Arena

"Wieje porywisty wiatr i pada rzęsisty deszcz, które wespół smagają mnie niczym wilgotnym biczem."

(...) Cały pierwszy tom to niemal wyłącznie opis coraz bardziej wymyślnych walk na arenie, w których Anrea-gladiatrix rozcina brzuchy, ucina ręce, krew się leje, flaki wypadają, a ona oczywiście zwycięża, robiąc coraz większą karierę wśród publiczności. Najlepsze, że to mordowanie zdaje jej się podobać - jak w jakiejś grze komputerowej, w której chodzi tylko o szlachtowanie kolejnych wypadających na ekran przeciwników. Dla równowagi autor nie szczędzi nam również erotycznych opisów z podziemi Koloseum, gdzie między walkami pomieszkują gladiatorzy, a faceci muszą się przecież spuścić napięcie z lędźwi. Aż trudno uwierzyć, że znajdujemy się w głowie kobiety, bo podejrzewam, że jej poziom uczuć i głębia refleksji niewiele odbiega od przeciętnego, nastoletniego gracza jakiegoś Shadow Of Rome czy God of War III. Albo wieloletniej pracownicy korporacji zdeterminowanej za wszelką cenę osiągnąć sukces - po trupach. (...)
Cała narracja prowadzona jest cały czas w czasie teraźniejszym i z punktu widzenia Anrei, co sprawia silnie sztuczne wrażenie, a z czasem nuży. Słucha się, jak gdyby ktoś włączył audiodeskryptor. Bo taki jest język opowiadania - jak gdyby opowiadał to prawnik. Głos lektorki też nie dodaje postaci ani autentyczności, ani kobiecości. (...)

Cała opinia na stronie: https://nakanapie.pl/ksiazka/arena-778312/opinia/1764835

"Wieje porywisty wiatr i pada rzęsisty deszcz, które wespół smagają mnie niczym wilgotnym biczem."

(...) Cały pierwszy tom to niemal wyłącznie opis coraz bardziej wymyślnych walk na arenie, w których Anrea-gladiatrix rozcina brzuchy, ucina ręce, krew się leje, flaki wypadają, a ona oczywiście zwycięża, robiąc coraz większą karierę wśród publiczności. Najlepsze, że to...

Książka ok, ale niektóre sytuacje napisane jakby autorowi gdzieś sie spieszyło- słaba i za szybka akcja czasami

Książka ok, ale niektóre sytuacje napisane jakby autorowi gdzieś sie spieszyło- słaba i za szybka akcja czasami

Książka pełna akcji i seksu. Historia nawet ciekawe lecz czasami przedstawiona zostaje w sposób suchy i bez emocji, jak by był to raport. Duża liczba postaci i wiele różnych nazw państw w krótkim czasie sprawia, że można się zgubić.

Książka pełna akcji i seksu. Historia nawet ciekawe lecz czasami przedstawiona zostaje w sposób suchy i bez emocji, jak by był to raport. Duża liczba postaci i wiele różnych nazw państw w krótkim czasie sprawia, że można się zgubić.

Dość dobry początek, oby ciekawie się rozwinęło w następnych tomach.
Minus: zbyt dużo opisywania świata, poprzez rozmowy między bohaterami. / wolałabym dowiedzieć się tego później w akcji
Plus: akcja idzie cały czas do przodu, dzięki czemu nie ma zbyt wielu nużących momentów.

Dość dobry początek, oby ciekawie się rozwinęło w następnych tomach.
Minus: zbyt dużo opisywania świata, poprzez rozmowy między bohaterami. / wolałabym dowiedzieć się tego później w akcji
Plus: akcja idzie cały czas do przodu, dzięki czemu nie ma zbyt wielu nużących momentów.

Nie polecam. Totalna amatorszczyzna. Nie rozumiem jak z tego powstał cały cykl jak tych opisów nie da się czytać. Poziom liceum.

Nie polecam. Totalna amatorszczyzna. Nie rozumiem jak z tego powstał cały cykl jak tych opisów nie da się czytać. Poziom liceum.

ciekawe ciekawe, bardzo dobre, trochę czekałem na coś takiego jak tak książka. Troche sexu trochę histori i patologi. mmmm super

ciekawe ciekawe, bardzo dobre, trochę czekałem na coś takiego jak tak książka. Troche sexu trochę histori i patologi. mmmm super

Dlaczego czytam Fantastykę? Bo lubię twarde babki, dla których spływająca po ciele krew jest ścięty kosmyk włosów, a każdy facet w okoli boi się im podskoczyć. Taka właśnie jest Anrea. Główna bohaterka książki Krzysztofa Bonka pt. „Arena” to młoda niemowa wyrwana siłą ze swojego świat i zmuszona do niewoli. Dziewczyna nie jest zbyt atrakcyjną zdobyczą, więc musi walczyć. Wygrana oznacza kolejny dzień w szkole gladiatorów, przegrana – śmierć w katuszach. Dzięki swoim niezwykłym zdolnością każda kolejna bitwa przychodzi jej z łatwością, a tłum w wiwacie określa ją jej nowym boskim imieniem.

