Wilczyca

Podobnie jak pierwsza część czterotomowej serii "Nocny Książę", również "Drugie kuszenie płomienia" zasługuje na niemal maksymalną ilość gwiazdek. Pierwszy i drugi tom to niesamowita, gorąca, wciągająca, pełna akcji opowieść. Szkoda, że póki co tylko dwa pierwsze tomy zostały wydane w Polsce. Czytałam 3 i 4 po angielsku i dopełniają one historię, ale nie są już tak dobre. Polecam :)

Przypomina serię książek Laurann Dohner ale w zupełności to nie przeszkadza. Jest to romans / erotyk wielogatunkowy i w tej kategorii książkę według mnie należy oceniać, a nie porównując do ogółu istniejących i stawiać takie same wymagania. Różne gatunki mają różne cele więc nie sądzę że powinno się oczekiwać tego samego po erotykach jak książkach przykładowo filozoficznych czy naukowych gdzie możemy poznać nowe pojęcia, teorie, a stosowane słownictwo jest inne. W swoim gatunku oceniając to książka mi się podobała. Domyślnie raczej nie oceniam książek chyba że wzbudzą we mnie jakieś emocje i sprawią że nie jest mi obojętna czytana historia. Czasem ciężko powiedzieć dlaczego wśród podobnych książek jakaś przemawia, a inne nie więc subiektywnie kieruję się tym czy we mnie coś wzbudzą, a wtedy daję 10.

Szkoda, że lubimyczytac.pl nie przewiduje możliwości zapisania wielu dat przeczytania. Czy tylko ja lubię czasem wrócić do raz już przeczytanych książek? Kiedy pierwszy raz czytałem tę książkę (w styczniu 2020) oceniłem ją trochę lepiej. Może to fakt, że bezpośrednio przed nią czytałem prozę Patricii Briggs, tym razem książka wydała mi się... bardziej naiwna? mniej skomplikowana? Nie umiem tego nazwać. W porównaniu do przygód Mercedes Thompson wydaje się skierowana do młodszych czytelników. Mimo wszystko książka jest dobra i warta lektury. I nawet czytana po raz kolejny wciąż bawi, a niektóre dialogi wywołują uśmiech. Zdecydowanie nie jest to zła pozycja i być może za parę lat znowu do niej wrócę.

Już czytając drugi tom, mieliśmy przedsmak tego, co dostaniemy w tej części i niestety ta historia mi osobiście nie przypadła do gustu. Miałam wrażenie, że mamy tutaj dwójkę małolatów, którzy nie tylko nie potrafią zachowywać się jak dorośli ale i nie potrafią normalnie ze sobą rozmawiać. Jedno coś powiedziało, drugie nic nie powiedziało a w finale były stracone lata i złamane serca… Wielka szkoda, że była to ostatnia wydana część, bo pozostawiła po sobie ogromny niedosyt związany nie tylko z pozostałymi braćmi ale i całą główną zagadką, która nadal pozostała nierozwiązana…

Książkę bardzo przyjemnie się słuchało – to jedna z tych historii, które wciągają od pierwszych minut i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Jest napisana w lekkim, humorystycznym stylu, co sprawia, że odbiór jest niezwykle przyjemny, a przygody bohaterów śledzi się z uśmiechem na twarzy chodź czasem można się pogubić. Fabuła skupia się na niezwykłej magii, która ujawnia się podczas egzaminu, pod warunkiem posiadania odpowiednich kamieni przygotowanych przez egzaminatorów. Nasza główna bohaterka jest postacią niesamowitą – od samego początku wyróżnia się na tle innych, ponieważ jako jedna z nielicznych włada aż czterema żywiołami i nie jest popularna. Jej charakter jest pełen energii, a natura trochę zwariowana, co prowadzi do licznych kłopotów to tylko dodaje dynamiki całej opowieści – tu nie ma miejsca na nudę, cały czas coś się dzieje. Jeśli lubicie książki pełne magii, elfów to ta powieść na pewno przypadnie Wam do gustu. To lekka, wciągająca historia, która świetnie sprawdzi się zarówno dla fanów fantastyki, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym gatunkiem. Gorąco polecam!

