Wojownik Wielkiej Ciemności. Księga Arjaty i Trogwara.

O dziwo książka znacznie lepsza niż tom pierwszy. Zawiązują się nowe sojusze, poznajemy nowe smoki i nieco więcej o kulturze smoków i ich różnorodności, co sprawia, że książka staje się atrakcyjna. Dodatkowo nowy motyw - tajemnicza przeszłość Gryfa. Już sięgam po kolejny tom.

W tym tomie cała opowieść toczy się wokół Gryfa i jego zagadkowej przeszłości. Trzeba przyznać, że pomysł był trafiony, a akcja toczy się szybko. Nawet za szybko, bo chyba w trzy dni! Jednak niektóre niedociągnięcia można wybaczyć, po dobrnięciu do ostatniej strony. Trzeci tom jest jeszcze lepszy niż dwa poprzednie, choć aby zrozumieć niektóre dialogi bohaterów trzeba znać fabułę poprzednich dwóch części. Polecam bez oporów. Kawał dobrego, starego, klasycznego fantasy.

Zupełnie odmienne spojrzenie na świat tolkienowskiego Śródziemia. Kirył Jeskow stworzył opowieść bazującą na motywach Władcy pierścieni, tyle że linia rozdzielająca Dobro ze Złem biegnie gdzie indziej. Kim innym są Gandalf czy Aragorn, a zupełnie inaczej wygląda prawda o Mordorze. Ten całkowicie zaskakujący rozkład sił przenosi znającego klasyczną trylogię Tolkiena czytelnika do krainy, gdzie wszystko jest inne niż się pierwotnie wydawało. Lektura bardzo dobra, wciągająca i zmieniająca perspektywę. Choć znużył mnie nieco wątek szpiegowski, to jednak reinterpretacja znanej historii robi piorunujące wrażenie.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony napisana po mistrzowsku. Świat opisywany w niej zbudowany został z najmniejszymi szczegółami. Fabuła posiada całe mnóstwo nagłych zwrotów, sytuacji "bez wyjścia", w których autor zawsze znajduje oryginalne rozwiązanie. Z drugiej jednak strony książka nuży. To cały czas są opisy zmagań czarodziejskich. Opisy czarów nie zawsze są zrozumiałe, trzeba naprawdę dużej wyobraźni by wszystko ogarnąć i przyswoić. A autor nie daje ani chwili wytchnienia, ani czytelnikom ani bohaterom. Cały czas rzucane są nowe zaklęcia, magowie przenoszą się z jednej warstwy Rzeczywistości do drugiej. Książkę czytałam baaardzo długo. Seria o Pierścieniu Mroku (również tego autora) wciągnęła mnie tak bardzo, że pochłonęłam trzy tomy naprawdę szybko, tutaj musiałam się wręcz zmuszać do czytania. Za jakiś czas pewnie jednak pokuszę się o drugą część, bo mimo wszystko zakończenie stawia wiele znaków zapytania i ciekawią mnie dalsze losy bohaterów.

Przed przeczytaniem tej powieści na pewno w jakimś stopniu przydatna jest względna znajomość dzieła Tolkiena. Ja sam "Władcę pierścienia" czytałem dość dawno, dawno temu, a nawet gdyby to uczynił nie w tak odległej przeszłości to i tak nie mam pamięci do imion. Trochę to przeszkadzało bo czasami nie byłem pewny o jakiej postaci jest mowa - ratował to może trochę film, ale ten przecież też oglądałem (ostatni raz) ponad kilka lat temu. Początek, gdzie opisywana jest bitwa o Śródziemie, faktycznie nie jest zbytnio ciekawy - tzn. dla kogoś kto dobrze się orientuje w przebiegu całej wojny może to być interesujące. Dla mnie niestety pewna część nie była jasna albo nie potrafiłem się połapać w tych wszystkich nazwach krain czy postaci. Podobnie zresztą jest w dalszej części książki, kiedy do gry wchodzą przeróżne organizacje i wywiady. Kto i dla kogo pracuje - można się w tym pogubić (może gdybym nie robił przerw w czytaniu byłoby łatwiej to ogarnąć?). Tak czy inaczej, pomijając niejasne dla mnie fragmenty, książka bardzo mi się podobała. Akcja była wartka a i losy poszczególnych postaci (z baronem Tangornem na czele) bardzo mnie interesowały. Tym samym zdecydowanie polecam.

