Harry Potter i Komnata Tajemnic (Wydanie ilustrowane)

Seria książek mojego dzieciństwa. Miło było wrócić po latach do tej historii i przeżyć wszystko na nowo. Zdecydowane 10/10 dla każdej części.

Seria książek mojego dzieciństwa. Miło było wrócić po latach do tej historii i przeżyć wszystko na nowo. Zdecydowane 10/10 dla każdej części.

Uwielbiam całe uniwersum

Uwielbiam całe uniwersum

Zabrałam się za powtarzanie tej części ponieważ na " Potterowni " skończyli omawiać rozdziały tej książki. Myślę, że będę do kolejnych książek z serii wracać po każdym omówieniu całej historii.

Tym razem w Hogwarcie mamy do czynienia z zagadką związaną z Komnatą Tajemnic. W szkole ponownie dochodzi do tajemniczych spetrykowań uczniów.

Czytając ją po raz kolejny jestem w stanie zrozumieć, dlaczego mimo wszystko jest moją ulubioną. Daje mi ona vibe Scooby Doo i to chyba najbardziej mi się w niej podobało. To czyni ją w moich oczach wyjątkową na swój sposób.

Zabrałam się za powtarzanie tej części ponieważ na " Potterowni " skończyli omawiać rozdziały tej książki. Myślę, że będę do kolejnych książek z serii wracać po każdym omówieniu całej historii.

Tym razem w Hogwarcie mamy do czynienia z zagadką związaną z Komnatą Tajemnic. W szkole ponownie dochodzi do tajemniczych spetrykowań uczniów.

Czytając ją po raz kolejny jestem w...

Wciągająca lektura!

Wciągająca lektura!

Polecam nie przedstawiam. :)

Polecam nie przedstawiam. :)

Drugi tom... też zawiera sporo luk fabularnych i dziwnych akcji. Jednak słucha się go ciut lepiej bo mnie ma tak dużo interakcji mugole-czarodzieje, a to w tym aspekcie najbardziej rozjeżdża się świat przedstawiony. Nadal nie zachwyca ot bajeczka :)

Drugi tom... też zawiera sporo luk fabularnych i dziwnych akcji. Jednak słucha się go ciut lepiej bo mnie ma tak dużo interakcji mugole-czarodzieje, a to w tym aspekcie najbardziej rozjeżdża się świat przedstawiony. Nadal nie zachwyca ot bajeczka :)

Są wakacje, Harry kończy 12 lat. Wuj zaprasza ważnych gości na kolację, w sprawie interesów, a Harry ma się ulotnić do pokoju i siedzieć cicho. Niespodziewanie w jego pokoju pojawia się skrzat domowy Zgredek, który ostrzega go przed powrotem do Hogwartu, bo grozi mu wielkie niebezpieczeństwo. Harry go nie słucha i ten dla jego dobra psuje kolację Dursleyów. Wuj za karę więzi chłopca w pokoju, montując kraty w oknie i blokując drzwi. Z ratunkiem przybywają zmartwieni Weasleyowie, zaczarowanym latającym autem ojca i zabierają go do ich domu. Rok szkolny od początku jest dla niego pechowy, bo przejście na peronie się blokuje i wraz z Ronem spóźniają się na express do Hogwartu, przez co kradną auto i lecą nim do szkoły. W szkole dzieją się dziwne rzeczy, nowym nauczycielem Obrony przed czarną magią jest słynny Lockhart, który tak na prawdę potrafi tylko się przechwalać, Harry słyszy straszny głos, który grozi śmiercią, znajdują spetryfikowanych uczniów, nauczyciele są przerażeni i chodzą plotki, że legendarna Komnata Tajemnic została otwarta. Harry, wraz z przyjaciółmi będzie musiał odkryć tajemnicę Komnaty i jej dziedzica, zmierzyć się z Bestią kryjącą się w murach i ponownie stanąć w twarz z Voldemortem. Kolejny ekscytujący rok.

Kolejny tom wspomnień za mną. Czyta się bardzo szybko, bo fabuła tak wciąga, że nie patrzy się na zegarek.
Ta część idealnie ukazuje co znaczy przyjaźń i jak ważne jest bronić przyjaciół i być dla nich oparciem. Z treści tej części mocno bije przekaz, aby być tolerancyjnym, co odnosi się do tępienia osób niemagicznych, albo z rodzin pół krwi. Np. jak Draco wyzwał Hermionę od szlam.
Szkoda mi Weasleyów, że ciągle byli obiektem kpin i szyderstw z powodu ich biedy. Harry ma dobre serce, broni ich i jest mu głupio, że sam na więcej pieniędzy od nich.
Irytuje mnie, że dużo końcowych scen zostało w ekranizacji poprzekręcanych. Postacie Ernie'go, czy Justyn'a nie zostały w filmie uwzględnione.
Ale najpiękniejszą sceną w książce jest uwolnienie Zgredka <3 wzruszająca i szczera przyjaźń.
Szybko zabieram się za kolejny tom!

Są wakacje, Harry kończy 12 lat. Wuj zaprasza ważnych gości na kolację, w sprawie interesów, a Harry ma się ulotnić do pokoju i siedzieć cicho. Niespodziewanie w jego pokoju pojawia się skrzat domowy Zgredek, który ostrzega go przed powrotem do Hogwartu, bo grozi mu wielkie niebezpieczeństwo. Harry go nie słucha i ten dla jego dobra psuje kolację Dursleyów. Wuj za karę...

