Diabeł Łańcucki. Część 2

Drugą część w wydaniu Mistrzów Polskiej Fantastyki czytało się przyjemnie i wciąż doceniam warsztat i słownictwo autora, ale pierwsza połowa miała w sobie więcej dynamiki.

Drugą część w wydaniu Mistrzów Polskiej Fantastyki czytało się przyjemnie i wciąż doceniam warsztat i słownictwo autora, ale pierwsza połowa miała w sobie więcej dynamiki.

Książka skrojona pod moje upodobania czytelnicze. Akcja jest wartka i wciągająca dzięki czemu czyta się sprawnie. Styl pisana przypomina mi powieści Sienkiewicza. Miejsce osadzenia akcji- Bieszczad jest dla mnie dodatkowym smaczkiem, choć trochę mało opisów lokacji a mogło by to ubarwić treść.

Książka skrojona pod moje upodobania czytelnicze. Akcja jest wartka i wciągająca dzięki czemu czyta się sprawnie. Styl pisana przypomina mi powieści Sienkiewicza. Miejsce osadzenia akcji- Bieszczad jest dla mnie dodatkowym smaczkiem, choć trochę mało opisów lokacji a mogło by to ubarwić treść.

😀

😀

Ciekawa książka pełna ciągłej akcji od walki do walki i tak non stop. Tekst książki jest przedstawiony w sposób jaki się wtedy wyrażano co chwali się autorowi. Jednakże książka nie do końca mi spasowała za dużo walk a za mało fabuły

Ciekawa książka pełna ciągłej akcji od walki do walki i tak non stop. Tekst książki jest przedstawiony w sposób jaki się wtedy wyrażano co chwali się autorowi. Jednakże książka nie do końca mi spasowała za dużo walk a za mało fabuły

To taka powieść, gdzie nawet opisy przyrody są pasjonujące, plastyczne i zachwycające. I nie przeszkadza wcale, że jakieś kaduki się po niej plączą, jakieś kompanije wszeteczne grasują, jakieś basarunki trzeba płacić i jakieś mundacje oraz deprekacje w sądach na bohaterów czyhają. Autor bierze czytelnika za chabety, wrzuca bez pardonu prosto w świat siedemnastowiecznej Rzeczypospolitej i sprawdza jak sobie to niebożę poradzi. Będzie czytać, w zajazdach uczestniczyć i szabelką robić, czy też ciśnie książkę w kąt marudząc, że nic nie rozumie. Cóż, w rozumie siła, zatem dla maluczkich i niedouczonych autor wyposażył powieść w sążniste przypisy. Tam wiedza wszelaka i objaśnienia. A treść? Poznajemy ród Dwernickich, szlachty zaściankowej, niewiele lepszej kondycji niż zamożni chłopi. Zubożyła ich nieudana wyprawa na Turczyna. Nie dość, że majątek przepadł, to i znaczna część mężczyzn. Spotykamy Stanisława Stadnickiego, przez okolicznych sąsiadów zwanego Diabłem łańcuckim, ze względu na niecne postępowanie. Co łączy Dwernickich z możnym szlachcicem? Powieść wyjaśni. Zrobi to z rozmachem, pętląc akcję, klucząc i wpadając z jednej krwawej awantury w drugą. Polecam.

To taka powieść, gdzie nawet opisy przyrody są pasjonujące, plastyczne i zachwycające. I nie przeszkadza wcale, że jakieś kaduki się po niej plączą, jakieś kompanije wszeteczne grasują, jakieś basarunki trzeba płacić i jakieś mundacje oraz deprekacje w sądach na bohaterów czyhają. Autor bierze czytelnika za chabety, wrzuca bez pardonu prosto w świat siedemnastowiecznej...

