Hippolytos uwieńczony

Stary motyw przypomniany: Eros jako siła poza naszą wolą i kontrolą; jako sprawca nieszczęścia, a więc siła wszechogarniająca i wszechniszcząca.

Stary motyw przypomniany: Eros jako siła poza naszą wolą i kontrolą; jako sprawca nieszczęścia, a więc siła wszechogarniająca i wszechniszcząca.

POLECAM!
Prawdziwa sztuka jest zawsze współczesna.
Moje opinie o literaturze, muzyce i filmie są w blogu "Trzy akordy na dwie ręce" oraz w powieści "BUfffO".

POLECAM!
Prawdziwa sztuka jest zawsze współczesna.
Moje opinie o literaturze, muzyce i filmie są w blogu "Trzy akordy na dwie ręce" oraz w powieści "BUfffO".

"Oryginał" historii Fedry. (Osobiście wolę wersję Racine'a)

"Oryginał" historii Fedry. (Osobiście wolę wersję Racine'a)

Nic tak nie boli jak zraniona miłość własna, zwłaszcza gdy jest się boginią miłości. Śmiertelnik ma czelność nie oddawać Afrodycie hołdów? Określa ją „najlichszą spośród bogów”? Nawet miłości cielesnej się wyrzeka byle nic go z Kiprydą nie łączyło? Zamiast igrać w miłosnym łożu wybiera łowy w towarzystwie Artemidy? Tak być to nie będzie. Z Afrodytą zadzierać nie wolno. Nie chciał Hipolit po dobroci uznać wielkości tej, co się z morskich pian wynurzyła? Będzie cierpiał, a przy okazji zniszczy się całą jego rodzinę. W końcu bogini ma gest i co to dla niej rozpalić w sercu Fedry płomień grzesznej miłości ku pasierbowi. To najprostszy sposób, żeby ojca nastawić przeciw synowi. Ale dlaczego Artemis nie stanie w obronie swego ulubieńca? Bo bogowie sobie w paradę wchodzić nie mogą. Po wszystkim się zemści, ale uratować go nie może – ot, logika greckich wierzeń.

W „Fedrze” Racine’a od namiętności kipiało. Dramat Eurypidesa jest pod tym względem dużo chłodniejszy. Nawet Fedra choć umiera z miłości, choć opętana uczuciem, zachowuje resztki rozsądku. Hipolit z kolei za wszelką cenę postanowił zachować cnotę, woli latać po lasach i zabijać zwierzątka, zamiast skorzystać z darów Afrodyty. Szczerze mówiąc, trudno było mi odczuć litość i trwogę przy czytaniu „Hippolytosa uwieńczonego” i niestety katharsis było poza moim zasięgiem. Niemniej widzę jak równomiernie Eurypides rozłożył tragizm na swoich bohaterów. Wszyscy są ślepi na pewne aspekty życia i duma uniemożliwia im zauważenie innych racji. Są uparci w swoich przekonaniach i to właśnie ten upór pcha ich do smutnego końca. W efekcie, jak to w tragediach antycznych, trup na trupie. A jednak warto przeczytać.

Nic tak nie boli jak zraniona miłość własna, zwłaszcza gdy jest się boginią miłości. Śmiertelnik ma czelność nie oddawać Afrodycie hołdów? Określa ją „najlichszą spośród bogów”? Nawet miłości cielesnej się wyrzeka byle nic go z Kiprydą nie łączyło? Zamiast igrać w miłosnym łożu wybiera łowy w towarzystwie Artemidy? Tak być to nie będzie. Z Afrodytą zadzierać nie wolno. Nie...