Historia wciąga zagadką Komnaty, atakami na uczniów i stopniowo budowanym napięciem wokół przeszłości Hogwartu. Klimat jest wyraźnie cięższy niż w pierwszym tomie, a finał przynosi satysfakcjonujące rozwiązanie.
Mimo to książka podobała mi się trochę mniej niż pierwsza część. Głównie przez mnogość powtórzeń, które trochę wybijały z rytmu oraz postać Gilderoya Lockharta, która zamiast bawić irytuje - bo dlaczego taką niedojdę wybrano na nauczyciela Hogwartu...

Historia wciąga zagadką Komnaty, atakami na uczniów i stopniowo budowanym napięciem wokół przeszłości Hogwartu. Klimat jest wyraźnie cięższy niż w pierwszym tomie, a finał przynosi satysfakcjonujące rozwiązanie.
Mimo to książka podobała mi się trochę mniej niż pierwsza część. Głównie przez mnogość powtórzeń, które trochę wybijały z rytmu oraz postać Gilderoya Lockharta,...

Drugi tom serii, to dla mnie trochę magiczna sinusoida emocji. I choć nadal kocham ten świat całym sercem, to pierwsza część chyba jednak skradła je bardziej 🫣✨

Dlaczego?
Może dlatego, że w Harry Potter i Kamień Filozoficzny wszystko było świeże, pierwszy list, pierwsze wejście do Hogwartu, pierwszy zachwyt nad Wielką Salą. Tam czuć było czystą magię odkrywania. W „Komnacie” ten efekt nowości już naturalnie znika. Zamiast „wow, co to za świat?”, mamy „okej, wracamy do znanych zasad”.

Historia zaczyna się świetnie. Wizyta u Dursleyów i pojawienie się Zgredka (kocham go, serio 🥹). Ten skrzat domowy wnosi chaos, serce i totalnie kradnie każdą scenę. A potem, Nora. Dom Weasleyów to absolutny comfort place, krzywy, magiczny, ciepły, trochę szalony i pełen miłości. Zazdroszczę im takiego lokum 🧡 To miejsce ma w sobie więcej prawdziwego domu niż niejedna rezydencja.

W środku książki tempo trochę siada. Pojawia się sporo powtórzeń, autorka przypomina nam, kim jest Harry, co przeżył, jak wyglądała jego przeszłość. Rozumiem, że kiedyś czytelnicy czekali latami na kolejne części i takie wprowadzenie miało sens, ale dziś, czytając serię jednym ciągiem, momentami jest to po prostu męczące i wybija z rytmu.

Za to finał oddaje. ✨Podziemia, prawda o Komnacie, konfrontacja, tu znowu czuć tę energię i napięcie, dla których kocha się tę serię. I nagle przypominam sobie, dlaczego ten świat wciąga tak bardzo.

Drugi tom serii, to dla mnie trochę magiczna sinusoida emocji. I choć nadal kocham ten świat całym sercem, to pierwsza część chyba jednak skradła je bardziej 🫣✨

Dlaczego?
Może dlatego, że w Harry Potter i Kamień Filozoficzny wszystko było świeże, pierwszy list, pierwsze wejście do Hogwartu, pierwszy zachwyt nad Wielką Salą. Tam czuć było czystą magię odkrywania. W...

Jeżeli zastanawiacie się czy warto mieć wydanie ilustrowane to powiem jedno: ilustracje są przepiękne 🥹✨

Drugi tom serii, to dla mnie trochę magiczna sinusoida emocji. I choć nadal kocham ten świat całym sercem, to pierwsza część chyba jednak skradła je bardziej 🫣✨

Dlaczego?
Może dlatego, że w Harry Potter i Kamień Filozoficzny wszystko było świeże, pierwszy list, pierwsze wejście do Hogwartu, pierwszy zachwyt nad Wielką Salą. Tam czuć było czystą magię odkrywania. W „Komnacie” ten efekt nowości już naturalnie znika. Zamiast „wow, co to za świat?”, mamy „okej, wracamy do znanych zasad”.

Historia zaczyna się świetnie. Wizyta u Dursleyów i pojawienie się Zgredka (kocham go, serio 🥹). Ten skrzat domowy wnosi chaos, serce i totalnie kradnie każdą scenę. A potem, Nora. Dom Weasleyów to absolutny comfort place, krzywy, magiczny, ciepły, trochę szalony i pełen miłości. Zazdroszczę im takiego lokum 🧡 To miejsce ma w sobie więcej prawdziwego domu niż niejedna rezydencja.

W środku książki tempo trochę siada. Pojawia się sporo powtórzeń, autorka przypomina nam, kim jest Harry, co przeżył, jak wyglądała jego przeszłość. Rozumiem, że kiedyś czytelnicy czekali latami na kolejne części i takie wprowadzenie miało sens, ale dziś, czytając serię jednym ciągiem, momentami jest to po prostu męczące i wybija z rytmu.

Za to finał oddaje. ✨Podziemia, prawda o Komnacie, konfrontacja, tu znowu czuć tę energię i napięcie, dla których kocha się tę serię. I nagle przypominam sobie, dlaczego ten świat wciąga tak bardzo.

Jeżeli zastanawiacie się czy warto mieć wydanie ilustrowane to powiem jedno: ilustracje są przepiękne 🥹✨

Drugi tom serii, to dla mnie trochę magiczna sinusoida emocji. I choć nadal kocham ten świat całym sercem, to pierwsza część chyba jednak skradła je bardziej 🫣✨

Dlaczego?
Może dlatego, że w Harry Potter i Kamień Filozoficzny wszystko było świeże, pierwszy list,...