Koń to jest ktoś

Hmmmm... Akcja dość przewidywalna, schemat też. Wiadomo kto jest winny, wiadomo, że nikt nie chce wierzyć dzieciakowi, wiadomo, że ciężko będzie mu udowodnić swoje racje i wiadomo, że wszystko okaże się w "ostatniej chwili". Więc za co tyle gwiazdek? Po pierwsze Simon pisze w innym gatunku niż dziadek, przez co nie porównuję ich talentów aż tak bardzo, bo poległby sromotnie. A po drugie i ważniejsze - bardzo podobało mi się przyłożenie takiej wagi do przesłuchań na sali sądowej. Jako prawnik zna się na tym i pokazał parę sztuczek, które stosują prawnicy brytyjscy. Mi się to podobało, ale pewnie dlatego, że jest to zbieżne z kierunkiem studiów, który ukończyłem.

Dzień z życia lekarza. Autor wybrał przypadki dobrze ilustrujące różne szersze zagadnienia które w formie dygresji przemyca w poszczególnych rozdziałach. Jest o motywacjach młodych adeptów zawodu, ścieżce kariery, postępach medycznych, problemach prawnych, rozterkach etycznych, eutanazji, kwestii samobójstw wśród lekarzy, a także bardziej humorystycznie, typach opiekunów, problemach w komunikacji, tych z pacjentami i jeszcze większych z klientami. Przypadkach typowych, lub rzadkich. Sytuacjach gdy groźne przypadki okazały się trywialnymi, i tych gdzie zwykła wizyta skończyła się druzgocącą diagnozą. Jest tu ogrom ciepła, nadziei i mnóstwo humoru.

Książki nie dostałem od samego Autora... może szkoda, a może... dzięki temu w ogóle ją przeczytałem. Na pewno jest to miła lekturka na wolne przedpołudnie. Poza tym głównym walorem posiada, będący jakże "na czasie" wątek pro-czytelniczy :D, pokazuje że ludzie czasem nie chcą czytać książek. Może to jest jakiś sposób na kryzys? Niestety muszę przyznać, iż czułem się w (krótkim) czasie czytania nakłaniany do podjęcia myśli i poglądów bohatera (i Autora)... Tak czułem. Hm... może zatem to co opisuje książka jest prawdą, a ja dojrzałem by ją poznać? Może - jeszcze pewniej po to jest literatura: aby toczyć mentalny dialog z autorem na temat treści.

Autyzm. Zaburzenie, które jeszcze 20 lat temu postrzegane było jako efekt bezstresowego wychowania, widzimisię rodziców, czy po prostu opóźnienie w rozwoju. W tych czasach przyszło wychowywać się głównemu bohaterowi. Brak specjalistów i odpowiedniej opieki mógł sprawić, że chłopiec nigdy nie będzie mógł żyć normalnie. A jednak, determinacja Matki sprawiła, że normalne życie z autyzmem jest możliwe. Przyjaciel głównego bohatera - Henry, to pies dzięki któremu chłopiec otworzył się na świat i innych ludzi. Obecnie, Dale bardzo dobrze funkcjonuje i dzięki swojemu doświadczeniu, pomaga innym uporać się z otaczającym światem.

Bardzo mi się podobała ta książka. Świetny pomysł z napisaniem jej na dwa głosy. Napisana też przyjemnie, szybko się czyta. Daje sporo do myślenia. Zarówno w kwestii pogoni za pieniędzmi, jak i w kwestii postrzegania ras psów - nie taki diabeł straszny, jak go malują :)

Historia matki troszczącej się zdrowie swojego ciężko chorego dziecka. Autorka to krapkowiczanka i ta ksiązka jest jej debiutem.Upłynęło już trochę czasu,ale całkiem niedawno miałam okazję ją czytać i proza jaka jest napisana naprawdę zwala z nóg.Jestem również krapkowiczanką i ogromnie się cieszę ,że akurat z tego miasteczka i to niewielkiego jest taka dobra książka.Obiecane mamy,że będzie kolejna ksiązka i czekam na równie ciekawą i interesującą lekturę.Pani Katarzyna Dziura jest cenioną polonistką, ale nikt nie znał jej jako powieściopisarki.Debiut na szóstkę. "Kariatyda i Malutek” opowiada o przeżyciach autentycznych, choć bohaterowie i fabuła jest fikcyjna.Boryka się z chorobą dziecka ,bardzo malutkiego,któremu może ulżyć ale nie ma szans na wyleczenie.Ojciec dziecka nie umie sprostać roli jaka mu przypada i odchodzi zostawiając kobietę swojego życia ,którą kochał ale ona wybiera miłość do dziecka.Taki postawił warunek ,a ona bez wahania wybiera dziecko.Ciągłe pobyty w szpitalach i walka ,nieustanna szarpanina z własnymi emocjami pokazywana w tej książce nie przeplata się nawet na chwilę z naiwnością i ubolewaniem nad sobą.Można kochać i czuć się kochanym nawet gdy wydaje się to niemożliwe.Miłość bez granic ,bez barier jakie to my społeczeństwo stawiamy;miłość bezwarunkowa. godna polecenia