Zdecydowanie dołączyłam do grupy osób, które po przeczytaniu 3 tomów serii Sfora ubolewają, że nie ma ciągu dalszego. I ja się pytam „jak tak można?!?!?!” ☹ Zaczynając pierwszy tom doznałam niesamowitego szoku. No bo jak tak można zacząć? Oczy miałam jak spodki i tylko czekałam na jakiś zwrot akcji…. i się doczekałam…. Isabelle, Księżniczka Wszystkich Sabatów, szukając schronienia, trafia do baru należącego do Crofta – syna Alfy sfory wilkołaków. I wszystko było by proste, gdyby nie to, że nikt nie wie kim ona jest, ale wszyscy wiedzą, że jest Partnerką Crofta, o czym ona z kolei nie wie. Na domiar złego właściciel baru wie, że partnerstwo jest „na całe życie”, więc wprowadza w życie swój plan unikania Isabelli, co zdecydowanie nie wychodzi mu najlepiej szczególnie, że jego cudowna rodzinka robi wszystko aby mężczyzna poddał się więzi i sparował z wybranką. Proste prawda? A dodajmy do tego inną watahę wilków, która rości sobie prawa do kobiety oraz czarnoksiężnika, o którym nikt nic nie wie, oprócz tego, że jest olbrzymim zagrożeniem dla całej sfory… I tym oto sposobem mamy świetną, dość humorystyczną, historię o zmiennokształtnych, elfach i czarodziejach, z zagadką w tle i świetnymi bohaterami. Zdecydowanie must read dla wszystkich fanów wilkołaków… i nie tylko 😉

Naznaczona to kolejny już czyli czwarty tom serii Inni autorstwa Anne Bishop. To ciąg dalszy niesamowitych przygód Meg Corby nazywanej przez niektórych "słodka krew", ale nie tylko o niej mowa. Przenosimy się też do innych miejsc by sprawdzić jak radzą sobie inne wieszczki. Jednak kiedy ludzie zaczynają przekraczać dawno ustalone zasady zaczyna robić się gorąco, wieszczki stają się coraz bardziej niespokojne, a niektóre wydarzenia będą mieć katastrofalne skutki. Wtedy do akcji wkraczają żywioły i pierwotni mieszkańcy Terra indigena. Robi się bardzo niebezpiecznie a przyjaciele z dziedzińca w Lakeside jednoczą siły bez podziału na ludzi i Innych. Czy uda im się przeżyć i co będzie dalej, przeczytajcie sami, według mnie warto bo jest bardzo ciekawie.

Od dawna szukam dobrej książki o wilkołakach. Czy ta była dobra? Niekoniecznie, ale najlepsza z tych, które do tej pory wpadły mi w ręce. Pojawiło się kilka ciekawych wątków i postaci. Chociażby walkirie, które stanowią ciekawe urozmaicenie fantastycznego świata. Niestety miejscami akcja się rozpada, staje się nielogiczna. Opisy walk bestii są strasznie chaotyczne i bezsensowne. Główna bohaterka miejscami zachowuje się irracjonalnie i denerwująco. Król wilkołaków nie jest lepszy. Ogólnie jednak znalazłam tu ciekawy fantastyczny świat, z postaciami, które wpisały się w moje oczekiwania.

