Kokaina. Zwierzenia narkomanki

"Kokaina" Barbary Rosiek to szczera i wstrząsająca autobiograficzna opowieść o walce z uzależnieniem od kokainy. Autorka bezkompromisowo opisuje piekło nałogu, jego destrukcyjny wpływ na życie oraz bolesną drogę do wyjścia z uzależnienia. To ważne świadectwo, które pozwala zrozumieć mechanizmy nałogu i zmusza do refleksji nad problemem narkomanii.

"Kokaina" Barbary Rosiek to szczera i wstrząsająca autobiograficzna opowieść o walce z uzależnieniem od kokainy. Autorka bezkompromisowo opisuje piekło nałogu, jego destrukcyjny wpływ na życie oraz bolesną drogę do wyjścia z uzależnienia. To ważne świadectwo, które pozwala zrozumieć mechanizmy nałogu i zmusza do refleksji nad problemem narkomanii.

Barbara Rosiek "Kokaina. Zwierzenia narkomanki"

Dziś moi drodzy wejdziemy w świat niebezpieczny, rozszczepionych osobowości i narkotykowo-delirycznych stanów... Świat ten zdaje się autorce być niczym nie ograniczony, wszak jej mózg podczas tych wojaży opuszcza ciało i wzbija się w tylko jej (nie)znane nadprzestrzenie. Jednak czy jest tak do końca? Sprawdźmy...

Prozę Barbary Rosiek poznałam już dość dawno, od książki "Pamiętnik narkomanki", potem miałam też styczność z "Byłam schizofreniczką". Po intensywnym swego czasu maratonie narkotykowo-alkoholowych opowiastek (wśród nich był także "Ćpun", tudzież "My, dzieci z dworca Zoo") porzuciłam tę sferę, by zająć się innymi lekturami. Jednakże wiedziona ciekawością zajrzałam na odpowiednią półeczkę miejskiej biblioteki i wyszperałam taką oto dość już nadgryzioną przez ząb czasu (a także przez wypożyczających :)) książeczkę.

Rosiek z wykształcenia jest psychologiem klinicznym, jednak zabroniono jej wykonywania zawodu (nie trudno zgadnąć dlaczego...). Cóż jej pozostało? Mówiąc kolokwialnie: ćpanie, chlanie i pisanie. Co interesujące ma na swoim koncie także 10 tomików poetyckich, które z ciekawości kiedyś na pewno przejrzę (o ile je dostanę gdziekolwiek...).

"Kokaina. Zwierzenia narkomanki" nie jest książką w żaden sposób odkrywczą, wielce pouczającą, czy wywołującą jakiekolwiek skrajne emocje (moja subiektywna ocena może jednak wynikać z pewnego zmęczenia materiału taką tematyką... ale o tym później). Chociaż jak zaczynałam przygodę z tego typu lekturami troszkę wsiadało mi na psychikę, lecz mogę już z pewnych przekonaniem rzec, że uodporniłam się (co innego tyczy się jednak takowych filmów).

Dzierżona w moich dłoniach ta malutka pod względem formatu książeczka dzieli się na cztery odsłony. Wszystkie one oczywiście dotyczą życia autorki, która przelewa własne doświadczenia na papier.

