Chmury z keczupu

Miałam bardzo duży problem z tą książką, i w związku z tym z jej oceną. Do tej pory nie wiem, czy jest ona kierowana do młodszych nastolatków czy powinna być jednak w kategorii YA. Bohaterka jest na tyle infantylna w myślach, zachowaniu i rozmowach, że myślałam, że zbliżona jest wiekiem do swojej 10-letniej siostry, tymczasem ma około 17 lat.

Książka jest napisana w formie listów do więźnia z celi śmierci. Podobno, bo tak naprawdę taką formę ma jedynie przez pierwsze kilka stron, po których główna bohaterka stwierdza, że przecież lubi pisać historie, a więc i tę "opowie w prawidłowy sposób", i, choć w liście, to zaczyna pisać zwykłą prozą. Jedynymi elementami listu, jakie się zachowują przez resztę książki są dane jej nadawcy oraz własny podpis, czasami przeplatane humorystycznym żarcikiem rzucanym w stronę więźnia przez bohaterkę piszącą list, niczym spojrzenie w kamerę z "The Office". No cóż.

Książka w zasadzie nie ma sobą zbyt wiele do zaprezentowania. Jest jakaś fabuła, która się dzieje, bohaterce w zasadzie wszystko się przytrafia i nie ma zbyt dużej decyzyjności. Autorka nie korzysta z okazji do tego, aby bohaterka dzieliła się jakąkolwiek refleksją na temat ubiegłych wydarzeń - w końcu bohaterka opisuje swoją historię prawie rok od momentu, w którym się zadziała - za to stwierdza, że doskonałym pomysłem będzie opisywanie ich, ale nakładanie na nie bardzo irytującego filtra cenzury, aby czytelnik miał powód, aby skończyć książkę. Fabułę można opisać na jednej kartce papieru, i książka by na tym nic nie straciła. Od dwudziestej strony cały suspens książki wisi na jednym imieniu, które bohaterka upracie cenzuruje do samego końca, co sprawia, że dialogi i narracja wyglądają po prostu nienaturalne, bo cały czas korzystają z zaimków. Od dwudziestej strony można się też domyśleć całego zakończenia wątku głównego książki.

Wątki poboczne istnieją. Książka nie zmieniłaby się, jeśli by ich zabrakło. Rozwiązane są na szybko, pod koniec, jednym długim monologiem jednej z postaci, który wydaje się, że pojawia się znikąd, jednak takie ich rozwiązanie poniekąd do nich pasuje, bo przez całą książkę były traktowane równie po macoszemu.

W gruncie rzeczy jednak, mimo swojej nijakości, jest to książka nieszkodliwa, w miarę spójna i do przeczytania w jeden wieczór, za co ma plus. Niektóre żarty były śmieszne, niektóre sprawiały, że chciałam zakopać się pod ziemię przez second-hand embarrassement. Bohaterowie są w zasadzie nie do odróżnienia od siebie, ale nie zachowują się przynajmniej bardzo nienaturalnie.

Miałam bardzo duży problem z tą książką, i w związku z tym z jej oceną. Do tej pory nie wiem, czy jest ona kierowana do młodszych nastolatków czy powinna być jednak w kategorii YA. Bohaterka jest na tyle infantylna w myślach, zachowaniu i rozmowach, że myślałam, że zbliżona jest wiekiem do swojej 10-letniej siostry, tymczasem ma około 17 lat.

Książka jest napisana w formie...

W trakcie biegania zahaczyłam o galerię i tam, na małej wystawie sklepu z używanymi książkami, wpadł mi w oczy nietypowy tytuł. "Chmury z keczupu" wzięły mnie z zaskoczenia. Spodziewałam się thrillera albo romansu… a dostałam historię o dziewczynie, która pisze do człowieka skazanego na karę śmierci i opowiada mu o tym, jak doszło do tego, że sama odebrała życie.

