The Inexplicable Logic of My Life

Przyjemna, ciepła opowieść o młodych ludziach.

Przyjemna, ciepła opowieść o młodych ludziach.

Autor chciał być mądry ale poza tymi ,,mądrościami" fabuły brak. Męczyłam się strasznie podczas czytania tej książki

Autor chciał być mądry ale poza tymi ,,mądrościami" fabuły brak. Męczyłam się strasznie podczas czytania tej książki

Salvador Silva, siedemnastoletni chłopak, wychowywany przez przybranego ojca, staje na progu dorosłości, a jego życie wkrótce zacznie się diametralnie zmieniać. Ostatnia klasa szkoły średniej staje się dla niego okresem głębokich refleksji, zmagania się z emocjami i niepewnością, która pojawia się, gdy zaczyna wątpić w to, kim naprawdę jest.

To książka, która pokazuje, jak trudne może być dorastanie, jak wiele emocji kryje się za pozornie prostymi decyzjami, i jak wiele musimy przejść, by zrozumieć siebie i innych. Choć książka opowiedziana jest z perspektywy młodego chłopaka, to jej mądrość i piękno docenią także dorośli. Większość z nas – niezależnie od wieku – miała w swoim życiu momenty, gdy zastanawialiśmy się, kim naprawdę jesteśmy i dlaczego niektóre sprawy wydają się takie trudne do zrozumienia. Sáenz z niezwykłą wrażliwością prowadzi czytelnika przez ten proces, pełen niepewności, odkryć i emocjonalnych burz.

„Niewyjaśniona logika mojego życia” to powieść, która porusza serce i zmusza do refleksji. To książka o tym, że życie nie zawsze musi być logiczne, ale w tej chaosie, który w nas i wokół nas, możemy znaleźć swoją drogę.

Salvador Silva, siedemnastoletni chłopak, wychowywany przez przybranego ojca, staje na progu dorosłości, a jego życie wkrótce zacznie się diametralnie zmieniać. Ostatnia klasa szkoły średniej staje się dla niego okresem głębokich refleksji, zmagania się z emocjami i niepewnością, która pojawia się, gdy zaczyna wątpić w to, kim naprawdę jest.

To książka, która pokazuje, jak...

Książka, która porusza ważne tematy – pokazuje, jak nawet najmniejsza decyzja może wpłynąć na bieg życia. To opowieść o tożsamości, rodzinie i odnajdywaniu siebie, napisana w przemyślany i emocjonalny sposób. Mimo to, lektura nie przyszła mi łatwo – dłużyła się i momentami trudno było mi się w nią wciągnąć. Być może to kwestia niewłaściwego momentu na tę historię.

Książka, która porusza ważne tematy – pokazuje, jak nawet najmniejsza decyzja może wpłynąć na bieg życia. To opowieść o tożsamości, rodzinie i odnajdywaniu siebie, napisana w przemyślany i emocjonalny sposób. Mimo to, lektura nie przyszła mi łatwo – dłużyła się i momentami trudno było mi się w nią wciągnąć. Być może to kwestia niewłaściwego momentu na tę historię.

Książka mi się podobała ale nie dorównuje kultowym książką autora.

Książka mi się podobała ale nie dorównuje kultowym książką autora.

To nie była lekka lektura, ale mnogość i waga podejmowanych problemów bardzo nie zaskakuje, po lekturze obu części ‘Ariego i Dantego’, choć warto mieć na uwadze, że oryginalne wydanie ‘Niewyjaśnionej logiki’ poprzedziło o kilka lat ich kontynuację. Autor serwuje nam totalne, choć przecież życiowe, kombo: Rodzina – Miłość – Przyjaźń; na różnych poziomach i w rozmaitych konstelacjach; oraz wątek umieranie/śmierć bliskiej osoby/żałoba: Tak, umierają tu w sumie cztery matki, ale śmierć każdej nie jest przypadkowa i bez znaczenia. Czym jest lub może być rodzina, czym powinna? To nie zawsze dobre słowo… Z czym może zmagać się dziecko wychowywane przez geja, a z czym gej jako rodzic? Zresztą książka to głos w temacie adopcji dzieci w ogóle, chyba nie tylko przez pary jednopłciowe. A wreszcie wątek męsko-damskiej przyjaźni, także tej hetero. W końcu jednak pytamy tylko o logikę życia…
„Podniosłem wzrok i zobaczyłem tatę stojącego w progu.
- Co tam u moich poetów?
Uśmiechnąłem się do niego lekko.
- Sam jest w to lepsza.
Tata wyglądał, jakby czemuś nie dowierzał.
- Czasami tak bardzo was kocham, że ledwie potrafię to znieść. […]
Spojrzałem na Sam i zobaczyłem łzy płynące po jej policzkach.
- Co się stało? – zapytałem.
- Twój tata. Mówi rzeczy, przez które płaczę.
- Piękne rzeczy – powiedziałem.
- Tak, piękne. Dlaczego nie ma więcej takich mężczyzn jak twój tata?
- Nie mam pieprzonego pojęcia.
A potem pomyślałem: Bo większość mężczyzn jest taka, jak mój bio tata. Nie miałem pojęcia, skąd wzięła się ta myśl. Nie miałem pojęcia, jaki był mój bio tata.”