Narkotyki, psychiatryki, wielce "odkrywcze" myśli i wynurzenia po seansach pobudzających kolejne ośrodki mózgu stanowią właściwie całe sedno tej pozycji. Nie ma tu jasnego początku, ani zakończenia, brak też punktu kulminacyjnego, zwrotów akcji. Rosiek ma w nosie jakiekolwiek konwencje pisarskie (poczekajcie na kolejną opisywaną przeze mnie książkę, tam to dopiero będzie istna schizofrenia!) i łamie wszelkie zasady. Ni to wielce ekscytujące, ni odkrywcze, ni pouczające. Zaryzykuje więc teraz może dość ryzykowną tezę: jeśli bowiem weźmiemy osobę wykazującą minimalne zdolnościach pisarskie i naszprycujemy ją podobnymi środkami, a następnie zachęcimy do zapisywania odczuwalnych stanów zapewne zbytniej różnicy między tymi dwoma opisami nie dostrzeżemy. Ba, jako kolejny argument do mojej tezy dopiszę fakt, że osobiście sama w bardzo silnych stanach rozedrgania emocjonalnego zdarzało się mi snuć, czy to wielce inteligentne dysputy filozoficzne (nie ujmuję im oczywiście nic ze swej inteligencji :)),czy też przelewać na papier skumulowane i wcześniej odpowiednio stymulowane doznania. Nie rozumiem więc fenomenu Rosiek, osoby nieprzystosowanej społecznie, którą ma się za wielką pisarkę, czy poetkę. Jej samej zdaje się już dawno zdołała się poplątać fikcja z rzeczywistością. Oczywiście, najwięcej genialnych pozycji powstaje z doświadczeń alkoholowych, tudzież narkotykowych, ale... I to, "ale" dokończę w następnym odcinku, bowiem jak już co bystrzejsi zdążyli się domyślić będzie on poświęcony jej kolejnej książce...

Wnioski: osobiście książka nie wnosi do mojego życia nic, chociaż muszę przyznać, że Rosiek tworzy całkiem niezłe zdanka, które można potem cytować, a które ja skrzętnie zapisuję takowe w specjalnym kajeciku. Jej książeczka pobiła dotychczasowy rekord stron przeznaczonych na cytaty z poszczególnej książki Była pochwała, czas więc na następną naganę. Nie wiem czy ma ona przypaść w udziale autorce, czy redaktorom, ale na litość boską Post Scriptum skraca się do formy "PS", a nie "P.S." !!! Aż we mnie krew zabulgotała. Już nie wspomnę o innych błędach w tym wydaniu, które kategorycznie i skrupulatnie poprawiałam długopisem (a jak!). Podsumowując: zbuntowane trzynastolatki pewnie obiorą jej książki za swoją Biblię, ale już przebiegłe osiemnastki , takie jak ja, i wyżej dość szybko rozpracują jej rzekomy i jakże "wyjątkowy" fenomen (ironia rzecz jasna).

Do miłego.

Tekst pierwotnie opublikowano na stronie w 2010 roku:
https://www.photoblog.pl/poczytelnia/78712313/17.html



Ocena: 5/10 (dodałam oczko wyżej za cytaty).

Barbara Rosiek "Kokaina. Zwierzenia narkomanki"

Dziś moi drodzy wejdziemy w świat niebezpieczny, rozszczepionych osobowości i narkotykowo-delirycznych stanów... Świat ten zdaje się autorce być niczym nie ograniczony, wszak jej mózg podczas tych wojaży opuszcza ciało i wzbija się w tylko jej (nie)znane nadprzestrzenie. Jednak czy jest tak do końca? Sprawdźmy...

Prozę...

2,5/10

Mimo, że tematyka jest bardzo ciężka i ta książka należy do autobiograficznych, czułem się tak niekomfortowo czytając to, że nie jestem w stanie ocenić tej pozycji pozytywnie.

2,5/10

Mimo, że tematyka jest bardzo ciężka i ta książka należy do autobiograficznych, czułem się tak niekomfortowo czytając to, że nie jestem w stanie ocenić tej pozycji pozytywnie.

Bardzo intymna narracja, strumień świadomości nie zawsze ładny językowo, za to wciągający autentyzmem. Ta książka bardzo mnie poruszała jako nastolatkę.

Bardzo intymna narracja, strumień świadomości nie zawsze ładny językowo, za to wciągający autentyzmem. Ta książka bardzo mnie poruszała jako nastolatkę.

,,Kokaina-zwierzenia narkomanki" to biograficzna historia Barbary Rosiek. Jest to trudna w odbiorze biografia, w końcu jest tutaj mowa o narkomani, anoreksji, problemach ze zdrowiem psychicznym. Jednak ciężko mi jest napisać coś więcej o tej książce po za tym że porusza trudne tematy. Nie ma tu nic ,,ciekawego'' jeśli można tak to napisać, chociaż to raczej nie było sensem tworzenia tej biografii, po prostu nie podobała mi się.