Powiem wprost – nie potrafię jednoznacznie ocenić tej książki. Forma listów była dla mnie zachwycająca. To coś nietypowego, co od razu zwróciło moją uwagę. Ponadto historia wywołała we mnie silne emocje, a ostatnie strony zostawiły mnie z poczuciem pustki i niesprawiedliwości.

Z drugiej strony – przez połowę książki nie mogłam określić wieku głównej bohaterki. Jej zachowania i sposób narracji balansowały gdzieś pomiędzy dwunastolatką a osiemnastolatką. Infantylność była dla mnie zbyt nachalna, a „dziecinność” można by właściwie przypisać każdej postaci. Najbardziej irytował mnie jednak wątek, w którym rodzice pozwalali, by matka zmarłego nachodziła Zoe. Gotowałam się ze złości, kiedy o tym czytałam, i nie wyobrażam sobie, by prawdziwy rodzic pozwolił na takie nękanie.

Być może na moją opinię wpłynął również fakt, że od początku wiedziałam, co się wydarzy. Nie jest to moja ulubiona struktura opowieści. Porównałabym tę książkę do "Gdyby był ze mną" Laury Nowlin, gdzie również skupiamy się na drodze do wydarzeń. Zatem jeśli jesteście fanami tej popularnej książki, śmiało sięgajcie po "Chmury z keczupu".

Nie mogę jednak odmówić tej historii jednego – wciągnęła mnie i poruszyła. A więc gdyby ktoś zapytał, czy warto ją przeczytać? Mimo wszystko odpowiem: tak. :)

W trakcie biegania zahaczyłam o galerię i tam, na małej wystawie sklepu z używanymi książkami, wpadł mi w oczy nietypowy tytuł. "Chmury z keczupu" wzięły mnie z zaskoczenia. Spodziewałam się thrillera albo romansu… a dostałam historię o dziewczynie, która pisze do człowieka skazanego na karę śmierci i opowiada mu o tym, jak doszło do tego, że sama odebrała życie.

Powiem...

Wsumie git ale nie powala

Wsumie git ale nie powala

Miałam dosyć duże wymagania względem tej pozycji przez to jak dobrymi opiniami cieszy się na bookmediach. Niestety trochę się zawiodłam. Główna bohaterka odwleka w czasie przekazanie co konkretnie się wydarzyło jednak bardzo łatwo się domyślić. Trójkąt miłosny między nią a dwójką braci, co może pójść nie tak? Praktycznie wszystko. Bardzo do przewidzenia.
Podoba mi się wątek poboczny związany z siostrą głównej bohaterki która jest niesłysząca oraz mamą i dziadkiem. O wiele bardziej wciągnęłam się w tę cześć i jej zakończenie o wiele bardziej mnie zaskoczyło.

Miałam dosyć duże wymagania względem tej pozycji przez to jak dobrymi opiniami cieszy się na bookmediach. Niestety trochę się zawiodłam. Główna bohaterka odwleka w czasie przekazanie co konkretnie się wydarzyło jednak bardzo łatwo się domyślić. Trójkąt miłosny między nią a dwójką braci, co może pójść nie tak? Praktycznie wszystko. Bardzo do przewidzenia.
Podoba mi się wątek...

'W tej powieści jest wszystko - nietypowa rodzina, miłosny trójkąt, niewyjaśniona zbrodnia i... ptasia dziewczyna. Do tego mnóstwo ciepła, humoru, dramatów i wzruszeń oraz zakończenie, które zmiażdży ci serce.'