Jeśli ktoś kocha świat Tolkiena - to czemu nie , jednak do mistrzostwa pierwowzoru jest tu daleko. Niezmiernie nużące powtórzenia, udziwnione słownictwo stylizowane na archaiczne , powtarzające się schematy bitew z oczywistymi zwycięstwami , armia postaci które niewiele wnoszą do akcji powodują, że książka jest dość nużąca. Nie można jej jednak odmówić barwności przedstawionego świata i generalnie - dość ciekawego głównego wątku opisującego dzieje "wielkich mrocznych postaci" znanych z ksiąg J.R.R.T.

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy),i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Swoją przygodę z Jigiem zaczęłam od tomu drugiego, bo pierwszy był niedostępny tam gdzie akurat kupowałam książki. Jednak nie przeszkadza to w zupełnosci w czytaniu. Od razu na początku po krótce dowiadujemy się też, co działo się w poprzedniej części. Ogólnie książka jest fajna i napisana z poczuciem humoru. Fabuła zawarta w niej jest prosta i przewidywalna. Książka idealna gdy ma się ochotę na coś z fantastyki nie wymagającego od nas zbyt intensywnego myślenia😁 Takie czytadełko😄 Jednak parę minusów też się znajdzie🙃 Momentami dłużyło mi się czytanie. Za dużo wędrówki a za mało akcji. Zdecydowanie ciut za długa ta książka, ma 430 stron i dopiero ok 150 ostatnich stron to fajna akcja😅 Początkowo denerwowały mnie też rozdziały pisane raz z perspektywy Jiga a raz z perspektywy Veki. Tym bardziej, że początkowo Veka dosyć mocno irytuje czytelnika. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń w książce, widać zachodzące w niej zmiany i powoli zaskarbia sobie sympatię (przynajmniej ja tak uważam 😁) Niedługo na pewno sięgnę po kolejny tom, bo jestem ciekawa dalszych losów goblina Jiga i jego ognistego pająka Ciapka😄

Od lektury tej trylogii minęło już przeszło 1,5 roku. Chciałbym zatem napisać tylko jedno: B A R D Z O B R A K U J E N A R Y N K U P O D O B N Y C H T Y T U Ł Ó W Im więcej czytam współczesnej fantasy tym bardziej zdaję sobie z tego sprawę. Trylogia Goblina jest lekka. Bardzo zabawna - świetnie wykpiwa utarte archetypy. Ma pewne głębsze, refleksyjne motywy o egzystencjonalnej i transcendencyjnej naturze. Jest też tutaj obecny pewien romans. Wszystko napisane przyjaznym, lekkim stylem. Latami marzyłem o jej poznaniu i w końcu, dzięki programowi czytającemu na głos, byłem w stanie to zrobić. A w tym konkretnym tomie my, czytelnicy, jesteśmy już na samym początku uraczeni arcyzabawnym momentem związanym z tym iż malutki ( i inteligentny) goblin w końcu został arcykapłanem nowej religii (mimo iż tego nie chciał). Co wiąże się z kolejnym brzemieniem, które musi dźwigać na swych barkach.

Książka, którą polecono mi jako wyjątkowo zabawną lekturę. Z tą wyjątkowością to bym nie przesadzała, ale rzeczywiście można się od czasu do czasu uśmiechnąć. A nawet zaśmiać. Jest tylko jedno zastrzeżenie. Nie możecie należeć do ludzi, których dygresje autora irytują, a wszelkie wtręty i bon moty sprawiają, iż zgrzyta zębami. Poza tym, ci pisarze niespecjalnie poważnie traktują głównego bohatera i nieszczególnie przejmują się jego losem. Ale za to jest zabawnie. Coś za coś. Zatem polecam. Z niewielkim sceptycyzmem.

Książka niezwykle zróżnicowana pierwsza część to kilka opowiadań o Roger się z Mons tytułowym Smokobójcy. Opowiadania są naprawdę dobre satyryczne przedstawiające bohatera w niekiedy negatywnym świetle. Pozostała część to zlepek raczej średnich opowiadań nijak że sobą połączonych raczej przygnębiających obnażających ludzkie złe cechy