Ekologicznie… Trudno mi zakwalifikować utwór Krzysztofa Czarnoty „Niosąca radość”…. Dla jakiego przedziału wiekowego? Może dla młodzieży, ale ta jak wiadomo też swoje przedziały wiekowe ma. Może dla dorosłych, którzy chcą odsapnąć od ciężkiej i trudnej literatury? Kim powinien być odbiorca? Na pewno miłośnikiem zwierząt. Samo posiadanie czterech łap tu nie wystarczy. A może właśnie ta książka nakłoni kogoś do pokochania naszych braci mniejszych? Czy opowieść jest oryginalna? Nie, na pewno nie. Coś w stylu „O psie, który jeździł koleją” Romana Pisarskiego, fabuła prosta, chociaż ważna , z morałem. Styl pisania też nie wyszukany, zwykły, chwilami banalny. Na okładce koń, a zaczyna się wszystko od psa? Nie, to żadna zagadka kryminalna. Ale z której strony nie patrzeć, nieźle się czyta. Ot, taka lektura przed snem, żeby człowiek nie miał koszmarów. Tekst bez wątpienia ma przesłanie. Opowiada o człowieku, który nagle dostrzegł, iż robi w życiu nie to, co powinien, nie to, co chce. Nie poszukuje nowej drogi, nie wytycza sobie na siłę nowych celów. Wszystko dzieje się jakby poza nim, a jednak zmienia go w kogoś innego. Jest potwierdzeniem, że tak naprawdę naszym życiem rządzą przypadki. A nawet błędy. Wyciąganie z nich wniosków też nie jest oczywiste. Co każe nam coś uczynić? Coś, co kształtuje nasze życie? Poczucie winy? Instynkt? Głos z wnętrza? Książka niewątpliwie wpisuje się w nurt ekologiczny. Opowiada o człowieku i przyrodzie. O więzi, jaką można nawiązać ze zwierzętami, by te zmienić zmieniając również samego siebie. I nic na siłę. I nic na przekór. Wystarczy poddać się losowi, który czasami sprzyja. Zaufanie? Może wystarczy tylko i aż oswojenie? „– Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie! – A jak to się robi? – spytał Mały Książę. – Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siedzisz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej…” Ale dodał również: „Decyzja oswojenia niesie w sobie ryzyko łez.” A jednak warto oswajać, bo oswajanie nie ma nic wspólnego z tresurą. Historia w „Niosącej…” to opowieść o człowieku w dzisiejszych, jak mówią niektórzy, trudnych czasach. Okazuje się, że nawet dziś można odnaleźć sens życia w sferze spokoju i życia zgodnego z rytmem przyrody. Oznacza to oczywiście rezygnację z większości tego, co przyniosła cywilizacja. Są jeszcze tacy? Ale warto. Jeśli tylko czuje się rytm natury, to warto… taka samo jak warto czasami poczytać coś po prostu… zwyczajnego.

To straszne kiedy chorują dzieci. To straszne patrzeć na chorobę własnego dziecka. To straszne kiedy trzeba się zmierzyć ze zbliżającą się śmiercią. To straszne kiedy patrzysz na swoje 4-letnie dziecko i nie wiesz jak mu pomóc, a ono gaśnie na Twoich oczach. A najgorsze jest to, że zdajesz sobie sprawę, że to nie jest tylko książka. Tak się dzieje w prawdziwym życiu. Właśnie o prawdziwej chorobie jest "Miłość silniejsza niż wszystko". Walka z chorobą malutkiej dziewczynki o której opowiada nam jej matka. Razem z nią przeżywamy załamanie, stres, ból, niedowierzanie, przerażenie ale także i chwile radości, siły oraz nadziei na lepsze jutro. Książka porusza bardzo ciężki temat jednak wydaje mi się, że raczej nie będzie po niej wielkiego wow! Ot, czyta się ją bardzo szybko i chyba jednak szybko się o niej też zapomina aczkolwiek warto ją przeczytać choćby dla uświadomienia sobie jakie to szczęście kiedy nasi bliscy są zdrowi.

