Życie po życiu

Autorka polecana przez osobę, która ją lubi. Książka wzięta przypadkiem.
Nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Niby dobrze się czyta, główna bohaterka konsekwentnie dąży do rozwiązania sprawy. To na plus. Co chwilę powtarzanie „och, zbliżam się do 50-tki” i „prawie 30 lat przepracowane jako śledcza robi robotę” coraz bardziej denerwowało.
Może w przyszłości wrócę do wcześniejszych pozycji zobaczyć czy mi przypasuje. Może… ale nie nastąpi to szybko.

Autorka polecana przez osobę, która ją lubi. Książka wzięta przypadkiem.
Nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Niby dobrze się czyta, główna bohaterka konsekwentnie dąży do rozwiązania sprawy. To na plus. Co chwilę powtarzanie „och, zbliżam się do 50-tki” i „prawie 30 lat przepracowane jako śledcza robi robotę” coraz bardziej denerwowało.
Może w przyszłości wrócę do...

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

O tym, że życie nie kończy się na emeryturze.
(No chyba, że cię akurat ktoś zamorduje).
Nastia właśnie przeszła na policyjną emeryturę, ale w związku z tym, że nie mogła znieść bezczynności, rozpoczęła pracę w agencji detektywistycznej. Jej pierwszą sprawą będzie rozwiązanie zagadki morderstw dwóch emerytek, które uczęszczały do tego samego klubu seniora.
Nie wiem do końca co się stało, ale w tej książce Nastia wydawała mi się jakaś wyjątkowo nieznośna. To nigdy nie była bohaterka szczególnie buchająca pewnością siebie, ale tym razem przekraczała już wszelkie granice brawury. Niemal każdą kwestię odbierała jako przytyk do swojego wieku i urojonego niedołęstwa, wciąż strzelała jakieś fochy i ogólnie chciało się nią co jakiś czas potrząsnąć. Ale za to miała całkiem sympatyczny wątek z pieskiem ze schroniska.
Co się zaś tyczy wątku kryminalnego, to był całkiem dobry. A właściwie był dobry połowicznie, bo moim zdaniem jest nie do końca dopracowany.

O tym, że życie nie kończy się na emeryturze.
(No chyba, że cię akurat ktoś zamorduje).
Nastia właśnie przeszła na policyjną emeryturę, ale w związku z tym, że nie mogła znieść bezczynności, rozpoczęła pracę w agencji detektywistycznej. Jej pierwszą sprawą będzie rozwiązanie zagadki morderstw dwóch emerytek, które uczęszczały do tego samego klubu seniora.
Nie wiem do końca...

Anastazja Kamieńska jest na emeryturze, ale została zaproszona do klubu Złotego Wieku w Tomilinie, gdzie zostały zamordowanie dwie starsze panie. Asia, pracująca jako prywatny detektyw, ma rozwiązać zagadkę ich śmierci.
Lubię książki Maryniny, jej styl pisania. To nie są kryminały, to raczej książki psychologiczne z wątkiem kryminalnym. Autorka w ciekawy sposób opisuje charaktery swoich bohaterów. Jej postacie, ze swoimi wadami i słabościami, są żywe. To są osoby, jakie spotykamy codziennie w naszym otoczeniu. Wspaniale jest również opisane życie w peryferyjnym mieście po pierestrojce, gdy Rosja liznęła odrobinę wolności.
Wadą książki jest niepotrzebne zawiła akcja,ale i tak się dobrze czyta.
Polecam

Anastazja Kamieńska jest na emeryturze, ale została zaproszona do klubu Złotego Wieku w Tomilinie, gdzie zostały zamordowanie dwie starsze panie. Asia, pracująca jako prywatny detektyw, ma rozwiązać zagadkę ich śmierci.
Lubię książki Maryniny, jej styl pisania. To nie są kryminały, to raczej książki psychologiczne z wątkiem kryminalnym. Autorka w ciekawy sposób opisuje...

Trochę nudnawa, jak na tę pisarkę

Trochę nudnawa, jak na tę pisarkę

" Życie po życiu " Aleksandry Marininy- pierwszy raz miałam styczność z tą autorką, okazało się że jest to kolejny tom w kolekcji pisany o Major Kamieńskiej. A dokładniej 28🙈

Ciekawie rozpoczynający się kryminał o dwóch praktycznie identycznych zabójstwach w małej, prowincjonalnej miejscowości. Szukanie motywu – który tak naprawdę może być zgubny. Czy to jest klątwa? Czy to jest mafia? Czy może jakaś inna zemsta?

Książka na samym początku mnie wciągnęła, bardzo fajnie pokazana fabuła, gdzie główną bohaterką jest kobieta która była wybitnym śledczym i jest już na emeryturze. Szuka własnego miejsca na ziemi i odnajduje się, o dziwo w agencji detektywistycznej. Dostaje do rozwiązania dziwną sprawę.... I na tym bym skończyła, później mamy już raczej same ochy i achy, przeciągniete opisy,  natomiast mnie książka zaczęła męczyć. Zamiast kryminałem nazwałabym ją dobrą obyczajówką z akcją w tle.

