Perry Mason postanowił nieco wypocząć, ale wychodziło mu to średnio. Nie dość, że sam sobie nie pozwalał na zapomnienie o pracy, to dodatkowo praca także nie pozwoliła mu o sobie zapomnieć.
Belle Adrian, jako nadopiekuńcza matka dwudziestojednoletniej Carlotty, niepokoi się, gdy córka nie wraca zbyt długo z pewnej kolacji. Carlotta pojechała na spotkanie z człowiekiem o mocno kiepskiej reputacji, playboyem, podrywaczem i draniem, o którym wiadomo, że potrafi się nawet posunąć stanowczo za daleko, gdy nie otrzyma tego, na co ma ochotę. Zaniepokojona matka odchodzi od zmysłów, gdy widzi, że po północy samochodu córki jeszcze nie ma w garażu. Można jedynie sobie wyobrazić, co poczuła, gdy z okolicy położonego niedaleko domu gospodarza tej kłopotliwej kolacji dobiegł przeraźliwy krzyk kobiety. A co robi kochająca matka, gdy chwilę potem biegnie do domu towarzysza swojej córki i znajduje go martwego?
„Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał, którego akcja rozgrywa się w popularnym, górskim kurorcie. Perry Mason pojechał tam na wakacje, lecz skończyło się tym, że zaangażowany został do obrony osoby oskarżonej o morderstwo. Pani Belle Adrian zgłosiła się do niego jeszcze zanim postawiono jej oficjalne zarzuty. W kręgu podejrzanych jest także Carlotta, jako osoba, która spędziła wieczór z ofiarą, lecz reprezentowaniem spraw Carlotty zajmował się będzie jej przyjaciel, więc Perry Mason skupi się na pani Adrian. Ciężko jednak współpracuje się z osobą, która już na wstępie zataja pewne istotne informacje.
Perry Mason, jako rasowy adwokat, nie rozpoczyna sprawy od ustalenia faktów, lecz od określenia tego, czego jego klientka absolutnie nie powinna mówić prowadzącemu dochodzenie szeryfowi. Belle Adrian oczywiście myśli tylko o tym, jak uchronić córkę od kary i skandalu, więc także nie zamierza adwokatowi ujawniać wszystkich faktów i mówi jedynie to, co jej się wydaje słuszne tudzież bezpieczne. Carlotta chciałaby pomóc, ale powodowana lojalnością wobec przyjaciela również nie opisuje Masonowi pełnej wersji wydarzeń widzianych z jej perspektywy. Adwokat nie jest więc na początku pewien, czy broni niewinną osobę, nie jest w stanie z całym przekonaniem ustalić, czy pani Adrian ma rzeczywiste powody, by kryć córkę, nie mówiąc już o tym, że do końca nie wie on o niektórych bezsprzecznie ustalonych przez śledczych lub ujawnianych w trakcie procesu przez świadków faktach. Perry Mason trzyma jednak fason w każdej, nawet najbardziej zaskakującej sytuacji, powodując niemałe zdziwienie u swojego przeciwnika, prokuratora Hale’a. Pomimo więc tego, iż o tym, że pani Adrian była feralnej nocy w domu zamordowanego, dowiaduje się w bardzo zaawansowanej fazie procesu („Każdy, kto wynajmuje prawnika i pozwala przygotować mu obronę na podstawie fałszywych przesłanek, postępuje głupio”),udaje mu się zapanować nad sytuacją i doprowadzić przed oblicze sądu istotnego, ale niechętnie współpracującego świadka, który w dodatku może być wykorzystany przez jego przeciwników z sali sądowej w rozgrywce dotyczącej etyki jego postępowania. Adwokatowi ostatecznie udaje się wyłowić ze wszystkich usłyszanych zeznań coś, co pozwoli na wiarygodną rekonstrukcję rzeczywistych wydarzeń w domu ofiary. Jednak same zeznania na nic by się zdały, gdyby wcześniej nie zebrano odpowiedniego materiału poszlakowego, który stanowi obiektywny punkt odniesienia dla wszystkich krętactw osób zamieszanych w sprawę.
