Zapiski myśliwego. Tom 1

Książkowy ekwiwalent przeładowanego piosenkami i za długiego albumu muzycznego. Można by tak z połowę tych opowiadań wyciąć. Jasne każdy znajdzie coś dla siebie ale będzie też musiał przejść przez sporą ilość nie interesującego materiału.

Książkowy ekwiwalent przeładowanego piosenkami i za długiego albumu muzycznego. Można by tak z połowę tych opowiadań wyciąć. Jasne każdy znajdzie coś dla siebie ale będzie też musiał przejść przez sporą ilość nie interesującego materiału.

Jakiś niesamowity czar mają opowieści o starej Rosji. Jednak, nie każdemu czytelnikowi może przypaść do gustu specyficzny " stan umysłu" Rosjan. Piękne opisy przyrody, krótkie i rzeczowe przedstawienie typów ludzkich charakterów ówczesnych czasów. Urzekające.

Jakiś niesamowity czar mają opowieści o starej Rosji. Jednak, nie każdemu czytelnikowi może przypaść do gustu specyficzny " stan umysłu" Rosjan. Piękne opisy przyrody, krótkie i rzeczowe przedstawienie typów ludzkich charakterów ówczesnych czasów. Urzekające.

Opowiadania te tracą, gdy są czytane w jednym ciągu, powinne być rozpqatrywane jako dzieła pojedyncze ze względu na mało efektywny styl opowiadania. Główne wydarzenia są opowiadane w trakcie monologów na pół strony, co jest trochę męczące. Dominuje wątek chłopski, obserwacje obyczajowe i społeczne. Jednak dużo bardziej podoba mi się bardziej konkretne podejście w tej tematyce Tołstoja na przykładzie Lewina.

Opowiadania te tracą, gdy są czytane w jednym ciągu, powinne być rozpqatrywane jako dzieła pojedyncze ze względu na mało efektywny styl opowiadania. Główne wydarzenia są opowiadane w trakcie monologów na pół strony, co jest trochę męczące. Dominuje wątek chłopski, obserwacje obyczajowe i społeczne. Jednak dużo bardziej podoba mi się bardziej konkretne podejście w tej...

wbrew modom, czynsz < pańszczyzna, troszkę nudnawo, lepiej bym spędziła ten czas jadąc do folwarku Gzowice pod Radomiem jednak

wbrew modom, czynsz < pańszczyzna, troszkę nudnawo, lepiej bym spędziła ten czas jadąc do folwarku Gzowice pod Radomiem jednak

Wydana nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka książka „Zapiski myśliwego i inne opowiadania” to zbiór kilkunastu wybranych opowieści, które wchodzą w skład cyklu 25 opowiadań Iwana Turgieniewa. Dodatkowo, w najnowszym wydaniu odnajdziemy także dwie inne historie, tj. „Trzy spotkania”, „Pieśń triumfującej miłości”, które dotychczas były mało znane szerszej grupie czytelników.



„Zapiski myśliwego” w żadnym stopniu nie przypominają, ani nie stanowią pozycji monograficznej o polowaniu. Ono jest tylko wstępem, tłem, przyczynkiem do szerszej obserwacji przyrody, a przede wszystkim do obcowania i poznawania innych ludzi. Niemal każde opowiadanie ma swojego bohatera, swoją historię i swoje przesłanie. Zbiór wszystkich postaci tworzy razem przekrój społeczny XIX wiecznej Rosji. Autor przybliża czytelnikowi postacie osobliwych szlachciców, próżnych właścicieli ziemskich, okrutnych zarządców folwarków. Najwięcej jednak uwagi poświęca chłopom i ich problemom, niedoli, ubóstwie oraz zniewoleniu. Książka zdecydowanie porusza realizmem w opisywaniu wsi rosyjskiej i żyjących na niej ludzi.

Iwan Sergiejewicz Turgieniew to jedna z najbardziej fascynujących i intrygujących postaci z całej plejady rosyjskich pisarzy. W swoim życiu zawsze starał się podążać w zgodzie z własnymi przekonaniami, nieraz wybierając przy tym niezwykle kręte i niebezpieczne drogi do celu. Pisarz, choć wywodzący się z zamożnej rodziny ziemiańskiej był zadeklarowanym przeciwnikiem pańszczyzny i człowiekiem, który nie był obojętny na niedole biedniejszych warstw społecznych. Doskonale to widać w poszczególnych opowiadaniach. Jeśli spojrzymy na nie z szerszej perspektywy, to z łatwością zauważymy, że stanowią one ukryty manifest polityczny nawołujący do elementarnych reform społeczno-gospodarczych kraju carów.

czytaj więcej na: http://www.expertkujawski.pl/index.php/kultura/ksiazka/recenzje/131-zapiski-mysliwego-i-inne-opowiadania

Wydana nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka książka „Zapiski myśliwego i inne opowiadania” to zbiór kilkunastu wybranych opowieści, które wchodzą w skład cyklu 25 opowiadań Iwana Turgieniewa. Dodatkowo, w najnowszym wydaniu odnajdziemy także dwie inne historie, tj. „Trzy spotkania”, „Pieśń triumfującej miłości”, które dotychczas były mało znane szerszej grupie czytelników.

...

Naprawde rewelacja, poezja pisana proza.. moim zdaniem autor zasluzy tyle samo uwagi co Dostojewski, Tolstoj...

Naprawde rewelacja, poezja pisana proza.. moim zdaniem autor zasluzy tyle samo uwagi co Dostojewski, Tolstoj...

