Córka czarownic

Przepiękna opowieść.. czytając nie mogłam wprost się od niej oderwać.. wspaniale napisana, ciekawa i wzruszająca opowieść..

Przepiękna opowieść.. czytając nie mogłam wprost się od niej oderwać.. wspaniale napisana, ciekawa i wzruszająca opowieść..

Jako książka fantasy, ta pozycja zasługiwałaby na co najwyżej 4/10. Elementy fantastyczne są nudne i bezsensowne. Ale jako książka dla dzieci/literatura piękna (tutaj może trochę przesadzam),8/10 to dobra ocena. Dość mądre przesłanie, raczej dla młodszego czytelnika.

Jako książka fantasy, ta pozycja zasługiwałaby na co najwyżej 4/10. Elementy fantastyczne są nudne i bezsensowne. Ale jako książka dla dzieci/literatura piękna (tutaj może trochę przesadzam),8/10 to dobra ocena. Dość mądre przesłanie, raczej dla młodszego czytelnika.

Córka czarownic to mądra książka z bardzo dobrym morałem i przesłaniem. Pokazuje cała istotete człowieka. Jest osadzona w średniowieczu. jest zupełnie inny rodzaj magii w te pozycji: spokojniejszy i bardzej połączony z naturą. Liczne komentarze wskazują na to, że książka się dłuży. Mi nie.
serdecznie polecam

Córka czarownic to mądra książka z bardzo dobrym morałem i przesłaniem. Pokazuje cała istotete człowieka. Jest osadzona w średniowieczu. jest zupełnie inny rodzaj magii w te pozycji: spokojniejszy i bardzej połączony z naturą. Liczne komentarze wskazują na to, że książka się dłuży. Mi nie.
serdecznie polecam

To jedna z nielicznych lektur, których nie dokończyłam w gimnazjum. Kiedy wróciłam do niej po latach, ciągnęła mi się niemiłosiernie. Początek - pełen rytuałów, opisów wychowania bohaterki przez opiekunki - był dla mnie zbyt ciężki, hermetyczny, pozbawiony emocji, których zwykle szukam w powieści.

To jedna z nielicznych lektur, których nie dokończyłam w gimnazjum. Kiedy wróciłam do niej po latach, ciągnęła mi się niemiłosiernie. Początek - pełen rytuałów, opisów wychowania bohaterki przez opiekunki - był dla mnie zbyt ciężki, hermetyczny, pozbawiony emocji, których zwykle szukam w powieści.

Zdaję sobie sprawę, że nie należę do grupy docelowej dla tej książki, być może stąd moja średnia ocena. Natomiast książka była poprawna i tyle mogę o niej powiedzieć.
Niby opowieści o czarownicach a zabrakło mi jakiejkolwiek magii, którą często czuje się czytając podobne pozycje.
Mimo wszystko myślę, że młodszym czytelnikom może przypaść do gustu choć w mojej ocenie jest obecnie dużo ciekawszych pozycji w tej kategorii.

Zdaję sobie sprawę, że nie należę do grupy docelowej dla tej książki, być może stąd moja średnia ocena. Natomiast książka była poprawna i tyle mogę o niej powiedzieć.
Niby opowieści o czarownicach a zabrakło mi jakiejkolwiek magii, którą często czuje się czytając podobne pozycje.
Mimo wszystko myślę, że młodszym czytelnikom może przypaść do gustu choć w mojej ocenie jest...

Książka jest ogólnie dobra ale nie wiem taka jakaś nudna i przeczytałam do połowy

Książka jest ogólnie dobra ale nie wiem taka jakaś nudna i przeczytałam do połowy

Przepiękna baśń, którą warto przeczytać. Nie ma tu wartkiej akcji, ale niesie wartościowe przesłanie.

Przepiękna baśń, którą warto przeczytać. Nie ma tu wartkiej akcji, ale niesie wartościowe przesłanie.

