Państwowa Szkoła dla Leśniczych w Białowieży 1929-1936

Siedmioletni okres istnienia placówki kształcącej leśników w dwudziestoleciu międzywojennym podjęła się udokumentować obecna dyrektor szkoły. Książki nie napisał więc historyk, ale na profesjonalne zainteresowanie tematem moglibyśmy się nigdy nie doczekać. Publikacja powstała dzięki pasji i wytrwałości.Autorce udało się zgromadzić interesujący materiał, który w znacznej części charakteryzuje ten typ kształcenia. Dowiadujemy się więc, że naukę szkolną poprzedzała praktyka. Nastoletni chłopcy, którzy chcieli zostać leśniczymi, musieli nieodpłatnie przepracować rok w terenie. A ponieważ szkoły szybko wypełniły braki kadrowe, a liczba kandydatów była znaczna, praktyki przeciągały się nawet do kilku lat. Intratna państwowa posada kusiła tak jak i dzisiaj. Z tą jednak różnicą, że gdy dziś pączkują coraz to nowe placówki, przed wojną, kiedy kierownictwo LP uznało, że wykwalifikowanego personelu wystarczy, szkoły zaczęto zamykać. Do 1939 r. zostały tylko dwie.

Jak zaznacza autorka, opracowania nie można traktować jako monografii. Szkolne archiwum przepadło, prawdopodobnie wraz z archiwum białowieskiej DLP po wkroczeniu sowietów. Książka powstała przede wszystkim na bazie informacji prasowych, w tym z „Lasu Polskiego”, i wspomnień. Jej mocną stroną są ilustracje, których jest przeszło setka. Kolekcja pochodząca z albumów rodzin absolwentów szkoły przenosi w klimat międzywojennej Białowieży. Klasowe zbiorówki, fotografie z praktyk i zajęć, obrazki z internatu i wycieczek, z carskim pałacem, siedzibą PSL w tle. Całości dopełniają krótkie biogramy niektórych pracowników i absolwentów szkoły.