To nie była lekka lektura, ale mnogość i waga podejmowanych problemów bardzo nie zaskakuje, po lekturze obu części ‘Ariego i Dantego’, choć warto mieć na uwadze, że oryginalne wydanie ‘Niewyjaśnionej logiki’ poprzedziło o kilka lat ich kontynuację. Autor serwuje nam totalne, choć przecież życiowe, kombo: Rodzina – Miłość – Przyjaźń; na różnych poziomach i w rozmaitych...

SND: rozczarowanie
Po Arystotelesie i Dante musiałam przeczytać również tę książkę, aczkolwiek czytając ją ciągle na coś czekałam i się nie doczekałam… Jest piękna, dobrze napisana, ale też monotonna, nieporywająca i trochę o niczym. Na szczęście szybko się ją czyta i dzięki temu udało mi się ją skończyć (choć się trochę wymęczyłam).

SND: rozczarowanie
Po Arystotelesie i Dante musiałam przeczytać również tę książkę, aczkolwiek czytając ją ciągle na coś czekałam i się nie doczekałam… Jest piękna, dobrze napisana, ale też monotonna, nieporywająca i trochę o niczym. Na szczęście szybko się ją czyta i dzięki temu udało mi się ją skończyć (choć się trochę wymęczyłam).

Zaczynając tę książkę myślałam, że to będzie pierwszy niewypał od tego autora. Z początku było bardzo delikatnie i nie wciągało. Było po prostu opisane życie nastolatka... a potem jeb. Jakoś samo się otworzyło, ludzie między sobą gadali tak głęboko, że nie chciałam, żeby się kończyło.

Zaczynając tę książkę myślałam, że to będzie pierwszy niewypał od tego autora. Z początku było bardzo delikatnie i nie wciągało. Było po prostu opisane życie nastolatka... a potem jeb. Jakoś samo się otworzyło, ludzie między sobą gadali tak głęboko, że nie chciałam, żeby się kończyło.

Jest to książka, która wzbudziła we mnie masę różnych emocji na osi pozytywnonegatywnej.

Jedną z najmocniejszych stron ,,Niewyjaśnionej logiki mojego życia" są jej bohaterowie. To oni są tutaj rdzeniem, który, wraz z przedstawionymi relacjami pomiędzy nimi, stanowi wspaniałą historię, wciągającą czytelnika w swoje ciepłe ramiona. Ta książka to właśnie takie wtulenie się w kogoś, miła ręka głaszcząca po włosach, znajomy śmiech bliskiej osoby, wspólne patrzenie w gwiazdy, bieganie boso po trawie, splecione dłonie, błysk w oczach, poczucie bycia kochanym i ważnym, gotowanie razem ulubionych potraw i wiele, wiele więcej.

Jednocześnie zazdroszczę bohaterom (głównie Sally’emu) więzi, bliskości i miłości, które mają. Są one tak wspaniałe, że aż ciężko mi uwierzyć w ich istnienie. Tyle dobra nie może być prawdziwe. Zwłaszcza przez tak długi czas. Życie Sally’ego to normalnie marzenie. Człowiek, którego tak bardzo wszyscy otaczają miłością, nie może istnieć. To chyba mój główny zarzut. On jest po prostu zbyt szczęśliwym gościem, nawet pomimo tych rzeczy, które mu się przydarzyły. Nikt nie ma takiego życia. NIKT. (A przynajmniej tak sądzę).

Samantha jest totalnie, wykurwiście (a jakże) wspaniała. Czemu postacie literackie istnieją tylko na papierze? Zgłaszam reklamację, proszę mi tu dać Sam, teraz, już, natychmiast.

Tata Sally’ego zawinił jedynie swoim imieniem, które ma dla mnie negatywne konotacje, a poza tą jedną drobną rzeczą jest po prostu rodzicem marzeniem. Nie wiem co więcej mógłbym dodać, by oddać to, jaką cudowną jest osobą.

Fito, kochany Fito jest kochanym dzieciakiem, któremu los całe życie rzucał kłody pod nogi, a mimo to udało mu się pozostać pięknym człowiekiem. Jest słońcem, pełnym ciepła, rozświetlającym wszystko dookoła.

