Beata Zdziarska

Gdy jedno obraca się w ruinę, wznoszą się inne mury. Ta myśl wybrzmiewała we mnie jeszcze długo po lekturze "Chłopca z ruin" Beaty Zdziarskiej, będącej pierwszym tomem Gdańskiej opowieści. Od pogrążonego w agonii Danzig zaczyna się opowieść, która połączyła losy niemieckiego chłopca, Friedricha i Gdańszczanki, Heleny. Chłopca, który widział, jak płonie kościół, w którym jest jego matka, a następnie próbuje znaleźć schronienie. Odnajduje je w nieznanej mu kobiecie, która podobnie jak on straciła swoich bliskich. Nim jednak czytelnik osiądzie na dłużej w wydarzeniach kończącej się wojny, stopniowo przyjrzy się kilku latom wstecz. Głównie w sytuacji Heleny, boli mnie wzniesiony mur, jaki wytworzył czas, różne położenie i przeżycia z którymi musieli się zmierzyć, zarówno Helena i jej mąż Władysław. Których wspólne plany, miłość, zostały przykryte warstwą ruin i których dzielił ostatecznie ogromny mur przeżyć, których nie mogliby zrozumieć z racji tak innych punktów spojrzenia. Długo jeszcze bolało mnie, to co ich spotkało. Ta opowieść jest wręcz nasiąknięta ciągłą stratą, bólem, trudnymi decyzjami, niespełnionymi nadziejami, a zarazem pokazuje, że zawsze jest powód by iść dalej do przodu, wbrew największym burzom i najbardziej zawiłym zakrętom, jaki zsyła los, nawet jeżeli wydaje się, że już nic nie pozostało. Myślę, że tło historyczne i miasto Gdańsk, było również jednym z bohaterów tejże książki. Na ile Wolne Miasto Gdańsk było wolne już przed wojną? Miotani niczym chorągiewki w zależności od sprawujących władzę, Gdańszczanie traktowani byli, a to jak Polacy, a to znów jak Niemcy, jednak ciągle jak wrogowie, ciągle muszący udowadniać swoją tożsamość. W tych przemieszanych losach, ludzkich tragediach, próbują żyć, dzień po dniu. Zapraszam Was na ten spacer po Gdańsku, w którym dziś być może jeszcze rozbrzmiewa echo wydarzeń, jakie się w nim rozegrały. Zapraszam po piekną historię, nasiąkniętą bolesnymi przeżyciami a jednak wciąż pełną nadziei. Patronat medialny