Oto dalsza historia Mony - dziewczynki, która dzięki miłości najbliższych potrafiła stawić czoło śmiertelnej chorobie i wszystko wskazywało na to, że wyszła z tej walki zwycięsko. Mijające lata wymazały z pamięci Mony i jej rodziców widmo choroby, z którą walczyli. Mała Mona wyrosła wbrew wszelkim przepowiedniom lekarzy. Jest pełną życia nastolatką, a jej rodzice cieszą się odzyskanym szczęściem. Narodziny kolejnego syna, Marka, utwierdzają wiarę rodziny w normalne życie. Ale oto dramat się powtarza - kiedy Mona kończy dwanaście lat, białaczka powraca. Wspaniała książka , dobrze napisana

A ja właśnie znalazłem tu sporo humoru "One rzeczywiście mówią 'cela'; powinnam była jednak wypalić sobie jednego". Prosta forma, szczere przedstawienie charakterów i zwyczajów sióstr, ale bez szkalowania. Opis kilku obrzędów. Zachętą do przeczytania może być kontrast w stylu życia Vicktorii przed wstąpieniem do klasztoru - zainteresowanie nazizmem, komunizmem, prawdopodobny brak relacji z matką, nie była nawet katoliczką i podczas dojrzewania do decyzji o zostaniu benedyktynką. 11 lat życia najczęściej pełne wątpliwości i szukania swojego miejsca. Szukanie odpowiedzi u przyjaciół i przełożonych. Duży plus za spis osób i wyjaśnienie trudniejszych terminów, plus dla wydawcy za zdjęcie na okładce.

Autyzm zdaje się stawać prawdziwą epidemią, jednocześnie coraz częściej pojawia się także w literaturze. Do tej pory były to zwykle szczere, mniej lub bardziej łzawe opowieści rodziców, ewentualnie kryminały piane przez autorów którzy styczność z autyzmem mieli jedynie za pośrednictwem wikipedii. Ale tu mamy prawdziwą perełkę: wciągający thriller pisany przez matkę "autysty". Bohaterowie dotknięci szerokim spektrum różnych przypadłości i ograniczeń, zarówno fizycznych, jak i psychicznych, wysmakowany melanż strachu, nadziei, przyjaźni i miłości. Nie tylko matczynej. Trzyma w napięciu do ostatniej strony!

Zmęczyłam się psychicznie czytając tę powieść. Trzeba mieć niezłą kondycję, by wytrzymać tempo biegu narzucone przez Ernsta Mensena. Chłopca, a potem mężczyzny biegnącego odkąd pamięta, nieumiejącego utrzymać nieruchomo głowy i nóg niosących go przed siebie. To coś pchające go do przodu było silniejsze od niego. Właściwie nawet nie wiadomo dokąd. W biegu często tracił obrany kierunek, o którym marzył od dzieciństwa: źródło Nilu, przy którym czeka raj, jak mawiał jego zbyt wcześnie zmarły ojciec. W pierwszej połowie dziewiętnastego wieku, za czasów bohatera jeszcze legendarne, bo nieodkryte, nieoznaczone na mapach świata. Absorbowany biegiem dla pieniędzy niedających szczęścia, biegiem dla idei przynoszącej cierpienie, biegiem za miłością okazującą się zbyt wolną albo próbującą zakotwiczyć go w jednym miejscu, tracił młodość i siły. Biegł jednak dalej, by dotrzeć do celu w chęci dotarcia, dobicia do brzegu, ostatecznego zatrzymania się. Biegł by uciec od rzeczywistości i odnaleźć się w miejscu ukojenia, bo "im więcej Mensen biegał, tym mnie bolał go świat". Cieszę się, że nie biegnę, podziwiając i zachwycając się tym, co rozmazuje się życiowym sprinterom w ciągłym ruchu. Mając w sobie spokój i świadomość, że każdy bieg życia kończy się na krawędzi, za którą nie ma nic lub jest wielka niewiadoma, lub drugie życie. W zależności od światopoglądu zawodnika. Po co się więc spieszyć, skoro meta bliżej lub dalej czeka nieruchomo na wszystkich? A może się mylę? Może bezruch, stagnacja to śmierć jak twierdził Mensen? Ale czy przed śmiercią można w ogóle uciec? Czy niepokój i przymus ruchu jaki posiadają w sobie niektórzy ludzie, to fiksacja w pogoni za szczęściem tak pojemnym, a zarazem indywidualnym w swoim rozumieniu? Powieść-przypowieść, która w biegu stawia wiele pytań, nie troszcząc się o odpowiedzi. Musiałam sama je znaleźć. Nad niektórymi zastanawiam się nadal. Są takie, na które odpowiedzi być może nigdy nie znajdę. Ale wiem na pewno jedno: życie z człowiekiem-biegaczem wymaga od partnera ogromnej kondycji psychicznej i wyboru jednej z trzech dróg: dotrzymania tempa w biegu, pozostania w tyle lub stania się jego przystanią, w której zacumuje. Każda z nich to ogromny wysiłek, praca, cierpienie i łzy we współistnieniu. Dlatego warto wiedzieć w jakim tempie się biegnie, po co, a przede wszystkim z kim, bo "jeśli nie pasujesz do towarzystwa, nie zmieniaj siebie. To jest zła droga. Zmień towarzystwo." Ernst Mensen to norweski sportowiec specjalizujący się w maratonach, którego życie posłużyło autorowi do napisania książki na poły biograficznej, na poły filozoficznej. http://naostrzuksiazki.pl/