Przebrnęłam bez większej przyjemności.
Docenić należy ogrom pracy włożony przez autora w oddanie realiów epoki, w której umieścił akcję. Oddał specyficzny etos ówczesnej polskiej szlachty, barwnie opisał jej awanturniczy styl życia i dołożył starań by także język, którym posługiwali się bohaterowie był jak nawierniejszy realiom epoki. Dla mnie jednak było za dużo wszystkiego - zwrotów akcji, potyczek, sporów i wreszcie nazwisk kolejnych postaci, które zaczynały mi się plątać. Z pewnością na mój odbiór wpływ miało to, że słuchałam książki w formie audioboka. Raczej nie sięgnę w najbliższym czasie do kolejnej, podobnej pozycji autora.

Przebrnęłam bez większej przyjemności.
Docenić należy ogrom pracy włożony przez autora w oddanie realiów epoki, w której umieścił akcję. Oddał specyficzny etos ówczesnej polskiej szlachty, barwnie opisał jej awanturniczy styl życia i dołożył starań by także język, którym posługiwali się bohaterowie był jak nawierniejszy realiom epoki. Dla mnie jednak było za dużo...

Akcja Diabła łańcuckiego rozgrywa się w XVII wiecznej Rzeczpospolitej za panowania między innymi Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy. Ale to nie będzie kolejna lekcja historii, która dla niektórych może się kojarzyć z mnogą ilością dat i wydarzeń. Chciałbym przybliżyć powieść historyka Jacka Komudy „Diabeł Łańcucki”. Czy powieść mi przypadła do gustu? Czy autor oddał w sposób rzetelny klimat dawnej epoki? I czy podobała mi się kreacja bohaterów. Chciałbym może zacząć od tego, że to nie pierwsze moje spotkanie z prozą Jacka Komudy. Czytałem, bowiem cykl pod tytułem „Samozwaniec”. Moje wspomnienia dotyczące tego cyklu są mieszane. Ale to było parę lat temu, więc dałem autorowi drugą szansę. Za tym postanowieniem stoi fakt, że opisywane w niniejszej powieści dzieje, bardzo mnie interesują. Bardzo się starałem, aby czerpać przyjemność z lektury, ale jednak wyczułem fabularny fałsz, który nie pozwolił mi w pełni zaangażować się w powieść. Można by rzec, że „Diabeł Łańcucki”, to historia na „sterydach”. Bowiem akcja, leci łeb na szyję. Naprawdę nie ma czasu na nudę. Powieść jest napakowana zwrotami akcji, pojedynkami i bitwami. I właśnie ten aspekt paradoksalnie mi przeszkadzał. Bowiem moim zdaniem ciągłe przyspieszenie fabularne, nie pozwoliło w pełni cieszyć się światem przedstawionym. Epoka, czyli XVII w. został tylko w sposób połowiczny dobrze przedstawiony. Natomiast na plus w warsztacie pisarza wpływa fakt, że książka jest napisana językiem archaicznym. Więc ten styl obrany za autora, nadał powieści pewnego sznytu historycznego. Ale jednak, chciałbym to podkreślić, ciągła akcja, nie pozwoliła mi cieszyć w pełni opisywaną epoką. Bardzo dobrze jest widoczne na przykładzie twórczości Elżbiety Cherezińskiej. Gdzie, słynnej autorki jest czas na „wyciszenie” fabularne oraz pewien balans, który najbardziej doceniam w tego typu powieściach. A tu tego elementu mi zabrakło. Powieść, nie jest do końca zła, bowiem jej bohaterowie to najjaśniejsza i najmocniejsza strona powieści. Ich charakterystyka wewnętrzna, zewnętrzna, ich słabości, mocne strony, obyczaje, przywary, marzenia i koszmary, to aspekty, które został przez polskiego historyka dopracowane do perfekcji. Miłość, przyjaźń, zdrada, nienawiść, to intensywne przeżycia, które są uwypuklone na kartach tejże powieści. Na uwagę zasługuje kreacja tytułowego bohatera: Diabła Łańcuckiego alias Stanisław Stadnicki. Autorowi udało się oddać w większym stopniu magnetyzm jego persony, która swoimi nikczemnymi działaniami i postępkami, trzęsła okolicznymi włościami. A miejsce jego bytowania, czyli zamek na Łańcucie to miejsce, gdzie w podziemiach i lochach, jak mówią legendy, znajduje się wejście do czeluści piekieł. Summa summarum, powieść, która mnie nie zachwyciła, ale z drugiej strony jestem daleki od negatywnych emocji i ocen. Powieść moim zdaniem średnia, jeśli chodzi oddanie tła historycznego, ale jednak stojąca niezwykle wysokim poziomie jeśli chodzi o zarys sylwetek bohaterów. Powieść dla czytelników, którzy lubią wartką akcję, a przy okazji pragną poznać w pewnym przekroju dzieje XVII wiecznej Rzeczpospolitej.