Udział w wyzwaniu czytelniczym "Rosja w literaturze" sprawił, że sięgnęłam po "Zapiski myśliwego" Iwana Turgieniewa. Z ciekawości, z chęci poznania rosyjskiej klasyki i także dlatego, że jeśli sobie coś obiecuję, to dotrzymuję słowa. Zanim przeczytałam, wiedziałam o Turgieniewie tylko tyle, że był, istniał i żył w XIX-wiecznej Rosji. Nie potrafiłam wymienić ani jednego tytułu jego książki. Zastanawiałam się, czy wytrwam do końca, bo opowiadania nie należą do mojego ulubionego literackiego gatunku. Zawsze za krótkie, często bez wyraźnego zakończenia, pozostaje mi po nich jakiś niedosyt.
Przeczytałam. Dotrwałam do końca. I zachwyciłam się. Poezją języka, jego archaicznością, zwięzłością formy. Niczego w nich nie jest za dużo, ani też za mało. Zanurzyłam się w opisach przyrody, postaci oraz zwierząt. Przemierzałam wraz z tytułowym myśliwym rosyjskie wsie i dwory.
Kilka słów o okolicznościach powstania "Zapisków": pracę nad cyklem 25 opowiadań Turgieniew rozpoczął w Rosji w 1846 r., ale kontynuował za granicą. W 1847 r. wyjechał z kraju na trzy lata, czego powodem była jego wielka namiętność, śpiewaczka francuska Paulina Viardot. Aby przebywać w pobliżu ukochanej, Turgieniew osiedlił się w Baden-Baden, a później w Paryżu i podparyskiej miejscowości Bougival. Pierwsze opowiadanie "Chor i Kalinycz" napisał w 1846 r. Całość ukończył do 1852 r. "Zapiski" zyskały Turgieniewowi wielką popularność, pomimi tego, iż w latach 1845-1851 zajmował się głównie pisaniem dramatów.
Odkrywając pańszczyźnianą Rosją Turgieniewa nie myślałam o tym, jaki był cel całego cyklu myśliwskiego. Opowiadania stanowiły ostry atak na prawo pańszczyźniane, zostały napisane w celu uwrażliwienia na kwestie życia społecznego. Turgieniew był związany ze wsią własną biografią, dzieciństwo spędził w majątku matki. Interesowała go krzywda chłopów oraz okrutne obchodzenie się ze służbą dworską.
"Zapiski myśliwego" czyta się dobrze. Opowiadania nie są podobne do siebie, co zważywszy na tematykę, mogło mieć miejsce. Przewija się korowód postaci chłopskich oraz ich zarządców. Niektóre ukazują ówczesne społeczeństwo z perspektywy dziedzica (np. "Rządca", "Kancelaria", "Dwaj ziemianie"),ukazują klasyczny przykład związku pomiędzy dziedzicem a służącą ("Schadzka"). Szczególnie poruszyły mnie dwa: "Czertopchanow i Niedopiuskin" oraz "Kościotrup".
W pierwszym - przyjaźń dwóch szlachciców o dwóch różnych osobowościach. Pantielej Czertopchanow i Tichon Niedopiuskin. Kiedy ten drugi umiera, pierwszy zaczyna chylić sie ku upadkowi. W drugim tytułowy "Kościotrup" to służąca Łukeria, dogorywająca swych dni w opuszczonej chatce. Miała wypadek:
(...) potknęłam się, prosto z ganku ze schodów zleciałam- i buch o ziemię! Zdawało się , że nie bardzo się potłukłam, bo się raz dwa podniosłam i do siebie, do pokoiku wróciłam. Tylko coś mi jakby na w n ą t r z u, w żywocie- oberwało.(...) Zaczęłam chudnąć, schnąć, sczerniałam.(...) ani stać, ani siedzieć nie mogę, tylko bym wciąż leżała(...)" .
Opowiada dziedzicowi swoje życie z talentem, żywym językiem. Narrator przejęty jej losem obiecuje sobie w duszy pomoc: opium jako środek nasenny, aby choć trochę złagodzić cierpienia. Nie udaje mu się, wkrótce po spotkaniu Łukeria umiera.
"Zapiski myśliwego" można czytać na przemian, nie jest konieczna kolejność. Na cykl składają się opowiadania:
"Chor i Kalinycz", "Jermołaj i młynarka", "Kryształowa woda", "Lekarz powiatowy", "Mój sąsiad Radiłow", "Jednodworzec Owsiannikow", "Lgow", "Bieżyńska łąka", "Kasjan z Krasiwej Mieczy", "Rządca", "Kancelaria", "Basior", "Dwaj ziemianie", "Lebiediań", "Tatiana Borysowna i jej bratanek", "Śmierć", "Śpiewacy", "Piotr Pietrowicz Karatajew", "Schadzka", "Hamlet powiatu szczygrowskiego", "Czertopchanow i Niedopiuskin", "Koniec Czertopchanowa", "Kościotrup", "Turkoce!", "Las i step".

www.lectorium.blogspot.com

Udział w wyzwaniu czytelniczym "Rosja w literaturze" sprawił, że sięgnęłam po "Zapiski myśliwego" Iwana Turgieniewa. Z ciekawości, z chęci poznania rosyjskiej klasyki i także dlatego, że jeśli sobie coś obiecuję, to dotrzymuję słowa. Zanim przeczytałam, wiedziałam o Turgieniewie tylko tyle, że był, istniał i żył w XIX-wiecznej Rosji. Nie potrafiłam wymienić ani jednego...