Książka, którą trudno ocenić. Pod względem literackim czyta się niełatwo, chociaż wydaje się, że objętościowo (nieco ponad 200 stron) będzie to krótka lektura. 6* za pomysł. Stylistyka przypomina trochę "Alicję w krainie czarów" L. Carrolla i "Folwark zwierzęcy" G. Orwella. Jest dużo alegorii np. ocalenie Erasmus to nie tylko misja głównego bohatera. To również kontrola, którą sprawuje nad miastem "Wielka Siostra" - Pani Davenport. Podobnie pojawienie się Anioła Śmierci to często konsekwencja postawy lękowej lub rezygnacji pastora Andrew. Książka wyśmiewa też postawy fałszywego mistycyzmu (grupa mistyków z powieści zachowuje się jak dzieci-kwiaty) oraz postawę fałszywej wiary w kult relikwii. Tych alegorii, symboli i głębszych myśli jest na pewno jeszcze więcej. Czy spróbuję raz jeszcze przeczytać tę książkę, żeby je odnaleźć. Nie wiem...

Przeczytałam książkę dawno temu. Ominął mnie jakoś cały skandal o kłamstwo autorki i zaczęłam ją czytać, po prostu z góry zakładając, że jest fikcją. Osobiście mnie powieść wcale nie znudziała, pochłonęłam ją błyskawicznie. Pamiętam jaka byłam wstrząsnięta w niektórych momentach i jak się wzruszałam. Faktycznie wilków tutaj nie za wiele, ale mnie wcale nie uciekła przez to przyjemność z czytania. Polecam.

Historia człowieka słabego,egocentrycznego,niewiedzącego co chciałby w życiu osiągnąć.Chciałby mieć rodzinę-no to zakłada rodzinę.Rodzinę trzeba utrzymać-trzeba odwalać chałturę.Ale jak długo,on artysta,ma się poświęcać dla innych.Trzeba utopić smutki w alkoholu,olać rodzinę.Niech wszyscy się litują nad niedoszłym geniuszem.Według autorki takim ludziom trzeba pomóc,wyciągnąć do nich rękę.Według mnie nie da się im pomóc.Bohater to człowiek słaby,unikający jakichkolwiek kłopotów i odpowiedzialności.Zresztą sam przyznaje się i żałuje,w finale życia,krzywd wyrządzonym swoim bliskim.Dlaczego dopiero w obliczu śmierci przyznaje się do swoich błędów?To każdy czytelnik sam sobie powinien odpowiedzieć.Ja wyciągnąłem takie,a nie inne wnioski.Sama powieść jest dobra,ciekawa,zmuszająca do refleksji nie tylko nad życiem ale i tym co poza nim.Książka,na pewno, zachęciła mnie po sięgnięcie po inne pozycje pani Januszewskiej.

Historia trzech przyjaciółek w latach 1987-2002. Wszystkie zdają na polonistykę. Każda z nich inaczej podchodzi do życia, każda przeżywa inną miłość, ale zawsze są razem. Ciepły klimat powieści, bez zbędnej plątaniny, jak to często się zdarza we współczesnych książkach, zachęca do czytania. Mnie ta lektura wciągnęła bez reszty. Problemy i zawody miłosne bohaterek są realne. Dobrze jest też opisany czas ich nauki na uczelni. Jednym słowem to książka wyjątkowo "życiowa".

Faktycznie, opowiadania zawarte w tej książce stanowią balsam dla duszy. Przeczytałam również Balsam dla duszy miłośnika kotów. Osobiście mam zarówno kota, jak i psa i nie odważyłabym się wybierać między tymi milusińskimi. Każde daje coś innego swoim ludziom. Faktem jest również, że psiaki są bardziej zależne od ludzi, tym samym mogą się wydawać bardziej wzruszające - ale nie mam pewności, czy to prawda.