Akcja Diabła łańcuckiego rozgrywa się w XVII wiecznej Rzeczpospolitej za panowania między innymi Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy. Ale to nie będzie kolejna lekcja historii, która dla niektórych może się kojarzyć z mnogą ilością dat i wydarzeń. Chciałbym przybliżyć powieść historyka Jacka Komudy „Diabeł Łańcucki”. Czy powieść mi przypadła do gustu? Czy autor oddał w...

Diabeł Łańcucki to opowiadanie w którym ani przez chwilę nie można się nudzić. Akcja powieści pędzi jak huragan. Krwawy huragan. Takiej ilości walk nie spotkałem w żadnej innej książce z tego gatunku. Genialna opowieść którą czyta się jednym tchem. Polecam bo warto po nią sięgnąć.

Diabeł Łańcucki to opowiadanie w którym ani przez chwilę nie można się nudzić. Akcja powieści pędzi jak huragan. Krwawy huragan. Takiej ilości walk nie spotkałem w żadnej innej książce z tego gatunku. Genialna opowieść którą czyta się jednym tchem. Polecam bo warto po nią sięgnąć.

Ogólnie dobra, ale ma sporo wad. Po pierwsze, mnóstwo zdań całkowicie niepotrzebnie kończy się wykrzyknikami i mówię tu o opisach, a nie o dialogach, choć i w nich wykrzykników jest trochę za dużo. Po drugie - co i rusz w podbramkowych dla bohaterów sytuacjach - ratunek w ostatniej chwili. Po trzecie - opisane w książce pojedynki są nie tyle widowiskowe, co przesadzone i ocierają się o komizm. Po czwarte - biorąc pod uwagę, że historia jest oparta (luźno, ale jednak) na prawdziwych wydarzeniach i przedstawia prawdziwe postaci, to po pierwsze tytułowego bohatera jest tu jak na lekarstwo, a po drugie historia zdaje się przedstawiona po macoszemu. Po piąte - przewidywalność. Ogólnie jednak wrażenie niezłe. Może ciut naciągane, ale 6/10.

Ogólnie dobra, ale ma sporo wad. Po pierwsze, mnóstwo zdań całkowicie niepotrzebnie kończy się wykrzyknikami i mówię tu o opisach, a nie o dialogach, choć i w nich wykrzykników jest trochę za dużo. Po drugie - co i rusz w podbramkowych dla bohaterów sytuacjach - ratunek w ostatniej chwili. Po trzecie - opisane w książce pojedynki są nie tyle widowiskowe, co przesadzone i...

Diabeł Łańcucki to bardzo dobra książka, ale troszkę przydługawa. Na pewno należy pochwalić Komudę za to że, czytając Diabła nie można się nudzić. Jednak przyznam się szczerze, że już zupełnie nie rozumiem w jakiej kolejności powinno się czytać książki z udziałem Jacka Dydyńskiego.
Książkę szczerze polecam!

Diabeł Łańcucki to bardzo dobra książka, ale troszkę przydługawa. Na pewno należy pochwalić Komudę za to że, czytając Diabła nie można się nudzić. Jednak przyznam się szczerze, że już zupełnie nie rozumiem w jakiej kolejności powinno się czytać książki z udziałem Jacka Dydyńskiego.
Książkę szczerze polecam!