Eva miała pięć lat kiedy zakochała się Deuce'u.Nie spodziewała się,że ten mężczyzna nie tylko zawładnie jej ciałem,ale i sercem i że z wiekiem zamiast wybić sobie go z głowy Eva będzie dorastać i pragnąć tylko Deuce'a,a on nie będzie potrafił oprzeć się jej .Nie jest im dane być razem,bo on ma żonę,której nie kocha,a ona jest dla niego zakazaną, ponieważ kiedy po raz pierwszy dotknął Evy jej ojciec go postrzelił,by go ostrzec i mieć nadzieję,że Deuce już nigdy nie spróbuje zbliżyć się do Evy.Pomimo tego oni zawsze znajdują siebie,chociaż wiedzą,że nie ma szans by stworzyli coś trwałego razem.Deuce jest facetem,który jak mówi o sobie dla żadnej kobiety nie przestawi swojego życia.Tymczasem czas upływa,Eva dorasta i kiedy Deuce po wspólnej upojnej chwili ją wyrzuca Eva decyduje,że chociaż coś do niego czuje to powinna o nim zapomnieć. Nie chcą tego przyznać, że bez siebie są nieszczęśliwi.Dlatego Eva znając swoje położenie w sytuacji,nie ma wyjścia i zostaje kobietą niebezpiecznego mężczyzny,który bez ostrzeżenia zabije każdego kto zechce odebrać mu Eve,Eva jest nieszczęśliwa, zatraca siebie wykorzystując własne ciało,by ratować psychola,który na to nie zasłużył,wpędza się w kłopoty, drży że strachu,że jej mąż ją znajdzie,a wtedy nigdy by się nie spodziewała,że w takim momencie Deuce zaoferuje jej pomóc i ochronę.Przecież to nie może skończyć się dobrze,gdy ich ścieżki się plączą,a ona jest kobietą innego faceta.Jak potoczy się historia Deuce'a i Evy? Zacznę od tego,że to brutalna historia dwojga ludzi,którzy nie powinni być nigdy razem,chociaż ich do siebie przyciąga pożądanie to Eve pociąga starszy od niej mężczyzna.Duża różnica wieku,brudny świat motocyklistów, Eva,która choć popełnia błędy,znosi bardzo wiele cierpienia w milczeniu, mężczyzna,który chciał być dla kogoś kimś więcej i kobieta,której pragnął,a która nie chciała jego pieniędzy tylko jego zarówno ciałem jak i sercem. Ta historia nie jest słodka,niesie ból,sprawia, że chcesz krytykować ich za ich wybory,ale z drugiej strony boli Cię jaki los zgotowała im ta znajomość,może gdyby nie byli tacy uparci,może to wszystko co się im zdarzyło wcale by nie miało miejsca.Ta historia nawet wycisnęła mi łzy z oczu kiedy zrozumiałam co spotkało Eve🥺 najbardziej zabolało mnie,gdy Deuce zobaczył ją taką pozbawioną woli walki w obliczu jej krzywdy😔💔 Mam tylko jeden problem z tą książka co to za brak szacunku do kobiety i nazywanie jej suką, wydaje mi się, że żadna kobieta nie chciałaby być tak nazywana,uważam,że to dla kobiety uwłaczające.Nie mniej jednak jeśli zechcecie po nią sięgnąć to naprawdę nastawcie się na bardzo popapraną historię,która niekoniecznie wam się spodoba.

Fabuła wciąż dość ciekawie się rozwija, choć ta część bardzo mocno skupia się na życiu uczuciowym bohaterki. Niekoniecznie na minus, zależy co kto lubi w książkach z gatunku. Ja osobiście jakoś nie zapałałam ciepłymi uczuciami do obiektu jej westchnień w tej części i nie porwał mnie rozwój tej relacji. Przez większość książki czekałam aż w końcu wydarzy się coś naprawdę godnego uwagi i faktycznie końcówka była interesujaca i zachęciła do dalszego czytania. Ciekawi mnie jak autorka to wszystko zakończy bo szczerze mówiąc trudno mi cokolwiek przewidywać, co też jest na plus.

Wraith, najmłodszy z trzech braci Seminusów, po wydarzeniach z drugiej części, znikł na wiele miesięcy i zatracił się w swoim bólu i swojej czarnej stronie. Polował na swoje ofiary, bił się i uprawiał wiele, wiele seksu. Robił to, co lubił, szczególnie, że udało mu się przyśpieszyć i przejść Sgenesis. Po powrocie okazuje się, że na braci poluje płatny zabójca a Wraith został otruty i zostało mu niewiele życia. Ratunkiem dla niego może być Serena, która jest wybrańcem i ma dar. Ten dar może ocalić Seminusa ale musiałby on odebrać kobiecie dziewictwo, jednocześnie odbierając jej życie. Wraith nie ma przecież skrupułów. Co prawda unika ludzkich kobiet ale przecież tu chodzi o Jego życie oraz ocalenie szpitala. A jednak jego misja okazuje się być bardziej skomplikowana. Okazuje się, że nadchodzi wielka bitwa między Szeolem a Niebem, którą ludzie nazywają Armagedonem. Jaką rolę odegrają bracia i ich bliscy w tej batalii? Dokąd ona ich zaprowadzi i kogo będzie kosztowała życie? Na podstawie poprzednich części, najmniej lubiłam najmłodszego brata. Zdecydowanie najwięcej on wycierpiał ale to jaki był arogancki i samolubny nie działało na jego korzyść. A jednak w tej części, gdy tylko poznawało się go coraz bardziej, to było mu się w stanie wybaczyć wszelkie oszustwa jakich się dopuścił. Wybór przed jakim stanął dla nikogo nie byłby łatwy a jednak on podjął to ryzyko. Zdecydowanie w tej części zaplusował też Kynan, który w końcu otrząsnął się z wielomiesięcznego zawieszenia w jakim egzystował. Końcowe sceny bardzo emocjonujące, niczym w ckliwym melodramacie. Liczę, że jeszcze kiedyś będę miała okazję spotkać się z braćmi Seminusami i ich światem, zważywszy, że ich rodzina się powiększyła… 😉