W tej książce jest dokładnie wszystko to co nam obiecali! Jak nigdy!🔥 Bardzo dobra książka, napisana w formie listów nastolatki do więźnia skazanego na karę śmieci. Już samo to zasługuje na uwagę i wyróżnia ją z tłumu. Ja osobiście nigdy z czymś takim wcześniej się nie spotkałam. Autorka listów, Zoe, skrywa mroczny sekret. Mniej więcej od początku wiemy jak to się skończy, nie wiemy jednak jak do tego dojdzie, ani komu konkretnie się to przydarzy. Listy odkrywają przed nami powoli zdarzenia, które złożyły się ostatecznie na tragedię. Miłości, tajemnica, mnóstwo kłamstw. A obiecane 'zakończenie, które zmiażdży ci serce'? Faktycznie pozostawia po sobie pewną pustkę i przemyślenia. No i tytuł, który na pierwszy rzut oka wydaje się być co najmniej dziwny, nabiera sensu 🥺😥

Polecam! ❤️

'W tej powieści jest wszystko - nietypowa rodzina, miłosny trójkąt, niewyjaśniona zbrodnia i... ptasia dziewczyna. Do tego mnóstwo ciepła, humoru, dramatów i wzruszeń oraz zakończenie, które zmiażdży ci serce.'

W tej książce jest dokładnie wszystko to co nam obiecali! Jak nigdy!🔥 Bardzo dobra książka, napisana w formie listów nastolatki do więźnia skazanego na karę...

Chmury z ketchupu to książka która miała niestandardowy pomysł gdzie wcześniej w literaturze były wykorzystywane listy jako forma książki ale nigdy nie były listy pisane do kogoś kto jest w więzieniu na death row. Nie wiedziałam o czym jest książka ale jedyne co przeczytałam o tym wiedziałam że ta książka mi się spodoba i się nie myliłam. Książka miała o wiele więcej do zaproponowania mi była o sekrecie dziewczyny która opowiada tą historię mężczyźnie w więzieniu gdzie dodatkowym wątkiem jest trójkąt miłosny który jest naprawdę dobrze poprowadzony.
Strasznie spodobała mi się ta książka i uważam że będę ją polecać dużej ilości osobom. Szkoda tylko że tak mało osób o niej wie.

Chmury z ketchupu to książka która miała niestandardowy pomysł gdzie wcześniej w literaturze były wykorzystywane listy jako forma książki ale nigdy nie były listy pisane do kogoś kto jest w więzieniu na death row. Nie wiedziałam o czym jest książka ale jedyne co przeczytałam o tym wiedziałam że ta książka mi się spodoba i się nie myliłam. Książka miała o wiele więcej do...

Kim jest główna bohaterka i narratorka książki "Chmury z keczupu"?
Chyba ma naście lat, chodzi do szkoły, ma dwie siostry, dwoje rodziców
i pod listami, które pisze do obcego mężczyzny, podpisuje się: "Zoe".
To nie jest jej prawdziwe imię, chociaż w listach opisuje prawdę.
Listy adresowane są do więźnia skazanego na śmierć za morderstwo.
Tylko jemu Zoe może zwierzyć się ze swego sekretu: ona też kogoś zabiła.

Czy naprawdę ktoś zginął / umarł?
Czy dziewczyna naprawdę ma coś na sumieniu?
Może to tylko urojenia i bezzasadne poczucie winy?
Może to splot niefortunnych okoliczności?
Może...

Autorka Annabel Pitcher trzyma czytelnika w niepewności prawie do końca.

Zoe w listach niemalże się spowiada.
Chce wyrzucić to z siebie, chce być zrozumiana
i szczegółowo relacjonuje ponad rok życia.
Nie podaje swojego prawdziwego adresu,
nie oczekuje odpowiedzi, ani tym bardziej rozgrzeszenia.

Opowiada o relacjach w rodzinie, niepełnosprawnej siostrze,
chorującym dziadku, kłótniach rodziców, tajemnicach z przeszłości,
własnych marzeniach, wątpliwościach i błędach.
I o dwóch chłopcach, którymi jest zainteresowana.
A właściwie jest zainteresowana tylko jednym,
a ten drugi jest zainteresowany nią.
W co Zoe gra?
Czego chce?
Co robi?

Nie polubiłam jej,
ale chciałam o niej czytać.
Aż do końca...

Nikt nie jest tu idealny.
Sporo rzeczy zaskakuje.
Napięcie prawie eksploduje.
A zakończenie porusza.

