Koń mi robił za kołyskę. Znani o koniach

Ciekawa książka, na pewno zwłaszcza dla tych, którzy kochają konie i interesuje ich historia Polski. Także dla tych, którzy lubią polskie baśnie, rusałki, szeptuchy i diabły. W zasadzie ma formę bajkowego pamiętnika. A jednak momentami mnie męczyła, czasem utykałam na jakimś fragmencie i nie mogłam się zmusić do czytania dalej. Miałam też momenty westchnienia, czasem z zachwytu, czasem ze zgrozy a czasem trochę z nudów.

Ekologicznie… Trudno mi zakwalifikować utwór Krzysztofa Czarnoty „Niosąca radość”…. Dla jakiego przedziału wiekowego? Może dla młodzieży, ale ta jak wiadomo też swoje przedziały wiekowe ma. Może dla dorosłych, którzy chcą odsapnąć od ciężkiej i trudnej literatury? Kim powinien być odbiorca? Na pewno miłośnikiem zwierząt. Samo posiadanie czterech łap tu nie wystarczy. A może właśnie ta książka nakłoni kogoś do pokochania naszych braci mniejszych? Czy opowieść jest oryginalna? Nie, na pewno nie. Coś w stylu „O psie, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego, fabuła prosta, chociaż ważna , z morałem. Styl pisania też nie wyszukany, zwykły, chwilami banalny. Na okładce koń, a zaczyna się wszystko od psa? Nie, to żadna zagadka kryminalna. Ale z której strony nie patrzeć, nieźle się czyta. Ot, taka lektura przed snem, żeby człowiek nie miał koszmarów. Tekst bez wątpienia ma przesłanie. Opowiada o człowieku, który nagle dostrzegł, iż robi w życiu nie to, co powinien, nie to, co chce. Nie poszukuje nowej drogi, nie wytycza sobie na siłę nowych celów. Wszystko dzieje się jakby poza nim, a jednak zmienia go w kogoś innego. Jest potwierdzeniem, że tak naprawdę naszym życiem rządzą przypadki. A nawet błędy. Wyciąganie z nich wniosków też nie jest oczywiste. Co każe nam coś uczynić? Coś, co kształtuje nasze życie? Poczucie winy? Instynkt? Głos z wnętrza? Książka niewątpliwie wpisuje się w nurt ekologiczny. Opowiada o człowieku i przyrodzie. O więzi, jaką można nawiązać ze zwierzętami, by te zmienić zmieniając również samego siebie. I nic na siłę. I nic na przekór. Wystarczy poddać się losowi, który czasami sprzyja. Zaufanie? Może wystarczy tylko i aż oswojenie? „– Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie! – A jak to się robi? – spytał Mały Książę. – Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siedzisz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej…” Ale dodał również: „Decyzja oswojenia niesie w sobie ryzyko łez.” A jednak warto oswajać, bo oswajanie nie ma nic wspólnego z tresurą. Historia w „Niosącej…” to opowieść o człowieku w dzisiejszych, jak mówią niektórzy, trudnych czasach. Okazuje się, że nawet dziś można odnaleźć sens życia w sferze spokoju i życia zgodnego z rytmem przyrody. Oznacza to oczywiście rezygnację z większości tego, co przyniosła cywilizacja. Są jeszcze tacy? Ale warto. Jeśli tylko czuje się rytm natury, to warto… taka samo jak warto czasami poczytać coś po prostu… zwyczajnego.

Historia z koniem w roli głównej. Pierwsza połowa XX wieku w Ameryce, zapanowało szaleństwo wyścigów konnych. Niepozorny ogier Seabiscuit, odnosząc wiele sukcesów na hipodromach, staje się topowym celebrytą kraju. Jak to przeważnie bywa, pojawiają się pewne problemy, także u ludzi. Główni bohaterowie ludzcy to właściciel konia i stajni, trener Seabiscuita i jego dżokej, a właściwie dwóch dżokejów, ten drugi jest nieco z boku. Poznajemy ich historie, nieco wygładzone, jednowymiarowe, ale w opowieści z koniem w roli głównej może to i lepiej. Największym atutem książki jest wartka akcja, treningi, podróże od wyścigu do wyścigu po całym kraju, poznajemy mnóstwo dat, nazw torów, stajni, innych koni, dżokejów i postaci pobocznych, nie da się tego spamiętać, ale sporo się dzieje. No i oczywiście wyścigi, pełne emocji, opisywane z sekundy na sekundę, majstersztyk. „Niepokonany Seabiscuit” to książka nie tylko dla koniarzy i koniar. Warto zapoznać się z tą historią, czyta się ją szybko, ponadto można obejrzeć dobry film o tym samym tytule. Ogólna ocena byłaby wyższa, ale ta aura fanatyzmu i szaleństwa oddana w powieści jest dla mnie nieco dziwna i niezrozumiała.