Stawanie się dorosłym jest cholernie trudne, dorosłość jest cholernie trudna. Osiemnastka na karku to tylko cyferka, przyznawana ludziom, którzy nie są ani do końca dziećmi, ani do końca dorosłymi. Świat wokół stawia im bardzo sprzeczne oczekiwania i wymaga wkroczenia na zupełnie inny poziom w niezwykle krótkim czasie.

Mima… to po prostu przeukochańsza babcia. Kto ma taką babcię, zrozumie.

Miłość, przyjaźń, strata, więzi, rodzina, dom to nieodłączne elementy tej książki.

Czytając, towarzyszyła mi cała plejada emocji. Smuciłem się, wkurzałem, śmiałem, byłem wzruszony, zazdrosny, przesłodzony…

Bardzo przyjemnie czytało mi się w takiej formie, jaką zaproponował autor. Styl był równie wspaniały, przez co płynąłem przez kolejne strony i rozdziały. Cieszę się, że postać Salwadora była tak blisko czytelnika, a on sam był świetnym narratorem.

Jest to książka, która wzbudziła we mnie masę różnych emocji na osi pozytywnonegatywnej.

Jedną z najmocniejszych stron ,,Niewyjaśnionej logiki mojego życia" są jej bohaterowie. To oni są tutaj rdzeniem, który, wraz z przedstawionymi relacjami pomiędzy nimi, stanowi wspaniałą historię, wciągającą czytelnika w swoje ciepłe ramiona. Ta książka to właśnie takie wtulenie się w...

Mając już tycie doświadczenie z autorem przechodząc przez książki z Arim i Dante to ta historia niby mówiła o wręcz podobnym problemie jakim są pary homoseksualne, ich życie z równieśnikami, ich relacje między sobą czy ogrom przemyśleń wplecionych w to wszystko tak tak naprawdę nie mówiła o niczym. Krążyliśmy wokół przemyśleń i głębokich myśli o wszechświecie, ale nie było tak naprawdę czego się tu złapać rzeczywistego. Wystarczyło oderwać się od niej na chwilę bo coś gdzieś rozproszyło i człowiek już się gubił, a to prowadziło do tego, że czytając tą książkę zrozumiesz ją bardziej jeśli wejdziesz w nią sobą na… nie 100 czy 200%, a min. 300% i czy to jest dobre? W pewnym sensie tak, a w pewnym sensie nie do końca.

Powiem to tak. Jeśli zaangażujesz się w nią bardzo mocno, to wyniesiesz z przemyśleń które stricte kierowane są do ludzi by zrozumieli z czym tak naprawdę mierzą się pary o odmiennej orientacji, ale jako osoba heteroseksualna możesz odwrócić swoje stereotypowe postrzeganie ludzi i zobaczysz ich jak osoby takie same jak ty sam. Tj nie są osoby trędowate czy posiadające hiv czy aids, a osoby które często są mądrzejsze niż je postrzegamy. Dostrzegają bardziej problemy międzyludzkie niż my. Są bardziej czuli, braterscy i częściej podadzą ci rękę, chociaż mimo iż da się tu w tej książce to doświadczyć, no z doświadczenia wiem, ale z pomocą bywa różnie, a mógłbym w tym miejscu takie osoby wymieniać z nazwiska, a które myślałem, że do dobre… okazały się odwrotnością od reguły. Ale nie, nie mam tak, że szufladkuje ludzi, bo znam masę ludzi, którzy są zajebistymi ziomkami tam jak nasi silni bohaterowie stawiający czoła przeciwnościom losu i nietolerancję ze względu na orientację.

Tak jak mi było przyjemnie i nieprzyjemnie czytać tą książkę tak z chęcią poleciłbym ją każdemu, kto wacha się czy polubić osoby o innej orientacji czy nie. Przeczytajcie, zagłębcie się w myśli bohaterów czy ich sentencje przesyłane z każdą kolejną kartką, a wtedy odpowiedzcie sobie na bardzo, ale to bardzo ważne pytanie.

Kim jest dla was osoba o innej orientacji, za co ją lubicie i za co jej nie lubicie…

Mając już tycie doświadczenie z autorem przechodząc przez książki z Arim i Dante to ta historia niby mówiła o wręcz podobnym problemie jakim są pary homoseksualne, ich życie z równieśnikami, ich relacje między sobą czy ogrom przemyśleń wplecionych w to wszystko tak tak naprawdę nie mówiła o niczym. Krążyliśmy wokół przemyśleń i głębokich myśli o wszechświecie, ale nie było...