Polecam!


https://bajdocja.blogspot.com/2022/01/chmury-z-keczupu.html

Kim jest główna bohaterka i narratorka książki "Chmury z keczupu"?
Chyba ma naście lat, chodzi do szkoły, ma dwie siostry, dwoje rodziców
i pod listami, które pisze do obcego mężczyzny, podpisuje się: "Zoe".
To nie jest jej prawdziwe imię, chociaż w listach opisuje prawdę.
Listy adresowane są do więźnia skazanego na śmierć za morderstwo.
Tylko jemu Zoe może zwierzyć się ze...

Lekko mnie ta lektura nużyła, ale nie tak, aby nie doczytać do końca. Świat widziany oczami nastolatki, która jest infantylna i jednocześnie bardzo dojrzała, szczególnie w sprawach damsko-męskich. Podobała mi się jej relacja z Aaronem , ich rozmowy, żarty, rodzenie się uczucia. Na pewno warto przeczytać, choćby dla tego właśnie wątku.

Lekko mnie ta lektura nużyła, ale nie tak, aby nie doczytać do końca. Świat widziany oczami nastolatki, która jest infantylna i jednocześnie bardzo dojrzała, szczególnie w sprawach damsko-męskich. Podobała mi się jej relacja z Aaronem , ich rozmowy, żarty, rodzenie się uczucia. Na pewno warto przeczytać, choćby dla tego właśnie wątku.

Po książkę sięgnęłam bo pamiętałam że coś wspomina o niej @catvloguje oraz @wybrednamaruda
*
Zoe pisze listy do więźnia skazanego na śmierć. Czuje, że może mu w pewien sposób zaufać i powiedzieć jej ściśle skrywany sekret, który zżera ją od środka. Jej sekret jest mroczny oraz przerażający. Dziewczyna boi się komukolwiek go wyjawić.
Na przestrzeni tej książki poznajemy ją bliżej, jej życie, rodzinne, zainteresowania, problemy i przyjaźnie.
*
Niesyty książka nie przypadła mi gusty. Jest to spowodowane tym, że nie jestem jej targetem. W moim odczuciu jest to mocno infantylna, chaotyczna i nudna książka. Ale widzę, że dla młodszego czytelnika może okazać się super. Mamy motyw dorastania, dziecięcych kłamstewek, chaotycznego myślenia jaki towarzyszy każdej młodej, podekscytowanej osobie, miłości, trójkąta miłosnego (którego osobiście mam już dość) itp. Gdybym miała 12 lat chciała bym móc przeczytać tą książkę. (5/10⭐)

Po książkę sięgnęłam bo pamiętałam że coś wspomina o niej @catvloguje oraz @wybrednamaruda
*
Zoe pisze listy do więźnia skazanego na śmierć. Czuje, że może mu w pewien sposób zaufać i powiedzieć jej ściśle skrywany sekret, który zżera ją od środka. Jej sekret jest mroczny oraz przerażający. Dziewczyna boi się komukolwiek go wyjawić.
Na przestrzeni tej książki poznajemy ją...

Książka ma do samego końca trzymać w napięciu, a dość szybko można domyślać się jak potoczyła się cała ta historia. Już od około połowy zaczęła mnie męczyć, a główna bohaterka coraz bardziej irytować. Nie utożsamiłam się z żadnym bohaterem tej opowieści. Nie do końca odpowiadał mi też sposób prowadzenia naracji. Moim zdaniem książka jest zbyt przereklamowana. Doceniam oryginalność historii, ale można było wykorzystać jej potencjał lepiej. Ja osobiście czuję się rozczarowana...

Książka ma do samego końca trzymać w napięciu, a dość szybko można domyślać się jak potoczyła się cała ta historia. Już od około połowy zaczęła mnie męczyć, a główna bohaterka coraz bardziej irytować. Nie utożsamiłam się z żadnym bohaterem tej opowieści. Nie do końca odpowiadał mi też sposób prowadzenia naracji. Moim zdaniem książka jest zbyt przereklamowana. Doceniam...