Dzień z życia lekarza. Autor wybrał przypadki dobrze ilustrujące różne szersze zagadnienia które w formie dygresji przemyca w poszczególnych rozdziałach. Jest o motywacjach młodych adeptów zawodu, ścieżce kariery, postępach medycznych, problemach prawnych, rozterkach etycznych, eutanazji, kwestii samobójstw wśród lekarzy, a także bardziej humorystycznie, typach opiekunów, problemach w komunikacji, tych z pacjentami i jeszcze większych z klientami. Przypadkach typowych, lub rzadkich. Sytuacjach gdy groźne przypadki okazały się trywialnymi, i tych gdzie zwykła wizyta skończyła się druzgocącą diagnozą. Jest tu ogrom ciepła, nadziei i mnóstwo humoru.

Jednym słowem? Wzruszająca Kilkoma słowami? Zapiera dech i odbiera mowę Coś więcej? Nie do opisania, wywiera ogromne wrażenie na sposób postrzegania świata zarówno ze sposobem patrzenia na otaczające go osoby. Godna przeczytania, dobra dla dzieci i dorosłych którzy pamiętają jak było być dzieckiem lub po prostu mają "dystans".

Chyba z tej serii książka o pieskach podobała mi się bardziej. Idzie mi jej czytanie bardzo powoli, raczej podczytuję ją po rozdziale to tu to tam. To, co na pewno zauważyłam będąc już za połową, że dużo tutaj o Bogu, co koniecznie mi leży. W każdym razie jako takie miłe czytadelko jest okej. Ale znów: nie jest to w żadnej mierze coś wybitnego. Bywa też wtórnie.

Przeczytałem opinie czytelników o tej książce. Zadziwiają mnie głosy takie, jak ta użytkowniczki kocia mama: "Książka jest nawet fajna ale nudna troszkę" (pisownia oryg.). Nie wiem czego oczekiwała kocia mama, że Lucky będzie walczył z rekinami? Że przycumowaną łajbę zaatakuje stado dzikich psów dingo albo wataha zdziczałych kangurów? Doprawdy, czasami zadziwia mnie roszczeniowość niektórych czytelników. A prawda jest taka, że książkę o Luckym powinni przeczytać jedynie właściciele psów, w szczególności terierów wszelkiej maści. Bo tylko takie osoby zrozumieją mentalność tej rasy haukaczy :) O terierzej naturze właśnie tak ładnie pisze F. Robson. Do zeszłego roku byłem zwolennikiem kotów. Przez 15 lat mieszkałem z siostrą, która miała kotkę. Ale życie jest zadziwiające, związałem się z partnerką, która posiada 12-letniego psa, w większości będącego terierem niemieckim. I autentycznie zakochałem się w psinie. Tzn. jest to miłość kumplowska, ale ze wszelkimi przytulaniami, lizaniami (ze strony psa, rzecz jasna) i innymi oznakami wzajemnego uczucia. I choć piesek z książki Franka Robsona wygląda zupełnie inaczej niż "mój" Fredek, to czytając książkę odnajdywałem zaskakująco dużo podobieństw pomiędzy oboma pchlaczkami, że ich tak niezbyt ładnie nazwę :) Mnie "Szczęście nazywa się Lucky" po prostu się podobało, mimo, że nie byłem, nie jestem i będę fanem żeglarstwa (choć kto wie, patrz wyżej sytuację z kotami i psami),nie umiem nawet pływać, a moje jedyne zetknięcia z piaskiem ograniczają się do pobytu na plażach naturystycznych kilka razy do roku. Jedyne, co mnie zdziwiło i może nieco zdenerwowało, to fakt, że autor książki raz określa swoją partnerkę imieniem Scotty a raz Leisa, ale nigdzie nie wyjaśnia, że chodzi o tę samą osobę. Ja lubię mieć wszystko czarne na białym, od domyślań jest policja i prokuratorzy. Daję 7/10 i polecam psiarzom, a w szczególności posiadaczom terierów i psów terieropodobnych.