Ten spin-off serii Łukjalnienki, chociaż napisany przez innego autora, ma dla mnie więcej klimatu niż oryginał. Jak w "Dziennym Patrolu", jej bohaterowie są przedstawiciele mrocznej strony barykady (choć z Kijowa). I to jacy! Tak sobie właśnie wyobrażałem wzorcowych "Ciemnych", a tego akurat w pierwowzorze nie widziałem. Historia też jest niezła i nie brakuje w niej zwrotów akcji, choć finał (a właściwie główny antagonista) ogromnie mnie rozczarował. Ale to drobiazg, bo jak na książkę w cudzym uniwersum jest lepiej niż dobrze.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości),ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu),z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Intryga z pierwszej części jeszcze bardziej się rozwija, tak jak narastają problemy Kaliksta Belzebuba, który, choć wydostał się na wolność, dopiero teraz stał się prawdziwym niewolnikiem - głównie za sprawą demona Purrhosa, jego towarzysza, a zarazem strażnika. Teraz nasz bohater został wplątany w wielką politykę, w której stał się liczącym (i niechcianym) pionkiem, a także, choć może być tego nieświadom, w odwieczną walkę dwóch antonimów. Jedna z lepszych pozycji polskiej fantastyki.

Zabawna, przyjemnie napisana. Wciąga i niespodziewanie się kończy - brakuje zakończenia i czytelnik zostaje z wieloma pytaniami i ogromnym głodem co nastąpiło dalej. Jest motyw maga. czarodziejki, smoka, innego świata i potwora. Czego od fantastyki chcieć więcej?

Głównym bohaterem zbioru opowiadań jest Hedaard - w skrócie zbuntowany Jezus, który odmówił wypełnienia woli Jedynego. Za karę został zesłany na wieczną tułaczkę po ziemi. Jednak poprzysiągł zemstę Jedynemu i za cel obrał zniszczenie wiary w Ojca. Poza tym Hed posiada jeszcze jedną misję, która przywiodła go do krajów, gdzie wciąż czci się pogańskie bóstwa. Chcecie dowiedzieć się co się stanie gdy niepokorny Syn Boży stanie przed obliczem Svaruna? Muszę przyznać z ręką na sercu, że ja mam po prostu słabość do takich bohaterów. Którym życie naprawdę daje w kość ale mimo wszystko są bardzo ludzcy w swych objętych klątwą tułaczkach. Są tak bardzo różni, od tych jednowymiarowych postaci z gatunku młodzieżowej fantastyki. Tak bardzo prawdziwi. Bardzo podobał mi się też klimat świata przedstawionego, który mimo to, że jest fantastyczny łączy że sobą wierzenia słowiańskie i chrześcijańskie. Książka zawiera cztery opowiadania i widać, że autor włożył w nie dużo swojej wiedzy naukowej. Ledwo skończyłam a już tęsknię za jej bohaterami i mam nadzieję na kontynuację losów Hedaarda.

