Pojedynek magów

Ostatnia część cyklu o śledztwach księcia Setny

Ten cykl przeznaczony zdecydowanie dla młodszego odbiorcy.
W porównaniu do Ramzesa, i Egipskiego sędziego to słabsza pozycja.
Bardziej przypomniała opowieści dla dzieci. Czytając ten cykl cały czas miałam w głowie bajkę z dzieciństwa: "Papirus"
Ostatni tom zamyka wszystkie wątki. Jest też w niej najwięcej wątków magicznych.
Taka typowa walka dobra ze złem.

Co do całości cyklu. Czytało się przyjemnie. Ja lubię opowieści że starożytnego Egiptu. Ten cykl jednak polecam młodszemu odbiorcy.

Ostatnia część cyklu o śledztwach księcia Setny

Ten cykl przeznaczony zdecydowanie dla młodszego odbiorcy.
W porównaniu do Ramzesa, i Egipskiego sędziego to słabsza pozycja.
Bardziej przypomniała opowieści dla dzieci. Czytając ten cykl cały czas miałam w głowie bajkę z dzieciństwa: "Papirus"
Ostatni tom zamyka wszystkie wątki. Jest też w niej najwięcej wątków magicznych....

Fantasy w czasach starożytnego Egiptu. Podobnie jak poprzednie tomy - sztampowe czytadełko dla zabicia czasu.

Fantasy w czasach starożytnego Egiptu. Podobnie jak poprzednie tomy - sztampowe czytadełko dla zabicia czasu.

Świetne zakończenie historii. Cudowna podróż do starożytnego Egiptu i gratka dla osób, które uwielbiają mitologię.

Świetne zakończenie historii. Cudowna podróż do starożytnego Egiptu i gratka dla osób, które uwielbiają mitologię.

„Pojedynek magów” to ostatnia część przygód księcia Setny, syna Ramzesa II Wielkiego, która w niczym nie odbiega od swoich poprzedniczek. Tzn. pełno w niej magii, czarów, zaklęć, demonów, wszelkiego rodzaju duchów, ciemnych mocy, przejawów woli bogów, etc. Jeśli ktoś chciałby poczytać o demonach z płomieniami w miejscu głowy, o lwach wyskakujących z misternie grawerowanego naszyjnika, czy ożywających płaskorzeźbach, to jest to idealna lektura dla niego. Choć trochę naiwna i infantylna, to przekazuje jednak sporo wiedzy o życiu codziennym starożytnych Egipcjan. Opisy diety, strojów, obrzędów religijnych, zwyczajów oraz ceremonii stanowią istne bogactwo całej sagi i świadczą o ogromnej wiedzy autora.
Zdecydowanie gorzej wypadają natomiast bohaterowie i ich wzajemne relacje (nawet dialogi pomiędzy nimi zdają się nie pasować do końca do okoliczności, w jakich są toczone). Wszystko jest bardzo uproszczone i czarno-białe. Jeśli ktoś jest zły, to do szpiku kości i żadne ludzkie uczucia nie mają do niego przystępu. Jak ktoś jest dobry, to od początku do końca i wszelkie rozterki, czy sentymenty są mu obce.
Trochę to tak wygląda, jakby autor tłumaczył historię zapisaną hieroglifami na język nam współczesny i skupił się na przekazie, a nie na walorach językowych. Słowem: oddaje sens, ale nie ma się czym delektować.
Do plusów zaliczam sporo ilustracji w każdej jednej części.

„Pojedynek magów” to ostatnia część przygód księcia Setny, syna Ramzesa II Wielkiego, która w niczym nie odbiega od swoich poprzedniczek. Tzn. pełno w niej magii, czarów, zaklęć, demonów, wszelkiego rodzaju duchów, ciemnych mocy, przejawów woli bogów, etc. Jeśli ktoś chciałby poczytać o demonach z płomieniami w miejscu głowy, o lwach wyskakujących z misternie grawerowanego...

Czwarta część cyklu koncentruje się na decydującej fazie starcia, od którego wyniku zależy los starożytnego Egiptu. Autor przyznaje raz przewagę jednej stronie konfliktu, a raz drugiej. Co istotne, tzw. element wiodący stanowi tutaj magia, lecz tradycyjnie siły zbrojne też mają swoje do powiedzenia, czy raczej do zrobienia. Z racji tego, że to ostatni tom i równocześnie domknięcie poszczególnych wątków, „Pojedynek magów” jest najbardziej zależną od poprzednich odsłoną serii. Jeśli komuś podobały się wcześniejsze książki o księciu Setnie, ta również nie powinna go zawieść. Słowem, solidna rozrywka.

Więcej na temat powieści w blogowej recenzji:
http://crouschynca.blogspot.com/2017/09/pojedynek-magow-christian-jacq-recenzja.html

Czwarta część cyklu koncentruje się na decydującej fazie starcia, od którego wyniku zależy los starożytnego Egiptu. Autor przyznaje raz przewagę jednej stronie konfliktu, a raz drugiej. Co istotne, tzw. element wiodący stanowi tutaj magia, lecz tradycyjnie siły zbrojne też mają swoje do powiedzenia, czy raczej do zrobienia. Z racji tego, że to ostatni tom i równocześnie...