Bardzo mi się podobała ta książka. Świetny pomysł z napisaniem jej na dwa głosy. Napisana też przyjemnie, szybko się czyta. Daje sporo do myślenia. Zarówno w kwestii pogoni za pieniędzmi, jak i w kwestii postrzegania ras psów - nie taki diabeł straszny, jak go malują :)

Bardzo dobra lektura dla miłośników zwierząt i nie tylko.Rok 1998 był trudny dla Judith i jej syna Joshua'i. Stracili bliskich Udie'go ojca i męża oraz David'a dziadka i ojca.Kiedy śmierć zabiera bliskich, życie staje się puste i inne. Judith i jej syn nie mieli ochoty ze sobą rozmawiać. Nie chcieli wspominać Udie'go. Syn namówił matkę do kupna psa. Kiedy w ich domu zamieszkał George, ich życie znowu stało się radosne. Jego psoty i śmieszne zachowanie wniosły radość i wywołały uśmiech. George był dla tej rodziny lekiem na smutek.Może przegonił kilku partnerów Judith, ale pomógł rodzinie trzymać się razem. Pies okazał się sposobem na przejście żałoby.Pies wymaga naszej opieki i uwagi. To odwraca nasze myśli od smutku. Sama wiem jak ważną rolę odgrywa pies po śmierci bliskich. Rok po śmierci mamy dostałam psa,którego mam do dziś. Ma 15 lat i codziennie wnosi ciepło w moje życie.Polecam.

Są książki do których wracam i są książki, które najlepiej czytać w określonej porze roku. "Dziewczyna o szklanych stopach" łapie się do obydwóch kategorii. Książka ma coś w sobie - nie jest z gatunku tych wybitnych, albo tych, które od pierwszej strony porywają nas w wir fabuły i trzymają w napięciu do ostatniej kropki. Jest raczej z tych przyjemnych, uderzających w melancholijne tony, idealna do czytania w jesienno-zimowe popołudnie z kubkiem herbaty obok i kocem na kolanach. A koniec czytania zawsze wywołuje chęć do przemyśleń. Nie wiem tylko czy zgodziłabym się z opisem "magiczna love story dla miłośników Haruki Murakamiego" - choć klimat wydaje się podobny, to jednak nie porównywałabym tych dwóch autorów i stylów pisania.

Przeczytałam książkę dawno temu. Ominął mnie jakoś cały skandal o kłamstwo autorki i zaczęłam ją czytać, po prostu z góry zakładając, że jest fikcją. Osobiście mnie powieść wcale nie znudziała, pochłonęłam ją błyskawicznie. Pamiętam jaka byłam wstrząsnięta w niektórych momentach i jak się wzruszałam. Faktycznie wilków tutaj nie za wiele, ale mnie wcale nie uciekła przez to przyjemność z czytania. Polecam.

Rzadko wracam do przeczytanych wcześniej książek. Historia jamnika Bolka należy do tych wyjątków. Zabawna, wzruszająca, trochę naiwna. Jak kocyk, którym chcesz się otulić, by uciec przed cynizmem tego świata. A to, że kocyk przesiąknięty jest smutkiem, w niczym ci nie przeszkadza.