„Sprawa nerwowej żałobniczki” to kryminał do połknięcia w jedno popołudnie (i to niecałe). Pomimo tego, iż spora część akcji ma miejsce na sali sądowej, toczy się ona wartko i nie grzęźnie w prawniczych szczegółach czy w zawiłych mowach uczestników procesu. Zagadka kryminalna jest skonstruowana w sposób podchwytliwy i wciąga, chociaż czytelnik wie od samego początku, jak tragiczna noc wyglądała z perspektywy Belle Adrian i nie doszukuje się potwierdzenia jej winy na siłę. Skutkiem ubocznym tego jest fakt, iż unika też dzięki temu moralnego niepokoju, który mógłby być spowodowany poczuciem, że być może adwokat broni mordercy. Erle Stanley Garder zdecydowane pierwszeństwo w opisie przedstawionych wydarzeń daje dialogom, wciągającym nieustannie bohaterów w sytuacje wymagające prowadzenia przez nich rozmów. Jedynie zaniepokojona Belle na samym początku nie ma z kim porozmawiać o córce, która wciąż nie wróciła, potem już żaden z bohaterów nie zostanie sam nawet na krótką chwilę. Perry Mason jest jak zwykle pewny siebie aż do bólu, nie ma zbyt dobrego zdania o swoich rywalach i ostatecznie to jemu udaje się wychwycić ten jeden szczegół, dzięki któremu można zinterpretować cały materiał dowodowy zupełnie inaczej. Całość poprzedza stosowny spis osób biorących udział w dramacie, przy czym uwagę przyciąga sposób, w jaki zaprezentowani są bohaterowie cykliczni - autor musi w każdej powieści charakteryzować ich inaczej.
W „Sprawie nerwowej żałobniczki” Erle Stanley Gardner zamieścił także dosyć osobisty, a jednocześnie bardzo pasujący do jego pracy i twórczości wstęp. Nawiązuje w nim również do wydarzeń opisanych w powieści. W pamięć szczególnie zapadają słowa „Materiał poszlakowy jest niezawodny, jeżeli jest kompletny. Złą opinię wyrobiła mu jego interpretacja”. Warto o tym pamiętać, nie tylko przy okazji czytania kolejnych kryminałów.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Szukamy ofert...
1128 
492 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Dwanaście prac Herkulesa
Przeczytana. Ciekawy koncept na zbiór opowiadań, bardzo luźno inspirowanych 12 pracami Herkulesa. Zbiór obejmuje: Lwa z Nemei, Hydrę lernejską, Łanię kerynejską, Dzika z Erymantu, Stajnie Augiasza, Ptaki stymfalijskie (wątek polski),Byka kreteńskiego, Klacze Diomedesa, Pas Hipolity, Stado Geryona, Jabłka Hesperyd i Pojmanie Cerbera. Opowiadania są różnie zajmujące, momentami miałam wrażenie, że troszkę na siłę wymyślane, ale nic to. Lektura przyjemna, choć mi bardziej odpowiadała dłuższa forma literacka, umożliwiająca rozwinięcie się intrygi.
Przeczytana. Ciekawy koncept na zbiór opowiadań, bardzo luźno inspirowanych 12 pracami Herkulesa. Zbiór obejmuje: Lwa z Nemei, Hydrę lernejską, Łanię kerynejską, Dzika z Erymantu, Stajnie Augiasza, Ptaki stymfalijskie (wątek polski),Byka kreteńskiego, Klacze Diomedesa, Pas Hipolity, Stado Geryona, Jabłka Hesperyd i Pojmanie Cerbera. Opowiadania są różnie zajmujące,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZbudować intrygę kryminalną i obudować ją fabułą, to jedno. Zrobić 12 zagadek kryminalnych na konkretny temat to drugie. Jestem pod wrażeniem.
Zbudować intrygę kryminalną i obudować ją fabułą, to jedno. Zrobić 12 zagadek kryminalnych na konkretny temat to drugie. Jestem pod wrażeniem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOd tej książki zaczęła się moja miłość do kryminałów Christie.
Od tej książki zaczęła się moja miłość do kryminałów Christie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążki Agathy Christie uwielbiam, nie bez powodu nazywana jest królową kryminału. Uważam jednak, że jak każdy autor ma lepsze i słabsze pozycje. Dwanaście prac Herkulesa zdecydowanie należy do tych, na które warto zwrócić uwagę.
Przede wszystkim dlatego, że bohaterem jest tutaj niezastąpiony detektyw Hercules Poirot. To właśnie w tej książce planuje pożegnać się z detektywistyczną karierą i z tej okazji podejmuje się rozwiązania dwunastu zagadek. Każda z nich symbolicznie nawiązuje do jednej z mitologicznych prac Herkulesa - pomysł, który od razu bardzo mnie zaciekawił i muszę przyznać, że został świetnie zrealizowany.