Wieloletnim miłośnikom fantastyki, a dokładniej fantasy, Fritza Leibera raczej nie trzeba przedstawiać, ale wiele osób, które z tym gatunkiem miało pobieżny kontakt, nie słyszało o tym autorze. Tymczasem to jeden z pionierów literatury spod znaku miecza i magii. Jego dwóch najważniejszych bohaterów – Fafryd (ang. Fafhrd) i Szary Kocur (ang. Gray Mouser) – po raz pierwszy pojawiło się w sierpniu 1939 r. w magazynie „Unknown” w opowiadaniu „Two Sought Adventure” (dzisiaj znanym jako „The Jewels In The Forest”, u nas zaś jako „Klejnoty w lesie”),a więc zaledwie dwa lata po tym, jak J.R.R. Tolkien wyciągnął z nory Bilbo Bagginsa i wydelegował go w niebezpieczną wyprawę na wschód. Zestawienie z „Hobbitem” jest dość istotne, bo choć jego główny bohater został zatrudniony przez krasnoludów jako włamywacz i de facto złodziej, to sama powieść ma baśniowy charakter i uznawana jest za utwór dla dzieci (jasne!),tymczasem w Leiberowskim świecie awanturników i złodziei, Nehwon, dobro i zło są mniej uchwytne, czy też może należałoby powiedzieć – zło jest łatwo uchwytne, a żeby znaleźć dobro, trzeba się porządnie napocić. W Polsce cykl przygód Fafryda i Szarego Kocura wydał w sześciu tomach Solaris. Omawiane tu „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, pierwsze z serii, jest połączeniem dwóch angielskich zbiorów: „Swords and Deviltry” (1970) i „Swords Against Death” (1970),w których znajdowało się 13 opowiadań i autorska przedmowa. Znaną przestrogę „nie oceniaj książki po okładce” można ilustrować przykładem polskiego wydania pierwszego tomu. Wygenerowana grafika przywodzi na myśl gry komputerowe z przełomu wieków i zwiastuje raczej trywialną rozrywkę. W istocie jest inaczej, bo choć dzisiaj – z perspektywy lat – koncept dwóch wolnych duchów, różniących się charakterem i wyglądem, wędrujących przez świat i wychodzących cało z każdej opresji może wydawać się wtórny i banalny, to jednak właśnie Leiber był pionierem tego typu fantastyki, co więcej, jest jeszcze strona formalna, świadcząca o całkiem sporym talencie pisarskim. Naturalnie ocenianie strony formalnej na podstawie przekładu nie daje stuprocentowej gwarancji słuszności, ale zamaszysty, barwny styl to raczej nie inwencja tłumacza. Wśród 13 opowiadań znajdujemy origin stories bohaterów („Kobiety ze śnieżnego klanu” i „Jądro nienawiści”),o wiele bardziej „psychologiczne” od pozostałych, poniekąd traktujące o dojrzewaniu Fafryda i Szarego Kocura, następnie mamy zaś tytułowe „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, w którym obaj mężczyźni po raz pierwszy się spotykają i zawiązują przyjaźń, w czym niebagatelną rolę odgrywa traumatyczne, formujące ich na lata doświadczenie. W kolejnym opowiadaniu, krótkim „Zaklętym kole”, gdzie wyruszają razem w świat, możemy przeczytać następujące słowa, całkiem zgrabnie ujmujące charakter dwójki bohaterów i szerzej – samych opowiadań: „Doszły im nowe blizny i kwalifikacje, mieli więcej litości i zrozumienia dla ludzi. Brali świat na pół poważnie, ale też potrafili pokłonić się przed jego tajemnicami. Wewnętrzne udręki czasem kwitowali śmiechem, a czasem nieprzeniknioną miną. Fafryd skrywał w sobie barbarzyńską naturę, Kocur – podłe pochodzenie. Na zewnątrz bywali weseli, beztroscy i zrównoważeni, lecz serca nadal krwawiły, duchy Wlany i Iwrian nawiedzały ich w snach i na jawie. Nie utrzymywali więc zażyłych stosunków z kobietami, bo już te powierzchowne przynosiły im więcej zgryzoty niż radości. Ich przyjaźń stała się twarda jak skała, silna jak żelazo, lecz woleli się zamykać przed innymi ludźmi. Jeśli mowa o nastrojach, to najczęściej popadali w melancholię, którą nieraz ukrywali nawet przed sobą nawzajem”*. Niektórzy zarzucają Leiberowi, że poza origin stories bohaterowie ulegają petryfikacji – że już nie ewoluują. Nie wiem, jak wygląda to w kolejnych tomach, mogę oceniać tylko na podstawie tego, niemniej za kluczowe uznaję wydarzenie z „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, które Fafryda i Szarego Kocura pozostawia w stanie półdojrzałości. To, co wyprowadziło ich bowiem w stronę dorosłości w origin stories, zostało im nagle odebrane na wczesnym etapie życia i koniec końców nie pozwoliło się w pełni uformować, stąd awanturnictwo i nonszalancja, stąd też pewna prostolinijność obu postaci i nieustanna pogoń za przygodą w późniejszych opowiadaniach. A w tych, jak napisałem, co prawda rozwiązania mają podobny schemat (jeden ratuje drugiego, a walki mają dość oczywisty finał),ale sam opis historii, a także kreacje miejsc i antagonistów mają swój urok, są plastyczne i intrygujące. Leiber umiał też połączyć zawadiactwo i dezynwolturę bohaterów z delikatną aurą dekadencji i melancholii – bo chociaż Newhon to świat występny, rozpustny i pełen egoizmu, to zło nie jest ukazane w sposób naturalistyczny (mimo że makabra jest obecna),ale raczej bliski powieści łotrzykowskiej. To, a także wspomniany barwny język, sprawia, że znaczenie Leibera nie ogranicza się do dzierżenia palmy pierwszeństwa w ramach gatunku, a jego opowiadania wykraczają poza „generyczne” fantasy. * F. Leiber, „Zaklęte koło” [w:] „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, tłum. D. Kopociński, Olsztyn 2004, s. 209.