Gilbert stworzyła biografię nieprzeciętnego człowieka, którego niekoniecznie polubiłam i niekoniecznie chciałabym się z Eustace'em związać, ale zaimponowała mi jego postawa wobec życia. Pierwsze rozdziały książki przypominają inną opowieść, która zauroczyła mnie kilka lat temu. Mam na myśli życie Chrisa McCandless'a, którego historię opisał Jon Krakauer w książce Wszystko za życie, a później sfilmował ją Sean Penn. Odważny, pełen pasji, zafascynowany przyrodą, zniesmaczony cywilizacją Chris wyrusza na samotną wędrówkę, by poczuć, czym jest wolność. Nie interesują go dobra materialne, ale to, co otrzymuje od natury. Jednak Alex (bo takie imię przybiera wolny duch Chrisa) zapomina, że natura ma dwa oblicza i to drugie okazuje się dla niego śmiertelnie niebezpieczne. Eustace Conway wydaje się bardziej przygotowany do życia na wolności. Opuszcza rodzinny dom nie tylko dlatego, że ma dość otaczającej go rzeczywistości (a szczególnie despotycznego ojca),ale przede wszystkim dlatego, że chce stworzyć własną osadę, niezależną od dóbr cywilizacji. Marzy o miejscu, w którym ludzie wracają do swych korzeni, wsłuchują się w instynkty, ciężko pracują, poddają się prawom natury...Utopia? W pewnym stopniu na pewno, ale Conway realizuje swoje plany stopniowo i udaje mu się stworzyć Żółwią Wyspę, która staje się swego rodzaju komuną, do której chętnie przyłączają się młodzi ludzie, podobnie jak Eustace, znudzeni i zniesmaczeni współczesną kulturą. Tyle tylko, że sam założyciel tego idyllicznego miejsca, jest człowiekiem trudnym i wymagającym, a większość praktykantów, wychowanych jednak "po nowemu", nie jest w stanie sprostać jego oczekiwaniom. Ostatni taki Amerykanin to bardzo wnikliwa i ciekawa opowieść o pionierze, nomadzie, rewolucjoniście. Eustace tym różni się od Chrisa, że chce zmienić świat. Jego największym pragnieniem (obok chęci posiadania żony i trzynaściorga dzieci - cały czas nad tym pracuje) jest doprowadzenie do tego, by cała Ameryka stała się Żółwią Wyspą. Czasami Eustace zmienia się w przedsiębiorcę, biznesmena, który całymi dniami odbiera ważne telefony, a zdarza się, że nie sypia w swoim tipi miesiącami, bo odwiedza różne stany ze swymi prelekcjami. Chris natomiast zmieniał własne życie, skupił się na sobie i najbliższym mu otoczeniu. Pewnie, że chciał zmienić świat, ale z góry założył, że to utopijne marzenie i wystarczyło mu, że sam wybrał inną drogę i odciął się od tego, czego nie mógł zaakceptować. Elizabeth Gilbert dotarła do wielu interesujących informacji na temat bohatera swej biografii, a dzięki temu, jak o tym pisze, czyta się ten dokument jak dobrą powieść. Autorka zna swego bohatera osobiście i z tekstu wielokrotnie wynika, że bardzo lubi i podziwia Eustace'a. Ja mam względem Conway'a mieszane uczucia. Jego idee są wzniosłe, piękne i słuszne, ale jednocześnie trochę przeraża mnie radykalizm Amerykanina. To niewątpliwie mądry i interesujący mężczyzna, ale bardzo konserwatywny, despotyczny i wymagający. Z książki wynika, że żadnemu z ludzi, których spotykał na swojej drodze, nie udało się sprostać jego potrzebom. Mimo, że Eustace jest atrakcyjnym mężczyzną i kobiety do niego lgną, to jego marzenie o żonie i gromadce dzieci może pozostać marzeniem, bo żadnej z ukochanych kobiet nie zdołał przy sobie zatrzymać. Książka ciekawa, warta przeczytania. Książka, która daje do myślenia, bo choć większości z nas nie zależy na życiu w lesie i korzystaniu tylko z pracy własnych rąk, to wiele w biografii wątków, skłaniających do refleksji.

To niesamowicie magnetyczna powieść. Gdy do niej zasiadłam, nie mogłam jej już odłożyć. Uwielbiam niedopowiedziane wątki, a w tej powieści było ich co nie miara. Te niedopowiedzenia są adekwatne do formy w jakiej autor przedstawił historię. Otóż mamy do czynienia ze swego rodzaju pamiętnikiem młodego człowieka, który pewnych rzeczy, które zaobserwował w swoim życiu do końca nie rozumiał, lub rozumiał inaczej. Bohaterowie przedstawieni w książce mogą być tak samo dobrzy jak i źli w swoich postępowaniach i tego nam autor do końca nie wyjawia, bo po cóż. Co możemy wiedzieć o innych ludziach, oprócz ich nazwisk ( czy przybranych czy prawdziwych ?),oprócz wyglądu zewnętrznego i oczywiście oprócz wszechobecnych PLOTEK.

Jeszcze nigdy nie wysłuchałem tak w sumie krótkiej historii, w tak długiej wersji (9 godz. 25 min.). Do niektórych wątków autorka wracała kilkakrotnie, a żal właścicieli po zaginięciu psa, opisany był na 15 różnych sposobów ;) Wydaje mi się, że autorka za długo przebywała w USA i zaraziła się tam od zawodowych scenarzystów klasy B, którzy z banalnej historyjki mają napisać serial w 112 odcinkach. Jednak wytrzymałem wszytko dzielnie, a nawet z uśmiechem na ustach, bo sam jestem wielbicielem i posiadaczem czworonogów, i wiem ile znaczą dla swoich właścicieli. Co się wydarzyło i jak zakończyła się cała historia; dowiecie się usadawiając się wygodnie w fotelu i uzbrajając się w cierpliwość, posłuchacie ckliwej i chwytającej za serce przygody o niesamowitej Sophie.