,,Kokaina-zwierzenia narkomanki" to biograficzna historia Barbary Rosiek. Jest to trudna w odbiorze biografia, w końcu jest tutaj mowa o narkomani, anoreksji, problemach ze zdrowiem psychicznym. Jednak ciężko mi jest napisać coś więcej o tej książce po za tym że porusza trudne tematy. Nie ma tu nic ,,ciekawego'' jeśli można tak to napisać, chociaż to raczej nie było sensem...

Książka opowiada o osobistej przygodzie autorki, która wkracza w brutalny świat nałogu-świat rządzący się swoimi prawami,gdzie ciało staje się towarem, za który można kupić upragnioną działkę.

Historia nie należy do najmilszych opowieści, ale jednak warto spróbować przeczytać raz do czasu o tym co się dzieje nie tylko na świecie, a także w Polsce. Podczas opowiadania są przeplatane tematy- używki, molestowanie, anoreksja, szpital psychiatryczny, a nawet nierozumienie ze strony rodziców.

Dziewczyna zaczyna swoją przygodę z kokaina poprzez miłość, która w tamtych czasach nie była pokazywana, nie wiedziała jak to jest być kochanym, jak to jest się uśmiechać, jak to mieć osobę, która będzie cię wspierać. Była całkiem sama i zdała się na nieodwracalny los.

Możemy zauważyć, że autorka zmierza do zakończenia swojego życia, wszystko co robi jest pod jakimś pretekstem. Zaczyna zwiększać dawki, liczby robią się coraz większe, a ona nie potrafi nad tym zapanować. W końcu trafia do szpitala, gdzie jest pod nadzorem kontrolowana. Po czasie spędzonym w zamknięciu udaję jej się chociaż przytyć i wyglądać o wiele lepiej, ale jak wiemy nie wszystko dobre ,co sie dobrze kończy.

Niestety autorka jaki ustawiła sobie cel tak go osiągnęła. Dla mnie to była kolejna przygoda z nią i było ciekawie zobaczyć jak świat wygląda podczas krytycznych chwil. Mogłam zobaczyć, że ludzie nie ważne jak będą się zachowywać i co będą robić to nadal w głębi głowy będą mieć te przykre chwilę, która doprowadziły do takiego stanu, w którym się znajdują. Dodam na koniec, że to nie jest łatwa książka i uważam, że trzeba wczuć się w tą postać, która opisuję przebieg zdarzeń.

Książka opowiada o osobistej przygodzie autorki, która wkracza w brutalny świat nałogu-świat rządzący się swoimi prawami,gdzie ciało staje się towarem, za który można kupić upragnioną działkę.

Historia nie należy do najmilszych opowieści, ale jednak warto spróbować przeczytać raz do czasu o tym co się dzieje nie tylko na świecie, a także w Polsce. Podczas opowiadania są...

wstrząsająca rzeczywistość inna niż w podkolorowanym Pamiętniku

wstrząsająca rzeczywistość inna niż w podkolorowanym Pamiętniku

Bardzo dobra książka, nie czyta się jej łatwo i trzeba ją zrozumieć. Mnie osobiście bardzo wciągnęła do tego stopnia, że zapomniałam o własnym głodzie. Czytając ją odniosłam wrażenie, że są to myśli osoby pod wpływem, co mnie osobiście bardzo fascynowało.

Bardzo dobra książka, nie czyta się jej łatwo i trzeba ją zrozumieć. Mnie osobiście bardzo wciągnęła do tego stopnia, że zapomniałam o własnym głodzie. Czytając ją odniosłam wrażenie, że są to myśli osoby pod wpływem, co mnie osobiście bardzo fascynowało.

kokainowy obłęd zaklęty w książce

kokainowy obłęd zaklęty w książce

Nie skreślam jej całkowice, lecz to nie był dla niej odpowiedni czas w moim życiu. Może kiedyś gdy nasze drogi się zejdą, będę w stanie ją przeczytać.

Nie skreślam jej całkowice, lecz to nie był dla niej odpowiedni czas w moim życiu. Może kiedyś gdy nasze drogi się zejdą, będę w stanie ją przeczytać.