I wypadło mi iść pod prąd, bo książka mi się bardzo podobała :P Może nie jestem wymagający... albo po prostu książka trafiła w moje gusta. I faktycznie tak jest! Akcja książki został umieszczona w Bizancjum. To był doskonały wybór. To jedno z najwspanialszych imperiów jakie stworzył człowiek. Piękna kultura, która zajmowała tereny dzisiejszej Turcji, Grecji, Bułgarii i Syro-Palestyny. Chrześcijaństwo wschodnie stworzyło niepowtarzalny ryt, którego echa widzimy dzisiaj w prawosławiu. Coś pięknego. Autor świetnie eksploruje piękno tego świata, prowadząc akcję od Konstantynopola do Kapadocji. Wszystko dzieje się z aktywnym tłem historycznym, w którym wewnętrzne walki bizantyjskich znakomitych rodów odbywają się w cieniu seldżuckiego zagrożenia. To czas pierwszych wielkich herezji chrześcijańskich. Od nich się wszystko zaczęło. Wplecenie ich do powieści było strzałem w dziesiątkę. Zagańczyk wplata wiele słów greckich by podbudować klimat cesarstwa. Pokazuje jakim konglomeratem kulturowym był, świetnie obrazując całą mozaikę kulturową i religijną. Główni bohaterowie pochodzą ze złodziejskich, chociaż zorganizowanych, nizin społecznych. Stara się więc by wypowiadali się odpowiednio, używając kolokwializmów i wulgaryzmów, w opozycji do kupców czy elity politycznej. Mi to zupełnie odpowiadało. Uwaga, a teraz herezja :) Przypominało mi to nieco Sapkowskiego i jego trylogię husycką. Oczywiście nie tak literacko bogatą i rozbudowaną, ale powieść fantastyczna na kanwie historycznej to jest to co uwielbiam. I jeszcze w tak ciekawym miejscu i czasie. Z wielką chęcią przeczytam cześć drugą.

Początki lektury były trudne - przyznam, że nie miałam pojęcia, czym są węże (oczywiście pomijając powszechne znaczenie tego słowa) i gubiłam się podczas pierwszych trzydziestu, czterdziestu stron. Czytając, wszystko brałam "na wiarę", a mimo to bardzo mnie książka intrygowała. Marla poznajemy jako jedenstaolatka, który zaczyna swoje szkolenie. Jego mistrz Omar kształci go w towarzystwie przybranego brata Lomara. Chłopcy na pozór nie przepadają za sobą, łączy ich specyficzna więź. Gdy Marlo usamodzielnia się i bez niczyjej pomocy wybiera zlecenia, zaczynają się schody. Wąż odkrywa, że jego zajęcia nie zawsze przynoszą pozytywny wynik, a każdy medal ma dwie strony. Jak można doczytać z tyłu okładki - powieść zawiera intrygi, wątki kryminalne, polityczne i magiczne. Z tym ostatnim jest lekki problem. Magii wiele tu nie ma, jest za to wiele przygód. Marlo podróżuje po wielu krainach, szkoli się u drugiego mistrza, który jak się potem okazuje ma związek z przeszłością naszego głównego bohatera. Poznaje niejedną kobietę, choć w większości ich relacje opierają się na fizycznych kontaktach. Mamy tu wiele obrazów nędzy i ubóstwa, różne oblicza demoralizacji - alkohol, prostytucja, złodziejstwo... Brakowało mi kontrastu. Nie było żadnego elementu, którym mogłabym się zachwycić, czy napawać. Nie ma też jednego, głównego wątku - cała książka opiera się na przygodach i zdarzeniach, jakie przytrafiają się Marlowi. Nie jest to wielka przeszkoda, jednak spodziewałam się raczej jednej, wielkiej zagadki, która będzie mnie nurtowała przez całą powieść. owszem, pewna tajemnica rozwiązuje się na ostatnich stronach powieści, ale w mojej ocenie jest to tylko zrzucanie masek - dobrzy okazują się złymi, a ci niejednoznaczni... Książkę czytałam wracając pksem z Ostrowa Wielkopolskiego. A gdy daje radę sięgać po lekturę w autobusie, w którym zwykle nie czuje się zdolna do pożerania liter, to znaczy, że książka jest dobra. Momentami Wąż Marlo bardzo mnie wciągał i nie mogłam oderwać się od mrocznego i niepokojącego klimatu, momentami czytałam fragmenty nawet niebyt dokładnie rejestrując ich w pamięci. Niemniej jednak książka jest godna polecenia i uważam, że prezentuje całkiem przyzwoity poziom. Chciałam zwrócić jeszcze uwagę na język autora - dobrze dopracowany, różnorodny i pasujący do klimatu powieści. http://poczytalna-umyslowo.blogspot.com/2013/03/waz-marlo.html