„Córka czarownic” – opowieść o przeznaczeniu, samotności i sile, której nie da się wyuczyć.
Są książki, które nie wciągają od pierwszych stron. Nie dają rozrywki ani łatwego pocieszenia. A jednak, kiedy kończysz ostatnią stronę – czujesz, że zostajesz z czymś ważnym. Tak było w moim przypadku z „Córką czarownic” Doroty Terakowskiej. To książka niepozorna, oszczędna w słowach, a jednocześnie niosąca w sobie ciężar mitu, losu i duchowości.

Główna bohaterka, dziewczynka bez imienia, wychowywana jest przez tajemnicze Czarownice w całkowitej izolacji od świata. Nie zna miłości, nie zna swojej historii, nie zna nawet… siebie. Wszystko, co ją otacza, to chłód, dyscyplina i cel, którego jeszcze nie rozumie. I właśnie w tym leży siła tej historii – w powolnym odkrywaniu sensu tożsamości, w pokazaniu, jak kształtujemy się nie tylko przez wychowanie, ale przez decyzje, które przyjdzie nam podjąć.

Terakowska napisała baśń, ale nie taką, jaką opowiada się dzieciom na dobranoc. To raczej przypowieść z filozoficznym podtekstem. Opowieść o tym, jak jednostka może nie pasować do świata, który został jej narzucony. Jak trudno odnaleźć siebie w cieniu cudzych oczekiwań i jak bolesna może być wolność.

Z jednej strony byłam zafascynowana tym, jak autorka buduje surowy, niemal ascetyczny klimat. Nie ma tu ozdobników, zbędnych opisów ani hałaśliwych dialogów. Z drugiej – trudno było mi się emocjonalnie wciągnąć. Miałam momenty, w których czułam, że historia mnie odpycha, że brakuje mi ciepła, bohaterów, do których mogłabym się przywiązać. A może to był właśnie zamierzony efekt? Może miało boleć?

Kiedy skończyłam lekturę, nie czułam wzruszenia – czułam ciężar. Ale też coś się we mnie poruszyło. To książka, która pyta: kim jesteś, jeśli nie pozwolono ci być sobą? I czy można uciec od przeznaczenia, które zapisane jest w twojej krwi?

Ocena: 7/10
Nie była to książka, którą pokochałam – ale z pewnością ją zapamiętam. Zostawiła mnie z niepokojem i refleksją. A to, moim zdaniem, świadczy o jej sile.

„Córka czarownic” – opowieść o przeznaczeniu, samotności i sile, której nie da się wyuczyć.
Są książki, które nie wciągają od pierwszych stron. Nie dają rozrywki ani łatwego pocieszenia. A jednak, kiedy kończysz ostatnią stronę – czujesz, że zostajesz z czymś ważnym. Tak było w moim przypadku z „Córką czarownic” Doroty Terakowskiej. To książka niepozorna, oszczędna w...

Chciałabym mieć lat trzynaście i przeczytać tę książkę. Była spokojna, delikatna, mądra i przyjemnie trącała tę wrażliwą strunę w sercu.

Chciałabym mieć lat trzynaście i przeczytać tę książkę. Była spokojna, delikatna, mądra i przyjemnie trącała tę wrażliwą strunę w sercu.

Ig: so.czytelnik

Książka na początku mnie nudziła potem jednak zaczęła przekazywać coś ważnego. Pięknie opisuje istotę człowieka jego cechy i różnice pomiędzy nimi. Łezki mi poleciały w pewnym momencie, opowieść jest przepiękna, baśniowa i warta uwagi.

Ig: so.czytelnik

Książka na początku mnie nudziła potem jednak zaczęła przekazywać coś ważnego. Pięknie opisuje istotę człowieka jego cechy i różnice pomiędzy nimi. Łezki mi poleciały w pewnym momencie, opowieść jest przepiękna, baśniowa i warta uwagi.