„Arena” jest wprowadzeniem do świata Pendorum. Poznajemy ich zasady, Bogów i codzienność. Określiłabym ten świat na miarę starożytnego Rzymu w nieco nowocześniejszym stylu (np. podróże statkami są czymś normalnym) i nikogo nie zaskakują paranormalne zjawiska. Poznajemy też bliżej ludzką naiwność – bo jak inaczej można nazwać to, gdy ktoś wie, że gladiator jest niewolnikiem, a wypowiada się o nim jako o Bogu? Każdy opis jest bardzo realistyczny do tego stopnia, że czujemy się jakbyśmy tam byli i przechodzili przez wszystko z bohaterami powieści. Towarzyszą temu wielkie emocje, a empatia rośnie w nas z minuty na minutę. Postaci nie da się nie lubić, co zachęca do czytania dalej. W tekście widać, że autor opisuje to, co go pasjonuje i sam czuje klimat swojej powieści. Książka nie jest długa, więc myślę, że nawet laik, by ją przeczytał, a forma w jakiej jest zbudowana przypasuje zarówno kobiecie jak i mężczyźnie.

Nie wiem czy to dobry pomysł, że autor pisze z punktu widzenia Anrei. Negatywne emocje i walki są złożone perfekcyjnie, nie ma się do czego przyczepić, bo musi ona wtedy wykazać się bestialstwem i ujawnić swoją mroczną stronę. Jednak, gdy pojawiają się kobiece elementy / sprawy jak miesiączka, pierwszy stosunek czy miłość, pan Bonk opisuje je bardzo nieudolnie, jakby wstydził się o takich rzeczach mówić. Opisy te są bardzo poetyckie, wręcz opowiadają o wszystkim dookoła zamiast brnąć do sedna. Jest to zabieg bezsensowny, niepasujący do reszty i mi jako czytelnikowi nieraz chciało się z tego powodu śmiać nad książką, a czasem musiałam kilkukrotnie przeczytać wers, by wszystko zrozumieć. Jak już wcześniej wspominałam odniosłam wrażenie, że to tylko wprowadzenie do tego świata, także relacje między ludzkie są okryte, nieraz przysłonięte ilością opisów czy kolejną walką. Jest to minus, bo wolałabym, aby w miejscu jednej z bitew na arenie czy treningu poświęcić trochę więcej czasu na zrozumienie zauroczenia bohaterki.

Mam nadzieję, że uda mi się przeczytać kolejne części, a nie jest ich aż tak mało. Polecam tę pozycję zapaleńcom powieści o walkach i przetrwaniu, starożytnych światów oraz fanów God of War (moje pierwsze skojarzenie po przeczytaniu książki),no i walecznych babek.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję samemu autorowi.

Dlaczego czytam Fantastykę? Bo lubię twarde babki, dla których spływająca po ciele krew jest ścięty kosmyk włosów, a każdy facet w okoli boi się im podskoczyć. Taka właśnie jest Anrea. Główna bohaterka książki Krzysztofa Bonka pt. „Arena” to młoda niemowa wyrwana siłą ze swojego świat i zmuszona do niewoli. Dziewczyna nie jest zbyt atrakcyjną zdobyczą, więc musi walczyć....

Walka, walka i jeszcze więcej walki - na całe szczęście w takiej otoczce która nie nuży.

Walka, walka i jeszcze więcej walki - na całe szczęście w takiej otoczce która nie nuży.

To ciekawa i zaskakująca książka. Lubię taki typ fantasy. Podobało mi się. Szybka akcja, bez dłużyzn, zbędnych opisów (czasem to ich nawet brakowało).
Momentami jest za dużo patosu. Jest utwór self-editon - w kilku miejscach widać to aż za bardzo. Przydałby się profesjonalny redaktor, który wyłapałby tautologie i inne językowe wpadki. Książka wiele by zyskała. Ogólnie jest dobrze, a mogłoby być lepiej.

To ciekawa i zaskakująca książka. Lubię taki typ fantasy. Podobało mi się. Szybka akcja, bez dłużyzn, zbędnych opisów (czasem to ich nawet brakowało).
Momentami jest za dużo patosu. Jest utwór self-editon - w kilku miejscach widać to aż za bardzo. Przydałby się profesjonalny redaktor, który wyłapałby tautologie i inne językowe wpadki. Książka wiele by zyskała. Ogólnie jest...

CzytaJąc "Arenę", od pierwszych stron, kiedy poznajemy niemą niewolnicę, już możemy wyczuć spartańskie klimaty.
Walki gladiatorów z przeróżnym orężem i wyszukanym stylem, tak realistyczne opisane.
Można poczuć, jak trzeszczy piasek na arenie podczas upadków, jęki konających, skowyt pokonywanych zwierząt i potworów i krzyki rozentuzjazmowanego tłumu .
Niewolnica trafia do szkoły gladiatorów, mieczem i przelaną krwią zdobywa szacunek i respekt, miłość.
Jest wyjątkowa jak i jej pochodzenie, walczy jak ranna lwica, dokąd poprowadzą ją bogowie wraz z przyjaciółmi, a czy mogą nimi być gladiatorzy?
Może wreszcie pozna smak upragnionej zemsty?
Mega, polecam.

CzytaJąc "Arenę", od pierwszych stron, kiedy poznajemy niemą niewolnicę, już możemy wyczuć spartańskie klimaty.
Walki gladiatorów z przeróżnym orężem i wyszukanym stylem, tak realistyczne opisane.
Można poczuć, jak trzeszczy piasek na arenie podczas upadków, jęki konających, skowyt pokonywanych zwierząt i potworów i krzyki rozentuzjazmowanego tłumu .
Niewolnica trafia do...