Tom kończący cykl Śledztwa księcia Setny, w którym następuje pojedynek dwóch magów, a raczej dobrej i złej strony. Jak dla mnie było za dużo zaklęć, a za mało akcji typowych dla książek przygodowych. No i sądziłam, że starożytny Egipt odkryje przede mną większe tajemnice.

Tom kończący cykl Śledztwa księcia Setny, w którym następuje pojedynek dwóch magów, a raczej dobrej i złej strony. Jak dla mnie było za dużo zaklęć, a za mało akcji typowych dla książek przygodowych. No i sądziłam, że starożytny Egipt odkryje przede mną większe tajemnice.

Powieści Christiana Jacqa mają to do siebie, że czytając je, z miejsca przenosimy się na opisywane przez niego krainy. Jako historyk, doskonale potrafi oddać atmosferę tamtych czasów. Egipt i czasy starożytne tego potężnego, w owym czasie państwa, nie ma przed nim tajemnic. Sądzę, że przede wszystkim dla tego jego opowieści wywierają taki wpływ na czytelnika. Nie raz czytałem o tym, że pod wpływem lektury, osoba postanowiła zostać historykiem, albo co lepsze archeologiem, właśnie pod wpływem książek pisarza. Oczywiście, nie każdy reaguje tak samo, jednak sam fakt takiego oddziaływania podoba mi się bardzo.

"Pojedynek magów", to ostatni tom cyklu "Śledztwa księcia Setny". Tym razem nasz książę nadal poszukuje swojej ukochanej, a nad Egiptem zbierają się chmury przemian, które będą miały wpływ na wszystkich. Keku miesza mu szyki jak tylko może. Gdy zdobędzie duszę Sekhet, dzban Ozyrysa zostanie otwarty, a cały świat zostanie spopielony jego potężną mocą. Na szczęście książę ma sojuszników, którzy również mają asy w rękawie.
Pojedynek między magiem a naszym księciem jest coraz bliżej. A Ramzes II, jako ofiara spisku być może zostanie uratowany. Co dalej, jak to wszystko się rozwiąże? Pozostawiam do odkrycia czytelnikom.

Majstersztyk jednym słowem. Emocje aż buzują w czytelniku pod czas lektury. Zdaje sobie sprawę, że być może są lepsze od tej powieści. Jednak czytając tę książkę miałem to wszystko co lubię w takich lekturach najbardziej. Ciekawi bohaterowie, fascynująca epoka, w jakiej przyszło żyć postaciom literackim i szczypta złowrogiej magii. Cóż można chcieć więcej? Polecam.

Powieści Christiana Jacqa mają to do siebie, że czytając je, z miejsca przenosimy się na opisywane przez niego krainy. Jako historyk, doskonale potrafi oddać atmosferę tamtych czasów. Egipt i czasy starożytne tego potężnego, w owym czasie państwa, nie ma przed nim tajemnic. Sądzę, że przede wszystkim dla tego jego opowieści wywierają taki wpływ na czytelnika. Nie raz...

Czwarty tom przygód księcia Setny i kapłanki Sekhet przynosi rozstrzygnięcie walki o przetrwanie Egiptu Ramzesa Wielkiego. Tu warto zaznaczyć, że fabuła rozgrywa się na tle historycznym i jest właściwie rozwinięciem opowieści hieroglificznej. Niektóre z postaci żyły rzeczywiście. Stąd mogę powiedzieć wiernym czytelnikom, że książę Setna nigdy nie zostanie faraonem, bo choć nie umrze w młodości, wielki faraon przeżyje go, jak i wszystkich swoich synów zresztą.
Jak wskazuje tytuł, złowrogi Keku wreszcie zostanie przyciśnięty do muru i odbędzie się ostatnia walka, w której magia będzie latać tam i z powrotem. Całość - podobnie jak poprzednie części - jest dobrze rozrysowana i emocjonująca, choć na niewielu stronach rozbuchać epicko się nie dało. Może lepiej było wydać wszystkie części w jednej księdze?
Rzecz dla czytelników w każdym wieku, choć młodym może się podobać bardziej (ale tym, którzy nie są ultrasami Harry`ego Pottera),lecz cały czas musimy pamiętać, że opowieść jest zręcznym i wzbogaconym uwspółcześnieniem staroegipskiej opowieści, o czym przypominają hieroglify i obrazki z grobowców (opisane). Dobra robota!

Czwarty tom przygód księcia Setny i kapłanki Sekhet przynosi rozstrzygnięcie walki o przetrwanie Egiptu Ramzesa Wielkiego. Tu warto zaznaczyć, że fabuła rozgrywa się na tle historycznym i jest właściwie rozwinięciem opowieści hieroglificznej. Niektóre z postaci żyły rzeczywiście. Stąd mogę powiedzieć wiernym czytelnikom, że książę Setna nigdy nie zostanie faraonem, bo choć...