Uwielbiam słuchać opowieści o zwierzętach! Nie ma znaczenia w jakiej formie. Mogą to być filmy przyrodnicze. Opowieści znajomego leśniczego. Relacje mojego wujka myśliwego, który bardziej obserwował niż polował. Poważna literatura Georga Orwella „Folwark zwierzęcy”. Historie z lasu o wilkach Adama Wajraka. Komiks wymyślony dla dzieci o życiu w umarłym lesie Adama Wajraka i Tomasza Samojlika. Czy, tak, jak w przypadku tej pozycji, krótkie opowiastki o psach domowych. Autorka miała ich w życiu tak dużo, że z czasem uzbierał się spory materiał na książeczkę dla takich maniaków, jak ja. Wszystkie prawdziwe! Miała więc o czym opowiadać, ponieważ, jak sama napisała we wstępie, „psy były ze mną zawsze i psom poświęcam tę książkę”. Również wilkom. To od nich zaczęła opowieść trochę symbolicznie, a trochę chronologicznie w miarę pojawiania się psów w rodzinie autorki. A i dla kundla z sąsiedztwa znalazła miejsce w panteonie w większości opisanych tutaj psów rasowych. Każdy rozdział poświęciła innemu pupilowi, umieszczając jego imię w tytule i dołączając zdjęcie. Tekst również ilustrowała fotografiami. Same historie napisała sercem i z miłością, która ciepły, psi język i nie zawsze miłą woń sierści czyniła dla niej zapachem i pierwszym, przyjemnym wspomnieniem z dzieciństwa. A kiedy zaangażuje się tak, jak autorka, empatię do obserwacji zwierząt, to można zobaczyć więcej niż przeciętny człowiek. Zwłaszcza ten, który ze zwierzętami kontaktu na co dzień nie ma. Wtedy można zobaczyć w psie... osobowość. Te kilkanaście opowiastek to kilkanaście indywidualności pełne zalet i wad, ale zawsze pełne bezwarunkowej miłości do człowieka. Czasami zahaczajacych o ekstrawagancję, maniery, przyzwyczajenia, a nawet o cechy, o które nie podejrzewałoby się psa, jak absolutna wierność Picka swojej jedynej miłości Pusi. Aż chciałoby się przygarnąć jakąś psinę! Gdyby nie uwagi autorki umieszczane na zakończenie, działające jak zimny prysznic pośród zachwytów. Jako lekarz weterynarii krótko wskazywała na choroby charakterystyczne dla psów rasowych, które skutecznie studziły zapał i włączały rozsądek podpowiadający, że pies to obowiązek. W przypadku psa rasowego – podwójny, a to z powodu wad genetycznych, jakie zafundowali im hodowcy psów. To smutny wątek tych opowieści – co człowiek uczynił psu dla własnej przyjemności i pieniędzy za jego bezinteresowną miłość. Dokładnie mogłam zobaczyć i przeczytać o tym w materiale Jana Mullera „Jak 100 lat hodowli zdeformowało psy”. http://naostrzuksiazki.pl/

Mam na półkach książki, które czasem po kilka lat czekają na przeczytanie. Tak było z 'Za parawanem powiek" , którą kiedyś przyniosłam z jakiegoś wymiankowego regału. To książka bardzo mała objętościowo, ale pełna treści. Treści, która przytłacza, dołuje, zasmuca, ale też jest pełna miłości, nadziei i wiary w człowieka. Książka, która opisuje codzienną walkę z chorobą. Bardzo się jej bałam. A dzisiaj po kilku latach naszła mnie ogromna chęć na przeczytanie jej. I wiem, że te emocje zostaną ze mną na długo. Że tę książkę zapamiętam chyba "na zawsze". A mój zdobywczy egzemplarz wysyłam w świat.

Sezon na słówka kusi kolorową okładką. Ale w środku tak kolorowo nie jest. Rodzina Elizy znajduje się w głębokim w kryzysie. Z każdą kolejną stroną ten kryzys wydaje się narastać. Ale nie jest to głównym motywem książki, bo główną historią jest konkurs literowania, który robi za tło do pokazania rozkładu rodziny, która z boku wygląda jak z obrazka. Mamy tutaj retrospekcje, momentami zbędne, zdecydowanie spowalniające akcję, wręcz zbędne. Ogólnie książkę można poczytać by dowiedzieć się jak rodzina wyglądać nie powinna.