Książka całkiem niezła, chociaż spodziewałem się po niej czegoś innego. Jest sporo akcji i w zasadzie nie można się nudzić. Czytałem dużo lepiej napisane książki - i nie mówię tu tylko o tym, że jest pisana w czasie teraźniejszym, co trochę mi przeszkadzało, ale dało się do tego przyzwyczaić - ale mimo to świetnie się bawiłem. Historia potrafi wciągnąć i mimo paru mankamentów, dobrze się ją czyta. A kiedy już się rozkręci, to trudno się oderwać. Książka raczej do przeczytania na raz, ale nie jest to strata czasu. Może się podobać.

Od tej książki dostałam dokładnie to, co chciałam. Chciałam odpocząć i dobrze spędzić czas z wypiekami na twarzy i tak też się stało. Nie jest to książka wysokich lotów ale i nie miała taka być. Rzadko czytam książki fantasy czy paranormal ale tutaj fabuła mnie jednak wciągnęła i mam nadzieję, że natknę się gdzieś na kolejne części aby móc je przeczytać. Zdecydowanie chciałabym poznać losy innych bohaterów, których zajawko przedstawiono nam w pierwszej części serii. Niesamowicie męski i zwierzęcy Callan jest przywódcą Stada, z którym ukrywa przed światem prawdę o sobie i przyjaciołach. Jest genetycznym eksperymentem, który ma w sobie DNA Lwa. Miał być machiną do zabijania, idealnym żołnierzem, lecz zbiegł z laboratorium a następnie uwolnił pięć innych mutantów - trzech mężczyzn i dwie kobiety. Walczy ze swoją mroczną stroną bestii ale nie zawsze jest w stanie nad nią zapanować. Szczególnie gdy zagrożenie dotyczy tego, co on uznaje jako jego. Merinus, wraz z siedmioma braćmi i ojcem, chce mu pomóc aby mógł się ujawnić i zniszczyć Radę, odpowiadającą za wszystkie nikczemne eksperymenty i znęcanie się nad "stworzonymi" genetycznie ludźmi. Ona się nie poddaje i chce dotrzeć do Callana aby móc go przekonać do ujawnienia prawdy. Jest uparta i łatwo się nie poddaje a tematy zawsze doprowadza do końca. On ją wyczuwa z daleka i reaguje na nią jak na żadną inną kobietę. Ona ciągnie do niego i nie może się pozbyć o nim myśli. Gdy się spotykają, ogarnia ich nieokiełznany popęd seksualny, od którego, w żaden sposób, nie są w stanie się uwolnić. To natura ich połączyła i zadecydowała kto z kim, kiedy i jak. Czy niezależna Merinus będzie w stanie sobie z tym poradzić, zważywszy, że nie jest w stanie zapanować nad własnym ciałem i ogarniającymi ją pragnieniami i emocjami?

"Jesteś dla mnie. Jestem dla ciebie" Tillie Cole, napisała cudownie odświeżająco odmienną historię o miłości zrodzonej z nienawiści i bólu. O współczuciu i głębokim pociągu dwóch pokrewnych dusz, które odnajdują miłość w najbardziej nieprawdopodobnych okolicznościach. "Bądź silny. Pozostań silny" Historia Zaala i Talii wstrząsnęła moim mrocznym, kochającym sercem. A cliffanger tylko potwierdził moje podejrzenia, co do pewnej osoby, więc natychmiast zaczynam słuchać Ravage!

Tak,kolejna perełka czekająca długie lata aby wziąć ją na tapetę. Wydana w 2017 roku,ale nawet dziś jest jedną z najchętniej polecanych tym, którzy szukają bohaterów (nie) idealnych. "Czasami piękno albo jego brak utrudnia nam prawdziwe poznanie drugiego człowieka." ❤️‍🩹 Historia miłosna z wieloma bohaterami drugoplanowymi wywołała cały wachlarz emocji. Rudowłosa dziewczyna,z aparatem na zębach, opiekująca się kuzynem skazanym na powolną śmierć okazała się siłaczką. Jej ogromne serce przepełniała miłość do wszystkich. Zwłaszcza do Ambrosa Younga,obiektu westchnień,dobrze zapowiadającego się sportowca. Ale wydarzenia z 11 września na zawsze zmieniają tych młodych ludzi. ❤️‍🩹Ambrose wraz z czterema przyjaciółmi wyrusza na wojnę. On wrócił oszpecony,oni polegli... Fern przez czas,kiedy Young walczył zmieniła się w piękną kobietę. Teraz role się odwróciły. Ale czy wygląd jest aż tak ważny? ❤️‍🩹Pomimo głównego wątku Fern i Ambrose'a tak naprawdę dla mnie niezwykle ważną rolę odegrał chory Bailey. Czerpał z życia co tylko mógł. Mając przy sobie wsparcie tak wielu osób czuł się spełniony jako człowiek. Szczerość jest zawsze oceniana po czynach,nie słowach. Mimo, że wiedziałam jaki los go czeka miałam nadzieję na spełnienie ostatniego marzenia. ❤️‍🩹 Piękno nie może być oceniane powierzchownie. Wygląd przyciąga, charakter zatrzymuje( tak mówią😉). Uwielbiam motyw powrotów z wojen więc ta dumnie będzie prezentowała się przy " Weteranie".

