyle co w plackach ziemniaczanych. Nie cierpię, kiedy w kryminale od połowy wiadomo już, kto jest sprawcą. Czytało się w miarę bezboleśnie, ale do dalszego ciągu mnie nie ciągnie.

Więcej tego samego co w pierwszym tomie, tylko jakby bardziej... rozwlekle? Wątek Domenica i jego brata, który służy jako klamra kompozycyjna dla zbioru, jest niestety ze wszystkiego najsłabszy, choć zaczyna się obiecująco. Tytułowe opowiadanie też niestety najsłabsze, bo suspensu w nim tyle co w plackach ziemniaczanych. Nie cierpię, kiedy w kryminale od połowy wiadomo już,...

Z wykształcenia medyk, zaś z zawodu i zamiłowania specjalista od spraw nieczystych oraz detektyw. Przed Domenicem Jordanem stają kolejne zagadki do rozwiązania. Co kryje się w zakładzie dla obłąkanych i co wspólnego ma cierpiąca na choroby genetyczne rodzina z karnawałową tragedią?

Debiuty to często najsłabsze książki autorów. Pisarze rozkwitają zwykle dopiero nieco później, gdy już opanują sztukę panowania nad swoim słowem oraz narracją, co po prostu wymaga wprawy, czasu oraz długich godzin spędzonych z redaktorem na poprawianiu własnych błędów. Dlatego, mimo że „Diabeł na wieży” Anny Kańtoch po prostu był dość kiepską książką to postanowiłam sięgnąć po kontynuację, czyli po „Zabawki diabła”. Znając inne tytuły stworzone przez tę autorkę byłam przekonana, że kolejny zbiór tekstów o Jordanie będzie najzwyczajniej w świecie lepszy. I – uwaga, uwaga – był!
W pierwszym tomie widać było zalążki dobrego stylu, jakim Kańtoch posługuje się w swoich świeższych książkach. Klimat opowiadań (bo cykl o Domenicu Jordanie właśnie z nich się składa) psuła jednak dość nierówna narracja, czy teksty pozbawione odpowiedniej puenty. Sam główny bohater wydawał się dość… nudny. Widać, było, że Kańtoch ma w głowie jakąś jego konkretną wizję i że to on powinien być tym najciekawszym elementem nieco detektywistycznych historii (jak w przypadku Scherlocka Holmesa),ale to po prostu nie działało tak, jak powinno. Lektura była więc zjadliwa, ale w żadnej mierze niesatysfakcjonująca.
Za to tom drugi to sześć naprawdę bardzo klimatycznych opowiadań z niezwykle ciekawym głównym bohaterem. W końcu całość zaczęła wybrzmiewać tak, jak powinno być to jej dane od początku i nie miałabym nic przeciwko, gdyby historia Domenica rozpoczęła się właśnie od tego tomu.
Zacznijmy może od tego, co w przypadku tej historii „kręci mnie” absolutnie najbardziej. Sięgając po te książki spodziewałam się inteligentnego, może nieco ekscentrycznego bohatera, który jednak będzie tym dziwakiem, do którego będą pałać miłością wszystkie czytelniczki. Taką postacią jest choćby Miller z „The Expanse” czy sławny Dr House, o Holmesie nie wspominając. Z tym że, posługując się anglikanizmem, Domenic Jordan w moim odczuciu w żadnym razie nie jest „hot”. I nie próbuje taki być. Dzięki temu jest zaś najzwyczajniej w świecie ciekawszym charakterem.
Jordan po tej książce z niby-tajemniczej i niby-inteligentnej postaci, jawi mi się jako charakter dość kleisty. Ze spoconymi dłońmi, wiecznie unikający słońca i niestroniący od używania tłustych maści, przez które na pewno jego twarz bezustannie błyszczy w blasku lamp. Giętki moralnie, ale nie do przesady. Szczery, choć niekoniecznie grzeczny. Nie najlepiej radzący sobie w międzyludzkich relacjach do tego stopnia, że po prostu… nie zawsze jest postacią miłą. I tak oto dostałam bohatera, którego wcale nie chciałam (bo jako człowiek chorujący na „detektywów” zawsze chcę kolejnego Holmesa),a którego naprawdę potrzebowałam.
Poza Jordanem dostajemy jednak też kilka naprawdę ciekawych charakterów, które funkcjonują w mniejszym lub większym w tle. Opowiadania zaś są osobnymi tekstami, ale ładnie zazębiającymi się ze sobą i tworzącą coś w stylu serialu w „starym stylu”, gdy odcinki pojawiały się na antenie co tydzień i niekoniecznie były ze sobą bezpośrednio powiązane.
Zagadki są sprawnie napisane oraz całkiem ciekawe. Nie wybitne, ale nie muszą takie być. Dla tej historii oraz innych opowieści tego typu istotniejszy jest jednak detektyw, niż sam finał opowieści. Każdy tekst ma też ciekawą i nie zawsze oczywistą puentę. Najzwyczajniej w świecie: wszystko to, co nie wyszło Kańtoch w debiucie, tu zostało naprawione z nawiązką.
Naprawdę nie mogę się oprzeć wrażeniu, że „Domenic Jordan” Kańtoch to historia bardzo podobna do „Cyklu Inkwizytorskiego” Piekary. Z tym że „Zabawki diabła” są napisane znacznie lepiej, niż wszystkie znane mi opowieści o Mordimerze. Są bardziej klimatyczne, mają ciekawszego głównego bohatera i poruszają istotniejsze tematy. Przy okazji nie brakuje w nich demonów, czy brutalności, ale wszystko podane jest w mniej prostacki, ładniejszy sposób.
Oczywiście „Zabawki diabła” to dalej przede wszystkim literatura rozrywkowa. To nie zachwycający konceptem „Przedksiężycowi”, ale w gruncie rzeczy jeśli miałabym czytać przez całe swoje życie książki tylko na takim poziomie, byłabym wystarczająco rozpieszczonym czytelnikiem. A Domenic Jordan naprawdę zaczyna się plasować dość wysoko w moim rankingu na „najlepszego detektywa”, mimo że lubię go jednak z nieco innych powodów, niż większość z postaci, które umieściłam na tej mojej bardzo prywatnej liście. Oby tylko utrzymał się na swojej pozycji także po tym, jak zapoznam się z kolejną częścią historii.