Same zagadki są różnorodne i utrzymane w typowym dla Christie stylu. Nie wszystkie przypadły mi do gustu tak samo, kilka wątków było dla mnie mniej angażujących, ale większość z nich śledziłam z dużą uwagą i przyjemnością. Kilkukrotnie autorka zdołała mnie też wyprowadzić w pole, co zawsze cenię w kryminałach.
To było bardzo dobre spotkanie z twórczością Christie i jej charakterystycznym bohaterem. Dwanaście prac Herkulesa to książka, w której nie brakuje inteligentnych zagadek, sprytnych rozwiązań i tego specyficznego klimatu, za który kochają Christie miliony czytelników na całym świecie.
Książki Agathy Christie uwielbiam, nie bez powodu nazywana jest królową kryminału. Uważam jednak, że jak każdy autor ma lepsze i słabsze pozycje. Dwanaście prac Herkulesa zdecydowanie należy do tych, na które warto zwrócić uwagę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzede wszystkim dlatego, że bohaterem jest tutaj niezastąpiony detektyw Hercules Poirot. To właśnie w tej książce planuje pożegnać się z...
Nie jest zła, jednak wieje trochę nudą.
Nie jest zła, jednak wieje trochę nudą.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toStyl nie do podrobienia.
Styl nie do podrobienia.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toParę opowiadań nawet niezłe, ale większość krótka, szybko rozwiązana, mało ciekawa i nie zapada w pamięci. Christie lepiej radziła sobie z długimi formami.
Parę opowiadań nawet niezłe, ale większość krótka, szybko rozwiązana, mało ciekawa i nie zapada w pamięci. Christie lepiej radziła sobie z długimi formami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to moje pierwsze zetknięcie z postacią Herkulesa Poirot, oprócz tego, gdy pobieżnie patrzyłam w ekran telewizora, kiedy moja babcia oglądała serial Poirot. Niewiele jednak z tego pamiętam, więc traktuję tę książkę jako zapoznanie. Być może jest to błąd i powinnam zacząć od początku, lecz odziedziczona po babci książka czekała na półce.
Rozwiązanie zagadek nie zawsze było dla mnie oczywiste i autorka zdołała mnie zaskoczyć. Uważam jednak, że te historie były zbyt krótkie i wracając do książki, po paru godzinach przerwy, musiałam przypominać sobie, jaką tym razem zagadkę rozwiązujemy. Nie dano czytelnikowi zagłębić się w większe szczegóły - dla niektórych może być to na plus, ale ja wolałabym coś dłuższego. Jest to główny powód niższej oceny.
Książka jest jednak napisana w taki sposób, że wyobraźnia działa na wysokich obrotach i nie wraca się do niej z przymusu - była dość ciekawa, ale bez przesady.
Jest to moje pierwsze zetknięcie z postacią Herkulesa Poirot, oprócz tego, gdy pobieżnie patrzyłam w ekran telewizora, kiedy moja babcia oglądała serial Poirot. Niewiele jednak z tego pamiętam, więc traktuję tę książkę jako zapoznanie. Być może jest to błąd i powinnam zacząć od początku, lecz odziedziczona po babci książka czekała na półce.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRozwiązanie zagadek nie zawsze...
Moja pierwsza książka Agathy ❤️🩹 Z perspektywy czasu widzę że w sumnie to już teraz moją ulubioną autorkę stać na więcej, ale imo i tak super. Ofc lepsze są długie powieści a nie takie krótkie opowiadania, mimo to Polecam ;)
Moja pierwsza książka Agathy ❤️🩹 Z perspektywy czasu widzę że w sumnie to już teraz moją ulubioną autorkę stać na więcej, ale imo i tak super. Ofc lepsze są długie powieści a nie takie krótkie opowiadania, mimo to Polecam ;)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLiczyłem na więcej. Połowa historii wciągnęła ale druga połowa słabo. Były historie że nagle zagadka rozwiązywała się w 3 ostatnich zdaniach beż żadnego przygotowania. Wręcz miałem wrażenie że urwane te opowiadania.
Liczyłem na więcej. Połowa historii wciągnęła ale druga połowa słabo. Były historie że nagle zagadka rozwiązywała się w 3 ostatnich zdaniach beż żadnego przygotowania. Wręcz miałem wrażenie że urwane te opowiadania.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to