Osiemnaście stopni poniżej zera

Świetny kryminał z wieloma zwrotami akcji. Trudno oderwać się od lektury.

Świetny kryminał z wieloma zwrotami akcji. Trudno oderwać się od lektury.

Już kupiłam kolejne części, których nie ma w najbliższych bibliotekach. Nieprawdopodobne jak każda część ma coś z pierwszej i drugiej. Przepadłam dla tego pisarza.

Już kupiłam kolejne części, których nie ma w najbliższych bibliotekach. Nieprawdopodobne jak każda część ma coś z pierwszej i drugiej. Przepadłam dla tego pisarza.

Zupełnie przypadkowy wybór, nie znałam wcześniejszych tomów serii, czytałam jedną książkę autora i niespecjalnie mi się spodobała. Tym razem było inaczej, wielowątkowa i trzymająca w napięciu akcja wciągnęła mnie od pierwszych stron.
Początkowo trochę gubiłam się w tym kto jest kim, nie poznałam bohaterów w poprzednich tomach, więc potrzebowałam chwili, żeby połapać się w zależnościach i relacjach. Nie wpłynęło to jakoś znacząco negatywnie na odbiór całości. Trochę gorzej było z linią czasową, nie miała ona żadnego powiązania z wcześniejszymi książkami, autor dość swobodnie mieszał wątki i czas wydarzeń. Nie było to jednak jakąś wadą utrudniającą połapanie się w zdarzeniach, wymagało odrobinę większego skupienia.
Ale pomysł na fabułę, intrygi kryminalne, ich nawarstwianie się i przeplatanie naprawdę świetny i, przede wszystkim, mocno wciągający.
I jasne, kilka razy fantazja autora mijała się szerokim łukiem z logiką, ale nie było to specjalnie zgrzytliwe mijanie, żeby wpływało na odbiór całości.
Wątek nadnaturalno-spirytystyczny to inna sprawa, może wkurzać i jest niepotrzebny, szczególnie, że można by i jego jakoś fajnie i realistycznie pociągnąć, bez mieszania w to Grety.
Mnie zanadto nie wkurzył, bo a) do końca liczyłam, że znajdzie racjonalne wyjaśnienie i nie zdążyłam się zniechęcić, b) dołączyłam go do pakietu nieszczęść Fabiana Riska, któremu trafili się wyjątkowo irracjonalni, wkurzający i zwyczajnie głupi członkowie rodziny. Wiadomo, że detektywi w powieściach kryminalnych muszą mieć pod górkę. Górką Fabiana była żona i dzieci.
Jednak, mimo wad, całość wciągająca, trzymająca w napięciu, oryginalna, dobrze napisana i warta polecenia.

Zupełnie przypadkowy wybór, nie znałam wcześniejszych tomów serii, czytałam jedną książkę autora i niespecjalnie mi się spodobała. Tym razem było inaczej, wielowątkowa i trzymająca w napięciu akcja wciągnęła mnie od pierwszych stron.
Początkowo trochę gubiłam się w tym kto jest kim, nie poznałam bohaterów w poprzednich tomach, więc potrzebowałam chwili, żeby połapać się w...

Z książki na książkę jest coraz lepiej. Pomysłowość autora zachwyca. Wydawało mi się, że w thrillerach nie można już wymyślić niczego nowego, można powielić, inaczej napisać, ale historie wciąż mnie zaskakują i to jak zaskakują. Polecam i zabieram się za kolejną część!

Z książki na książkę jest coraz lepiej. Pomysłowość autora zachwyca. Wydawało mi się, że w thrillerach nie można już wymyślić niczego nowego, można powielić, inaczej napisać, ale historie wciąż mnie zaskakują i to jak zaskakują. Polecam i zabieram się za kolejną część!

Może z logiką nie zawsze autorowi po drodze, ale nic to. Czyta się z zaciekawieniem, z emocjami, kibicuje się niektórym postaciom, inne drażnią i tak ma być w dobrym dreszczowcu.
Sprawy rodzinne inspektora przeplatają się z prowadzonym śledztwem, pojawia się znów policjantka z Kopenhagi, która działa niejako po obu stronach Sundu. Zbrodnie są wymyślne, a złoczyńcy wyjątkowo sprytni. Czyta się świetnie.

Może z logiką nie zawsze autorowi po drodze, ale nic to. Czyta się z zaciekawieniem, z emocjami, kibicuje się niektórym postaciom, inne drażnią i tak ma być w dobrym dreszczowcu.
Sprawy rodzinne inspektora przeplatają się z prowadzonym śledztwem, pojawia się znów policjantka z Kopenhagi, która działa niejako po obu stronach Sundu. Zbrodnie są wymyślne, a złoczyńcy wyjątkowo...

