Wiersze Sezon w piekle Iluminacje Listy

🔰"Życie jest farsą, w której grają wszyscy."

Najpierw było wczesne młodzieńcze zachłyśnięcie się poezją i pierwszymi na tym polu sukcesami. Wkrótce jednak przyszła faza buntu, negacji a nawet obrażania wszystkich wokół. Młody Rimbaud chciał zachłysnąć się życiem, wolnością, niczym nieograniczoną swobodą. Swój plan na życiową podróż opisał metaforycznie w "Statku pijanym", w którym tytułowy statek jest podmiotem lirycznym. Tę zwariowaną podróż rozpoczyna symboliczne uwolnienie się od holowników, czyli podeptanie wszelkich krępujących człowieka norm i zasad. Była to podróż szalona, pełna bardzo intensywnych doznań. W czasie jej trwania obrazy cudownych krain przeplatały się z opisami miejsc budzących grozę. Tej wyzwalającej podróży towarzyszą skrajne emocje: zachwyt i upojenie mieszają się z przerażeniem.
Tak chciał żyć i tak żył poeta, ale po euforii, jaką dało mu poczucie nieskrępowanej wolności, przyszły nuda i zmęczenie. Szalona wędrówka przez życie nie spełniła pokładanych w niej nadziei, nie dała przepustki do szczęścia, nie umożliwiła ucieczki od cierpienia. U jej kresu czekały rozczarowania i pragnienie śmierci niosącej ukojenie:

🔰"Lecz zbyt wiele płakałem! Jutrznię są bolesne,

Srogie - wszystkie księżyce, gorzkie - wszystkie zorze.

Cierpka miłość dała mi zdrętwienie przedwczesne,

O, niechaj dno me pęknie! Niech pójdę pod morze!"

Arthur Rimbaud miał zdecydowanie arcyciekawe życie. Awanturnik, pełnoprawny członek francuskiej bohemy, buntownik nie liczący się z konwenansami epoki. W młodości karany za włóczęgostwo, prowadzący awanturniczy i hulaszczy tryb życia, epatujący i gorszący otoczenie swoim zachowaniem, m.in. pijackimi i narkotykowymi ekscesami oraz związkiem miłosnym z innym znanym poetą francuskim Paulem Verlainem, który był wtedy żonaty. Związek poetów był burzliwy, rozpadł się w atmosferze skandalu i przy akompaniamencie strzałów z broni palnej.

Swój pierwszy wiersz Artur Rimbaud opublikował w w wieku 15 lat, a w wieku 21 przestał w ogóle zajmować się literaturą. To, co wniósł przez niespełna sześć lat do światowej poezji, uważane jest do dzisiaj za genialne, wizjonerskie i prekursorskie. Otworzyła drogę nowym stylom w poezji: modernizmowi i symbolizmie.

Po kilkunastu latach życia bez poezji, przemierzania szlaków i handlu bronią w Afryce Rimbaud zapada na zdrowiu. Wraca do Europy, traci nogę z powodu nowotworu kolana, wkrótce umiera (1891r.) z powodu przerzutów nowotworu do szpiku kostnego.
Żył zaledwie 37 lat.

🔰 Pieśń najwyższej wieży

"Niech przyjdzie, niech nie zwleka
Pora co nas urzeka.

Cierpliwość mi przyniosła
Na zawsze zapomnienie.
Uleciały w niebiosa
Obawa i cierpienie.
I głód porażający
Ciemność mi w żyły sączy.

Niech przyjdzie, niech nie zwleka
Pora co nas urzeka.

Podobny jestem łące
Na niepamięć wydanej,
Zarosłej i kwitnącej
Kąkolem i tymiankiem,
Gdy zaciekle znad trawy
Much brzęczy rój plugawy.

Niech przyjdzie, niech nie zwleka
Pora co nas urzeka."

Poezji Artura Rimbauda trudno nie doceniać, chociaż przyznam, że nie jest moją ulubioną.
Ta wczesna jest trochę zbyt pretensjonalna, późniejsza zbyt nasycona słowami, symboliką i obrazami.
(P -62)

🔰"Życie jest farsą, w której grają wszyscy."

Najpierw było wczesne młodzieńcze zachłyśnięcie się poezją i pierwszymi na tym polu sukcesami. Wkrótce jednak przyszła faza buntu, negacji a nawet obrażania wszystkich wokół. Młody Rimbaud chciał zachłysnąć się życiem, wolnością, niczym nieograniczoną swobodą. Swój plan na życiową podróż opisał metaforycznie w "Statku...

Arcydzieło.

Arcydzieło.

Fascynujące.

Fascynujące.

Pozycja ukazująca twórczość młodego poety-wizjonera. Znajdują się w niej zarówno wiersze Rimbauda, wybrane listy i najbardziej znane: „Iluminacje" i „Sezon w piekle". „Sezon w piekle” to walka wewnętrzna poety, dość ciężka w odbiorze. Ukazuje prawdziwe piekło własnego umysłu i postrzegania: określenie artyzmu, znajdowanie swojej pozycji w świecie, jednoczesne wyzywanie wszystkich, łamanie ustalonych zasad i oczarowanie wszechświatem. „Iluminacje" są bardziej przystępne dla czytelnika, przynajmniej w mojej opinii. Są właśnie tym, co sugeruje tytuł. To przebłyski, ubrane w poetycką halucynację słów. Pomieszanie realności, pamięci z wyobraźnią. Tworzenie nowych światów. Poszukiwanie i odnajdywanie Ducha i wolności. „Poezje” z początku książki są bardzo dobre, wystarczy przytoczyć choćby „Romans”, „Bal wisielców” czy „Ofelię”. Wybór „Listów” obejmuje korespondencję z rodziną, z profesorami literatury, z Verlaine’m, związaną z jego „posadą handlowca” za granicą. Na tą pozycję należy przeznaczyć trochę czasu, czytać w skupieniu. Zastanawiający jest ten rozrzut związany z twórczością Rimbauda, a jego późniejszym życiem, po wyjeździe z Francji, całkowite porzucenie literatury. Życiorys poety zaskakuje swym bogactwem, wieczny poszukiwacz.

Pozycja ukazująca twórczość młodego poety-wizjonera. Znajdują się w niej zarówno wiersze Rimbauda, wybrane listy i najbardziej znane: „Iluminacje" i „Sezon w piekle". „Sezon w piekle” to walka wewnętrzna poety, dość ciężka w odbiorze. Ukazuje prawdziwe piekło własnego umysłu i postrzegania: określenie artyzmu, znajdowanie swojej pozycji w świecie, jednoczesne wyzywanie...