Są takie książki, które zaczynają się tak dobrze, że czytelnik siada wygodniej i myśli: oho, to będzie coś. I dokładnie tak miałem z „Pocałunkiem Kier”. Klimat? Jest. Świat? Ciekawy. Bohaterowie? Kontrastowi, z potencjałem. Tempo? Dynamiczne i wciągające. Światotwórstwo? To najmocniejsza strona tej powieści. Dwa królestwa, dwie różne narracje – każda strona przekonana, że to ta druga jest zła. I dopiero spotkanie dwojga ludzi z przeciwnych światów zaczyna rozszczelniać tę czarno-białą wizję. Bardzo lubię takie motywy. Moralna szarość, różne perspektywy, przekonanie, że „zło” często zależy od punktu widzenia – to wyszło autorce naprawdę dobrze. Lokacje też są plusem. Jak na objętość książki nie ma poczucia powtarzalności – każde miejsce wnosi coś nowego. Akcja jest wartka, nawet kiedy w drugim akcie trochę zwalnia, to nie siada całkowicie. Mimo problemów chciałem czytać dalej, bo byłem ciekaw świata i finału. Postać Lijanas bardzo mi się podobała – dobroduszna, naiwna, powoli odkrywająca, że nie jest zwykłą uzdrowicielką, tylko kimś znacznie potężniejszym. Zyskuje pewność siebie, odkrywa swoje moce, zaczyna patrzeć na świat szerzej. Problem w tym, że jej emocjonalna przemiana bywa… selektywna. Widzi dobro w swoim porywaczu, ale nie widzi manipulacji u narzeczonego, który chce ją wykorzystać. Ta naiwność jest fabularnie uzasadniona, ale momentami frustrująca. Z drugiej strony Mordan. Chłodny, wyrachowany typ z mroczną przeszłością. Jego przemiana polega głównie na tym, że z zimnego brutala staje się zimnym brutalem, który potrafi się opanować i zaczyna chronić Lijanas. Czy to jest ogromny rozwój? Niekoniecznie. Ale jakiś jest. Największy problem leży w romansie. A kulejący romans w książce z nurtu romantasy to trochę jak zgrzytający silnik w sportowym aucie. Relacja Lijanas i Mordana od początku ma potencjał – ich dialogi iskrzą, pełne napięcia, a przekomarzanki są naprawdę dobrze napisane. Ale mam wrażenie, że przeskoczono kluczowy etap budowania więzi. Od niewoli i wrogości wobec siebie przeskakujemy do miłosnych uczuć szybciej, niż zdążyłem w nie uwierzyć. Największy zgrzyt to moment przemocy, po którym bohaterka zaczyna się w nim zakochiwać. I tu pojawia się pytanie, które nie dawało mi spokoju przez resztę lektury: czy można budować romans na przemocy i oczekiwać, że czytelnik będzie temu kibicował? Rozumiem popularną konwencję „enemies to lovers”. Rozumiem fascynację tajemniczym i mrocznym bohaterem. Ale jeśli emocjonalny punkt zapalny relacji pojawia się niemal dokładnie w momencie, gdy jedna strona przekracza bardzo wyraźną granicę, to dla mnie coś przestaje działać. Była też scena pocałunku w sytuacji, w której bohaterka nie była w pełni świadoma – i to już kompletnie wybiło mnie z rytmu. Wiem, że dla wielu czytelniczek mogło to być „intensywne” czy „zaskakujące”. Dla mnie, niestety, było odpychające. Czy więc przemiana „nienawiść -> miłość” jest tu całkowicie niewiarygodna? Nie. Da się ją obronić. Mordan robi ustępstwa, pokazuje, że nie jest jednowymiarowy. Lijanas dostrzega w nim coś więcej. Ale pamięć o konkretnych scenach sprawiły, że ja emocjonalnie nie byłem w stanie tego kupić. Główni „źli” są raczej jednowymiarowi. Źli, bo źli. Motywacje oklepane i potraktowane skrótowo. W kulminacji wszystko dzieje się szybko, zagrożenie nie zdąża naprawdę wybrzmieć, a część pomysłów (które mogłyby być mocne) wpada nagle i bez wcześniejszego solidnego fundamentu. Za to samo zakończenie – mimo że przewidywalne – dało mi satysfakcję. Od połowy książki czułem, w którą stronę to zmierza, i cieszę się, że autorka nie próbowała na siłę tego wywracać. Język jest dojrzały, szeroki, momentami bardzo ładny. Opisy miejsc i wydarzeń bardzo budują klimat. Dialogi bywają naturalne i błyskotliwe, ale zdarzają się też ekspozycyjne wstawki, gdzie postacie mówią do siebie rzeczy, które obie już wiedzą – tylko po to, żeby czytelnik się dowiedział. To wybija z immersji. Książka na pewno spodoba się osobom, którym nie przeszkadza brutalność wobec bohaterki jako element budowania relacji. Fanom lżejszego fantasy z wyraźnym wątkiem romantycznym, bez ciężkiego, epickiego worldbuildingu, za to z wyraźnym kontrastem charakterów i mrocznym „bad boyem” do naprawienia. Ja chyba po prostu nie jestem idealnym targetem. Doceniam świat, tempo, pomysł i kilka twistów, ale romans – który powinien być sercem tej historii – zostawił mnie bardziej z poczuciem dyskomfortu i zmarnowanego potencjału. Gdyby relacja była poprowadzona subtelniej i bardziej wiarygodnie – mógłbym mówić o czymś naprawdę świetnym.