Wszystkie negatywne komentarze są jak najbardziej zasłużone. Policjanci są ofermami co szczególnie ukazuje bardzo irytujący wątek Duński. Nielogiczności i wątki fantastyczne są liczne ale ogromnym plusem jest to, że słucha się tego mimo wszystko fantastycznie.

Wszystkie negatywne komentarze są jak najbardziej zasłużone. Policjanci są ofermami co szczególnie ukazuje bardzo irytujący wątek Duński. Nielogiczności i wątki fantastyczne są liczne ale ogromnym plusem jest to, że słucha się tego mimo wszystko fantastycznie.

Z przykrością muszę przyznać, że rozpoczęłam czytanie tej serii od trzeciego tomu, czyli "Osiemnaście stopni poniżej zera". Niestety, nie udało mi się zdobyć wcześniejszych dwóch części. Mimo to brak znajomości poprzednich książek nie przeszkadzał w lekturze. Pojawiają się drobne nawiązania do wcześniejszych tomów, ale nie mają one większego znaczenia, ponieważ ta część stanowi samodzielną historię kryminalną.

Akcja jest dynamiczna i oparta na świetnym pomyśle, którego nie mogę zdradzić, aby nie odebrać wam przyjemności z odkrywania fabuły. Równolegle toczą się dwa śledztwa. Główne śledztwo koncentruje się na poszukiwaniach mordercy zamożnych mężczyzn. Sprawca wpadł na genialny plan, który skutecznie wprowadzał w błąd wszystkich, sprawiając, że policja nie mogła być pewna czasu śmierci ofiar. Drugie śledztwo prowadzi policjantka outsiderka, której nikt nie traktuje poważnie. Dzięki pomocy kolegi z pracy oraz informatyka odkrywa ona bardzo niebezpieczną grę czwórki zamaskowanych osób, która z czasem staje się zagrożeniem dla życia bezdomnych.

To znakomita książka, wymagająca dużego skupienia, ponieważ akcja rozwija się bardzo szybko, często zaskakując niespodziewanymi zwrotami. Oba śledztwa wzajemnie się przeplatają, liczba bohaterów rośnie, a szwedzkie nazwiska mogą utrudniać ich rozróżnienie. Sama fabuła jest niezwykle zawiła i oryginalna, trudno uwierzyć, że autor zdołał tak logicznie i sprawnie poprowadzić całą historię, nie gubiąc się w jej szczegółach, a jednocześnie wciągając czytelnika i zachęcając do dalszej lektury.

W miarę zagłębiania się w fabułę można dostrzec, jak autor mistrzowsko buduje napięcie, wprowadzając nas w świat pełen zagadek i tajemnic. Nieustannie trzyma w niepewności, podsycając ciekawość kolejnymi odkryciami i intrygami, które sprawiają, że od książki trudno się oderwać.

Stefan Ahnhem stworzył skomplikowaną, ale logicznie zbudowaną historię, która zaskakuje, wciąga i wymaga od czytelnika pełnego zaangażowania. Szybkie tempo, zawiłe intrygi i doskonale wykreowane postacie sprawiły, że czas z lekturą upłynął mi przyjemnie i błyskawicznie.

Z przykrością muszę przyznać, że rozpoczęłam czytanie tej serii od trzeciego tomu, czyli "Osiemnaście stopni poniżej zera". Niestety, nie udało mi się zdobyć wcześniejszych dwóch części. Mimo to brak znajomości poprzednich książek nie przeszkadzał w lekturze. Pojawiają się drobne nawiązania do wcześniejszych tomów, ale nie mają one większego znaczenia, ponieważ ta część...

Ta książka to zwykły śmieć. Same głupie i upośledzone sytuację.

Ta książka to zwykły śmieć. Same głupie i upośledzone sytuację.

Wszystkie książki z tej serii, to zwykły gwałt na inteligencji i rozumie. Autor treści okołofabułowe pisze nawet ciekawie, gdzie same elementy fabuły są niestety poniżej poziomu krytyki.