Na samym początku opowieść wydała mi się dziwna, okropnie mi się ciągnęła i nudziła. W pewnym momencie nastąpiła całkowita zmiana i chyba tak naprawdę dostrzegłam o co w niej chodzi. Nie jest to zbyt lekka książka, na pewno zainteresuje ludzi w jakiś sposób związanymi z końmi. Po przeczytaniu doszłam do wniosku, że to piękna opowieść o uczuciach.

Książka osadzona jest w przyszłości. Opisuje historię Iris, która w wieku 17 lat odkrywa wstrząsającą prawdę o sobie. Już od dziecka czuje, że coś jest nie tak, że jest w niej jakaś tajemnica. Początkowo ta myśl nie zaprząta jej wiele czasu. Wystarcza jej matka, z którą łączy ją niewyobrażalna, momentami przerażająco bliska, więź. Czuje się szczęśliwa, zaspokajane są wszystkie jej zachcianki. Jednak z wiekiem potrzeba odkrycia tej tajemnicy staje się silniejsza. W końcu poznaje prawdę - dowiaduje się, że jest klonem swojej matki. Ta wiedza wywraca jej całe życie do góry nogami. Kimże właściwie jest - córką, siostrą, bliźniaczką czy może samą swoją matką? Czy będąc dokładną repliką każdej, najmniejszej komórki oryginału jest się prawdziwym człowiekiem? Czy będąc kimś takim, można mieć własne życie i własne odczucia, czy tylko powtarza się po oryginale? Musi stawić czoło nowej sytuacji. Określić się na nowo, a to wcale nie jest takie proste i łatwe. Książka pełna jest emocji - smutku, rozczarowania, bólu, zagubienia, wyobcowania, gniewu, ale i miłości. Jest o poszukiwaniu własnej tożsamości, kontaktach z drugim człowiekiem, etyce. Stawia również wiele pytań, a tym samym zmusza do własnych przemyśleń, refleksji. Co właściwie nas określa? Czy określają nas tylko nasze geny czy to, jacy jesteśmy, co czujemy, jest jednak bardziej skomplikowane? I czy możemy próbować uszczęśliwiać siebie kosztem drugiej osoby, jej życia i jej uczuć? Pozycja zdecydowanie warta przeczytania. W końcu - w przyszłości - może to być nasza, całkiem realna, rzeczywistość...

Książka wpadła mi w ręce dosyć przypadkiem, jako wypełniacz czasu. I w sumie dobrze się spełniła w swojej funkcji, ale nic ponad to. Nie przypadła mi do gustu postać głównej bohaterki - dorastającej dziewczyny, która na wszystkich patrzy z góry, która żyje kłamstwami. Gdybym miała zwięźle przestawić książkę, pewnie bym powiedziała tak: książka o patologii i jak ona jest "zaraźliwa". Wszyscy kłamią, kręcą, romansują na boku... Jest albo klepanie biedy albo wielkie bogactwo i nic pośrodku. Po lekturze nie potrafię powiedzieć skąd taki tytuł - jeden raz napomknięto o "bogu zwierząt" i dalej nic. Zdecydowanie nie dla osób, które szukają optymistycznej opowieści z puentą mówiącą o szacunku dla zwierząt, oj nie. Aczkolwiek potrafi wciągnąć, mimo licznych niedociągnięć. Kilka słów o wydaniu. Również nie jest ani złe, ani dobre. Zdarzają się literówki, dziwne składnie, źle użyte zwroty, powtórzenia słów... pewnie dla kogoś, kto skacze wzrokiem po tekście nie będzie to problemem, mnie trochę jednak raziło.

Ciepła opowieść o przyjaźni człowieka i głuchego psa rasy dog niemiecki. Autor na własnym doświadczeniu pokazuje, jak wiele możemy się nauczyć od zwierząt. Tym dla nas lepiej, jeśli umiemy te doświadczenia przekuć w dochodowy i nowatorski sposób na biznes ;) Polecam dla wszystkim zwierzolubom!