Czemu więc ją przeczytałam do końca? Ponieważ tak naprawdę pojawiły się tutaj dwa motywy, gdzie chciałam wiedzieć jak się zakończą .
Czy autorką  nazwałabym carycą rosyjskiego kryminału? Po tej książce raczej nie.

" Życie po życiu " Aleksandry Marininy- pierwszy raz miałam styczność z tą autorką, okazało się że jest to kolejny tom w kolekcji pisany o Major Kamieńskiej. A dokładniej 28🙈

Ciekawie rozpoczynający się kryminał o dwóch praktycznie identycznych zabójstwach w małej, prowincjonalnej miejscowości. Szukanie motywu – który tak naprawdę może być zgubny. Czy to jest klątwa? Czy...

Coraz bardziej nie po drodze mi z autorką, zawsze trochę kwękoliłam, ale doceniałam fabułę kryminalną, robiłam jednak coraz dłuższe odstępy między tomami. Ten zaczęłam czytać bo jako jedyny miałam pobrany ebook, dostępny bez sieci wifi. Tym razem naprawdę autorka mnie zmęczyła domorosłym filozofowaniem, kartkowałam do końca właściwie by się dowiedzieć czy wzięła do domu Kumpelę. Albo to był ostatni mój przeczytany tom, albo muszę zrobić sobie dłuuugą kwarantannę od autorki.

Coraz bardziej nie po drodze mi z autorką, zawsze trochę kwękoliłam, ale doceniałam fabułę kryminalną, robiłam jednak coraz dłuższe odstępy między tomami. Ten zaczęłam czytać bo jako jedyny miałam pobrany ebook, dostępny bez sieci wifi. Tym razem naprawdę autorka mnie zmęczyła domorosłym filozofowaniem, kartkowałam do końca właściwie by się dowiedzieć czy wzięła do domu...

Książka nie zrobiła na mnie wrażenia. Trochę się dłuży, doczytałam chyba tylko dlatego, że nie miałam pod ręką nic innego w domu.

Książka nie zrobiła na mnie wrażenia. Trochę się dłuży, doczytałam chyba tylko dlatego, że nie miałam pod ręką nic innego w domu.

Aleksandra Marinina pisze solidne książki. Ta historia też jest solidna, bardzo mocno rozbudowane jest tutaj tło obyczajowe, co może przeszkadzać miłośnikom typowych kryminałach, gdzie akcja płynie gładko i trzyma w napięciu.

Aleksandra Marinina pisze solidne książki. Ta historia też jest solidna, bardzo mocno rozbudowane jest tutaj tło obyczajowe, co może przeszkadzać miłośnikom typowych kryminałach, gdzie akcja płynie gładko i trzyma w napięciu.

Kryminał, bo są i zwłoki i zawiła zagadka kryminalna, ale przede wszystkim naprawdę świetna historia obyczajowa, z dużą ilością różnorodnych, niejednoznacznych postaci.

Uwielbiam to w opowieściach Marininy, że jej postacie są takie niejednoznaczne. Nikt, tak naprawdę, nie jest dobry czy zły sam z siebie, to raczej sytuacja, zbieg okoliczności, warunki, pewnie sytuacje powodują, że całkiem, wydawałoby się dobrzy ludzie, wybierają drogę, która początkowo wcale nie jest oczywiście zła. Ale trudno z niej zawrócić, gdy sytuacja coraz bardziej się skomplikuje.

Marinina pokazuje bohatera z każdej strony, taki jest dla rodziny, taki dla przyjaciół, taki dla zwierząt - ale zrobił zły ruch, i nie umiał już zawrócić, czy dlatego, że sam nie chciał ? czy dlatego, że miał zobowiązania wobec innych ludzi? a każdy następny jego ruch był dużo gorszy od poprzedniego.

I to jest ciekawsze od zagadki kryminalnej -te wybory, zobowiązania, z których tak trudno się wycofać. A właściwie wszyscy sa przecież dobrzy i mili i pragną dobra. Przynajmniej tak twierdzą.

Poznajemy 3 samotne emerytki, jedną żywą i dwie martwe - ale i tak je poznajemy z opowieści innych ludzi. Trzy starsze panie, ale każda całkiem, całkiem inna.

Poznajemy pracowników klubu Złoty Wiek. Każdy jest inny, i niektórzy mają swoje tajemnice.

Szkoda tylko, ze Nastia nie adoptowała jednak suki. Pozwoliłoby to na pewną zmianę jej postaci, w kolejnych historiach, bo sama Nastia jest trochę za bardzo jak android. Nie podlega zmianom.

Kryminał, bo są i zwłoki i zawiła zagadka kryminalna, ale przede wszystkim naprawdę świetna historia obyczajowa, z dużą ilością różnorodnych, niejednoznacznych postaci.

Uwielbiam to w opowieściach Marininy, że jej postacie są takie niejednoznaczne. Nikt, tak naprawdę, nie jest dobry czy zły sam z siebie, to raczej sytuacja, zbieg okoliczności, warunki, pewnie sytuacje...