Braki logiki są tak kolosalne, że tego nie da się czytać bez odczuwalnego prostowania zwojów mózgowych

Chyba nigdy nie czytałem głupszej książki od tej. Tutaj błąd logiczny, a nawet skrajny debilizm jest dosłownie co kilkanaście zdań. Przykładem baron gwałcący bliźniaki w latach być może 80 w Danii. Że niby baron wszystkim władał, i nikt nie mógł nigdzie tego zgłosić oraz się na to poskarżyć. Czy oni tutaj opisują, czasy średniowiecza, że były w Danii w latach okolo 1980? To jest tylko drobny przykład, dużo gorsze są w tej książce co kilkanaście zdań. Czytając ten odpadek mam wrażenie że mózg zaczyna gnić.

Sonia bardzo mocno zdradziła Fabiana, potem gdy ten co ja stukał okazał się mordercą to pomyślała że musi walczyć o ich związek z fabianem. Jest też zawiedziona że Fabian nie odbiera telefonu, z którego dzwoni wybierając numer nosem.

Policja chodzi po domach sprawdzając kto się podszywa pod zamordowaną osobę. Ma to udawać rutynowe informacje o kradzieży tożsamości bo chodzą w pojedynkę. Dlatego się pytają ludzi co robiłeś wczoraj o godzinie takiej i innej, aż morderca ta jedną osobę uwali.

Teodor to upośledzone dziecko nie pójdzie do więzienia za to co wywinął? Serio jak złamał karnie masę przepisów. Rzygać mi się chce ta literaturą.

Błąd logiczny lub głupota co kilka zdań.

Nowomoda pisarska, gdzie policja jest zła i obsadzona przez idiotów i prostaków. Przestępca to biała osoba i broń boże nie imigrant, a już na pewno nie murzyn. Mimo że w Szwecji przestępstwa imigrantów kolorowych to 99,7% zgodnie z statystykami z 2021 roku.

Zamrażarki wszystkie na świecie są wykonane głównie ze styropianu z cienką blaszką obudowy. Ale ludzie nie potrafią się z nich wydostać.

Policja jest w niczym tutaj niekompetentna, a przestępcy super ogarnięci we wszystkim, nawet w sferze pewnie kosmicznej.

Idiotyczne teksty włożone w ciekawy nawet narracyjny typ szyku zdań i zdarzeń. Ale szyk zdań to jedno, a brak logiki a nawet skrajne idiotyzmy to już coś innego.

Potem się czyta opinie czytelników tej książki i ich ochy i achy zachwycenia. I już mamy odpowiedź dlaczego w tym kraju ldzie dokonują zawsze najgłupszych wyborów politycznych od dekad.

Ta książka to nic innego jak odpowiednik chłopaków z Podlasia. Produkt dla mało wymagającego odbiorcy o niskiej częstotliwości taktowania procesora w głowie.

Oceny od 1 negatywna do 10 pozytywna.
Fabuła: 4
Pomysł (oryginalność): 4
Logika: -999999999999999
Jakość treści: 5
Przewidywalność: 4
Oparcie w faktach: nie dotyczy.
Chęć do następnych książek autora: 2
Zakończenie: 1
Wartość płynąca z książki: 1
Ogólna ocena odbioru: -100

Wszystkie książki z tej serii, to zwykły gwałt na inteligencji i rozumie. Autor treści okołofabułowe pisze nawet ciekawie, gdzie same elementy fabuły są niestety poniżej poziomu krytyki.

Braki logiki są tak kolosalne, że tego nie da się czytać bez odczuwalnego prostowania zwojów mózgowych

Chyba nigdy nie czytałem głupszej książki od tej. Tutaj błąd logiczny, a nawet...

Z dotychczas przeczytanych podobała mi się najbardziej. Świat Fabiana i Dunji nabiera głębszych, coraz ciemniejszych odcieni, robi się coraz bardziej realny choć potwornie brutalny i bezwzględny. Wszystkie postacie mają ciemne strony, nawet policjanci mogą być odstręczający. Czy się kogoś polubi, to zależy od czytelnika i może coś mówi o jego ciemnej stronie?
Schemat zachowany, czyli dwa odrębne śledztwa Fabiana i Dunji (czy się połączą doczytajcie sami),wątki obyczajowe mają tu duży kawałek fabuły dla siebie i wrastają w główną treść.
I tak jak w serii - brutalne morderstwa, bezwzględny, superinteligentny złoczyńca i wyrafinowany motyw.

Z dotychczas przeczytanych podobała mi się najbardziej. Świat Fabiana i Dunji nabiera głębszych, coraz ciemniejszych odcieni, robi się coraz bardziej realny choć potwornie brutalny i bezwzględny. Wszystkie postacie mają ciemne strony, nawet policjanci mogą być odstręczający. Czy się kogoś polubi, to zależy od czytelnika i może coś mówi o jego ciemnej stronie?
Schemat...