No i nadszedł koniec serii, która w całości była naprawdę przyjemna. Ta ostatnia część podobała mi się chyba najbardziej. W końcu autorka przestała męczyć rozterkami sercowymi głównej bohaterki. Były momenty, że robiło się naprawdę gęsto, choć finałowe rozwiązanie tak jakoś się rozmyło wg mnie. Czegoś tam zabrakło. Mimo wszystko, cała seria naprawdę na plus.

Aktualnie mam na tapecie kilka książek. Jedną z tych, które do tych, które do tej pory czytałam jest ta pt. "Nieuniknione", autorstwa Amy A. Bartol. W pierwszym tomie serii "Przeczucia" poznajemy Evie Claremont, która od razu skojarzyła mi się z jednym z głównych bohaterów "Księgi Czarownic", który miał dokładnie tak samo na nazwisko. Nastolatka zostawia za sobą dawne życie i pełna różnych emocji zaczyna I rok studiów. Jednak kiedy spotyka Reeda Wellingtona ma zmienić się nie do poznania. Dziewczyna zaczyna zauważać u siebie dziwne zmiany - chociażby jej rany i różne obrażenia goją się bardzo szybko. Evie dowiadyje się, że Reed jest Aniołem mocy, a ona połączeniem człowieka (po matce) i anioła (po nieznanym ojcu). Zatem prawdopodobnie jest jedynym aniołem na Ziemi obdarzonym ludzką duszą. Między Reedem a Evie rodzi się ogromna - chociaż na razie całkowicie platoniczna - namiętność i wzajemna fascynacja. Okazuje się, że ich nadnaturalne przeznaczenie to coś absolutnie...nadnaturalnego. Zanim sięgnęłam po tę książkę szukałam czegoś lekkiego w klimacie starej młodzieżówki - może nawet w klimacie "Zmierzchu". Zatem jak możecie się domyślić potrzebowałam coś co nie będzie ode mnie wymagało wysiłku intelektualnego, a raczej dostarczy mi rozrywki. Jednak nie miałam niczego takiego w swojej domowej biblioteczce i w trakcie jednego ze spacerów z dzieckiem zaszliśmy do lokalnej biblioteki miejskiej. Na szybko wybrałam sobie m. in. "Nieuniknione" i powiem Wam, że nie mogłam lepiej trafić. Powyższa książka już od pierwszych stron mocno kojarzyła mi się zarówno z serią "Zmierzch", jak i z serią "Dary Anioła". Dostrzegłam mocną inspirację nie tylko w określonych scenach, ale również w tym jak autorka stworzyła poszczególne postaci. Już to jak Evie i Reed się poznają przywołało mi analogiczną scenę ze "Zmierzchu". Otóż Reed patrzy się na Evie z nienawiścią, a później próbuje przekonać ją do rezygnacji ze studiów. Jednak dziewczyna nieco różni się od Belli, ponieważ nie uważa, żeby było coś z nią nie tak - mimo tego, że uważa się za dziwoląga. Zresztą w miarę tego im dalej posuwałam się z fabułą to Evie coraz bardziej sprawiała wrażenie mieszanki Belli ze "Zmierzchu" oraz Clary z książek C. Clare. Nastolatka przykuwa uwagę szczególnie męskiej części studentów, którzy chętnie nawiązują z nią relacje. I przyznam, że na początku wydawało mi się to dość dziwne, że dziewczyna obraca się tylko w męskim towarzystwie, bo dla mnie bardziej naturalne jest to, że właściwie od razu zyskuje się mieszane towarzystwo znajomych, a nie tylko męskie. Niemniej jednak na szczęście w pewnym momencie to się zmieniło. Czymś co bardzo skojarzyło mi się ze "Zmierzchem" był trening hokeja na trawie podczas którego Evie doznaje kontuzji w wyniku faulu, a Reed deklaruje chęć zawiezienia dziewczyny do szpitala. Jednak podczas jazdy mówi jej, że jej kolano samo się naprawi, a ta właściwie bezkrytycznie przyjmuje jego słowa i jedzie z nim do jego domu, który w mojej głowie jest łudząco podobny do domu Cullenów ze "Zmierzchu". I generalnie relacja Reed - Evie - Russel bardzo przypomina mi relację Edward - Bella - Jacob. W trakcie czytania "Nieuniknionych" było jeszcze wiele scen, które jednoznacznie kojarzyły mi się ze "Zmierzchem", jednak na szczęście autorka ograła je na swój sposób i nie przeszkadzało mi to tak bardzo. Generalnie "Nieuniknione" to lekka i niewymagająca historia, jednak kilka rzeczy mi przeszkadzało. Najprościej będzie jak je wymienię w podpunktach, bo tak będzie szybciej i bardziej konkretnie: Russel - chłopak wychowany z kilkorgiem sióstr, w tradycyjnych wartościach. Wiecie podsuwanie dziewczynie krzesła; obrona kobiety przed innymi typami i generalnie niemalże wrodzona szarmanckość. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że typ jest bardzo zaborczy i chciałby mieć Evie na wyłączność. W momencie, w którym Evie zachowuje się nie tak jakby tego oczekiwał zachowuje się niczym rozkapryszone dziecko, któremu mama nie dała cukierka, albo nie kupiła zabawki. W takich momentach napusza się i w swoim mniemaniu chcąc jej zrobić na złość właściwie sam sobie "strzela w kolano". Generalnie gościu jest tak irytujący, że niemalże przy każdej scenie z nim miałam ochotę wydrapać sobie oczy. Nieścisłości. Jest kilka takich rzeczy, które chyba umknęły redakcji jeszcze w momencie zanim ta powieść debiutowała. Mamy tu zatem takie sytuacje, w których Russel mówi, że dostał od trenera czerwoną bluzę i w tym roku będzie siedział na ławce rezerwowych, ponieważ trener uważa go za tak dobrego zawodnika, że woli "oszczędzać" go na przyszłe sezony - to wynika podobno z jakiegoś konkretnego systemu w tym sporcie, który uprawia Russel. Jednak za jakiś czas z jednej z rozmów wynika, że Russel gra jakiś ważny mecz. Myślę, że tu ta sytuacja mogłaby być bardziej dościślona. Były też inne niezrozumiałe dla mnie sytuacje, np. nagła zmiana podejścia Reed'a dp Evie - tak całkiem z d* nie poparta żadnymi wydarzeniami czy przemyśleniami. Była też scena, w której Evie myśli, że będzie się wymykać na spotkania z Russelem, by dosłownie na następnej stronie stwierdzić, że nie może się z nim widywać ze względu na sytuację. W tym konkretnym przypadku jest to tak sformuowane, że w końcu nie wiadomo czy się wymyka na spotkania z tym chłopakiem czy nie. Szczególnie na początku brakowało mi lepszego zarysowania tła czy większej ilości subtelności, które doprowadziłyby Evie do tych samych wniosków, do których doszła w moim odczuciu w wyniku zbyt pochopnie wyciągniętych wniosków. Za mało aniołów w aniołach. Mam wrażenie, że jeżeli chodzi o anioły to temat został bardzo mocno uproszczony - zresztą zupełnie tak jak wiele innych wątków. W moim odczuciu większość aniołów zachowuje się jak typowi studenci. Chociaż to jeszcze jakoś mogę zrozumieć, ponieważ można to wytłumaczyć chociażby tak, że bardzo często muszą działać pod przykrywką, co robią bardzo dobrze. Jednak było też trochę rzeczy, które mi się spodobały i sprawiły, że ta książka mimo swoich wad całkiem mi się spodobała. Pomysł na fabułę. Małe amerykańskie miasteczko, z uczelnią, w którym roi się od aniołów - zarówno tych niebiańskich, jak również i tych upadłych. To jak niektóre z nich zostały zamaskowane i autorka dała nam je poznać najpierw pod płaszczykiem ludzi jest świetne i po pewnym czasie wydaje się oczywiste, chociaż podczas czytania takie nie było. Dynamiczne i ciekawe zakończenie. Mimo tego, że akcja rozgrywała się bardzo powoli i przez większość fabuły to wątki obyczajowe i romansowe są ważne (w końcu ta powieść jest zakwalifikowana jako romans); to zakończenie wiele mi wynagrodziło, a przede wszystkim dało nadzieję na interesujące rozwinięcie fabuły w kolejnych tomach. Lekka i całkiem przyjemna fabuła. Mimo tego, że wiele wątków było bardzo znajomych; a fabuła była niewymagająca to chyba tego właśnie było mi potrzeba. Motywy i klimat ten książki są typowe dla fantastyki młodzieżowej sprzed 10-15stu lat. Ja jednak mam swoisty sentyment do tego typu książek, bo wywołują we mnie falę cudownych wspomnień. Czytając tę książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że to tylko zarys na całkiem dobrą powieść. Jednak mimo to myślę, że ta książka jest świetna dla odmóżdżenia - kiedy nie oczekujemy zbyt wiele od historii, ale chcemy po prostu się zrelaksować. Uważam, że z tego typu powieściami jest trochę jak z lekkimi odmóżdżającymi programami w telewizji - czasem sięga się po nie po ciężkim dniu, kiedy ma się ochotę na rozrywkę, która nie będzie wymagać od nas wysiłku intelektualnego. Myślę, że dla mnie ta seria będzie swoistą guilty pleasure, po którą w najbliższym czasie będę sięgać.