Z wykształcenia medyk, zaś z zawodu i zamiłowania specjalista od spraw nieczystych oraz detektyw. Przed Domenicem Jordanem stają kolejne zagadki do rozwiązania. Co kryje się w zakładzie dla obłąkanych i co wspólnego ma cierpiąca na choroby genetyczne rodzina z karnawałową tragedią?

Debiuty to często najsłabsze książki autorów. Pisarze rozkwitają zwykle dopiero nieco...

Anna Kańtoch to klasa sama w sobie. Stworzyła niesamowitego, tajemniczego bohatera, który intryguje od pierwszych stron książki. "Zabawki diabła" to drugi tom opowiadań o Domenicu Jordanie, medyku, swego rodzaju detektywie i tropicielu spraw niewyjaśnionych. W tym tomie poznajemy jego przeszłość i życie sprzed przyjazdy do Alestry. Dzięki temu możemy go nie tylko lepiej poznać, ale przede wszystkim zrozumieć. Anna Kańtoch pokazuje swoim czytelnikom jakie wydarzenia ukształtowały naszego protagonistę i dlaczego jest taki a nie inny. Do tego dorzućmy kilka ciekawych zwrotów akcji i dostaniemy książkę, od której nie da się oderwać. Anna Kańtoch pisze bardzo płynnie, jej język jest jednocześnie zróżnicowany i zrozumiały. Cykl o Domenicu Jordanie dowodzi, że polska fantastyka ma się bardzo dobrze i że warto ją czytać, bo wśród wielu autorów możemy znaleźć takie perełki jak Anna Kańtoch.

Anna Kańtoch to klasa sama w sobie. Stworzyła niesamowitego, tajemniczego bohatera, który intryguje od pierwszych stron książki. "Zabawki diabła" to drugi tom opowiadań o Domenicu Jordanie, medyku, swego rodzaju detektywie i tropicielu spraw niewyjaśnionych. W tym tomie poznajemy jego przeszłość i życie sprzed przyjazdy do Alestry. Dzięki temu możemy go nie tylko lepiej...

Druga odsłona przygód Domenica Jordana. Książka przekracza granice światów i gatunków. Napisana doskonałym językiem, opisuje przygody Domenica, doktora i detektywa amatora. Dobrze się czasem udać do świata magii, nie porzucając jednocześnie zagadkowych zbrodni i zdarzeń. Warto też poznać autorkę "Łaski", "Wiary" i "Pokuty" od innej, fantastycznej ;) , strony.

Druga odsłona przygód Domenica Jordana. Książka przekracza granice światów i gatunków. Napisana doskonałym językiem, opisuje przygody Domenica, doktora i detektywa amatora. Dobrze się czasem udać do świata magii, nie porzucając jednocześnie zagadkowych zbrodni i zdarzeń. Warto też poznać autorkę "Łaski", "Wiary" i "Pokuty" od innej, fantastycznej ;) ,...

Podobnie jak inne części cyklu.

Podobnie jak inne części cyklu.

Świetna książka, to moje drugie spotkanie z autorką i na bank nie ostatnie <3

Świetna książka, to moje drugie spotkanie z autorką i na bank nie ostatnie <3

I kolejna część. Napiszę po prostu POLECAM jeśli czytaliście pierwszą część, jeśli nie to może to sprawić problem, ale i tak się da.

I kolejna część. Napiszę po prostu POLECAM jeśli czytaliście pierwszą część, jeśli nie to może to sprawić problem, ale i tak się da.