Psi i zmiennokształtni to całkiem ciekawa ksiazka, bardzo odbiegająca od wzoru parnomalnych. Historia zaczyna się, gdy w mieście zostaje porwana młoda dziewczyna. Okazuje się że pochodzi ona z watachy wilków. Wilki natomiast proszą lamparty o pomoc w odnalezieniu zaginionej zanim minie 7 dni i dziewczyna zostanie stracona. Do tego boju wkracza nasza bohaterka Sasha, która na początku ma być wtyką dla swojej rasy Psi, ale plan ulega zmianie ponieważ Sasha ukrywa emocje których nie powinna czuć, bo Psi to osoby z których zotały wykorzenione jakiekolwiek uczucia w dniu narodzin. Akcja zaczyna się bardzo ciekawie, bo nasza bohaterka zostaje przydzielenia do współpracy przy budowie mieszkań z Lucasem, alfą lampartów. Na początku mają oboje siebie nawzjem sprawdzić by poznać swoje uczucie i zniszczyć istnienie tej drugiej strony, ale oboje nie przewidują że na ich drodze stanie największa moc, którą nikt nie zdoła pokonać... Fajnie obserwuje się poczynania bohaterów oraz ich przemianę i to jak druga osoba staje się ważniejsza niż więź watachy. Walka na koniec jest nieunikniona i trochę da się przewidzieć jej zakończenie lecz czytało się z lekko zapartym tchem. Oczywiście znajadą się niuanse w postaci trochę zadługich opisów jak i przemyśleń bohaterów. Mam wrażenie że można by było skrócić książke o kilka rozdziałów, mimo to zachęcam do przeczytania. Pozdrawiam 🤗

Alex to utalentowana grobowa wiedźma, która ma dobre stosunki z Śmiercią, ale niekoniecznie z żyjącymi. Niechcący wtrąciła się w ważne śledztwo detektywa Falina, czym na pewno zdobyła jego uwagę, ale sympatię już nie. Sytuacja zmusza ich jednak do współpracy przy sprawie, która okazuje się być bardziej tajemnicza i mroczniejsza niż ktokolwiek z nich się spodziewał.