Wściekły głód

Psi i zmiennokształtni to całkiem ciekawa ksiazka, bardzo odbiegająca od wzoru parnomalnych. Historia zaczyna się, gdy w mieście zostaje porwana młoda dziewczyna. Okazuje się że pochodzi ona z watachy wilków. Wilki natomiast proszą lamparty o pomoc w odnalezieniu zaginionej zanim minie 7 dni i dziewczyna zostanie stracona. Do tego boju wkracza nasza bohaterka Sasha, która na początku ma być wtyką dla swojej rasy Psi, ale plan ulega zmianie ponieważ Sasha ukrywa emocje których nie powinna czuć, bo Psi to osoby z których zotały wykorzenione jakiekolwiek uczucia w dniu narodzin. Akcja zaczyna się bardzo ciekawie, bo nasza bohaterka zostaje przydzielenia do współpracy przy budowie mieszkań z Lucasem, alfą lampartów. Na początku mają oboje siebie nawzjem sprawdzić by poznać swoje uczucie i zniszczyć istnienie tej drugiej strony, ale oboje nie przewidują że na ich drodze stanie największa moc, którą nikt nie zdoła pokonać... Fajnie obserwuje się poczynania bohaterów oraz ich przemianę i to jak druga osoba staje się ważniejsza niż więź watachy. Walka na koniec jest nieunikniona i trochę da się przewidzieć jej zakończenie lecz czytało się z lekko zapartym tchem. Oczywiście znajadą się niuanse w postaci trochę zadługich opisów jak i przemyśleń bohaterów. Mam wrażenie że można by było skrócić książke o kilka rozdziałów, mimo to zachęcam do przeczytania. Pozdrawiam 🤗

Niestety książka gorsza niż poprzedni tom w tym dużo jest o sieci Psi i trochę według mnie żel opisane. Pomysł dobry ale za duże przeskoki myślowe i trochę chaotyczne. W tej części poznajemy Faith NightStar J-Psi czyli Jasnowidzącą i bliżej poznajemy zmiennokształtnego Vaughn D’Angelo.

Całkiem dobra kontynuacja serii. Wbrew temu, co czytałem w niektórych komentarzach, ten tom nie jest wcale gorszy od pierwszego. Jednak jest trochę inny - więcej tu mniejszych i większych dramatów i może... melancholii? Trochę żal mi było Merit, zwłaszcza, że przez jakieś 3/4 książki jej relacja z Ethanem była trudna. Trochę przypominała mi tę między Auren i Midasem z "Glint", chociaż może nie do końca, aż tak... Mimo wszystko jest to wciąż jedna z lepszych serii o wampirach, które czytałem. Polecam.

Jedna z niewielu serii o wampirach, które czytałem i mi się podobają. Trzeba przyznać, że autorka miała ciekawy pomysł na wampiry - nie martwe, ale "genetycznie zmienione", mogą (i muszą) jeść normalne jedzenie, ale potrzebują raz na jakiś czas także krwi, no i mają jakieś magiczne moce (trochę jak u Patrici Briggs). Również interesujący jest pomysł zorganizowania wampirów w Domy i cała związana z tym polityka. Główną bohaterkę da się polubić i łatwo czyta się o jej przygodach. Naprawdę warto sięgnąć po tę serię.

Nie często zdarza się aby po miernym pierwszym tomie następny robił tak ogromny pozytywny przeskok. Zdecydowanym pozytywem jest sama relacja głównych bohaterów. W końcu jesteśmy w stanie poczuć, że coś tu iskrzy. Do samego końca autorka trzyma nas w niepewności co sprawia, że trzymamy kciuki aby jednak się udało. Minus jest jeden wszystko zbyt uproszczone. Główna bohaterka jest intrygująca ale nie mamy tak naprawdę okazji jej poznać. Nie wiele o niej wiemy, a niemal wszystkiego dowiadujemy się z 'komentarzy' osób postronnych. A główny bohater? Jakby nie istniał przed tą książką. Czy mając rodzeństwo, na którym ci zależy czekasz setki lat aby je odnaleźć? Ogólnie książka trzyma wysoki poziom i naprawdę przyjemnie się ją czyta.

„Wieczne pragnienie” to pierwsza część historii o trzech przyrodnich braciach, żyjących samotnie , czyli w odosobnieniu od swoich pobratymców od stu lat. Wcześniej bracia żyli w credenti, czyli wampirzej społeczności, z której jednak uciekli powodowani złym, krzywdzącym i bolesnym traktowaniem. Nikolas to świetny tropiciel. Wysoki, barczysty o oczach koloru nocnego nieba i szorstkiej, mrocznej powierzchowności. Lucian z kolei jest wyjątkowo popędliwy, najpierw działa a potem myśli. Nigdy za nic nie przepraszał. To przerażający anioł z burzą białych włosów, który nigdy nie zaufał żadnej kobiecie mając w pamięci to, jak obeszła się z nim jego własna matka. Jest najokrutniejszym z braci. I wreszcie Alexander Roman. Ten najstarszy z braci liczy sobie trzysta lat. Jest wysoki, potężny i głęboko zraniony w dzieciństwie przez najbliższych. Bracia żyją wśród ludzi, prowadzą interesy w wielkich miastach, które pozwalają na takie odosobnienie. Wiodą egzystencję z dala od uwłaczających więzów credenti i wścibskich oczu Zakonu. Zakon Wieczności to dziesięciu czystej krwi wampirów, które przeniosły się do międzyświatów. Dziesiątka ta rządziła wszystkimi credenti na całej kuli ziemskiej, ustanawiała prawa i karała tych, którzy się do nich nie stosowali. Ich siedzibą jest Otchłań Cieni. Bracia skutecznie kryją się przed Zakonem, jednak do czasu. Wieczna Rasa staje w obliczu wielkiego zagrożenia, jakim jest działalność pewnego mieszańca, pół człowieka – pół wampira. Ethan Dare to wróg wampirzej rasy, mieszaniec z poczuciem misji, który pragnie skalać czystość wampirzej krwi. Z tego powodu członkowie Zakonu przyspieszają transformację Alexandra, żeby go namierzyć i zmusić do zabicia Ethana. Alexander zgadza się zniszczyć występnego mieszańca w zamian za spokój swoich braci. Wampir po transformacji jest nieodporny na światło słoneczne, wygłodniały i pożądliwy, ale też niezwykle silny i szybki. Alexander, jak przystało na syna Rasowego Samca zaczyna szukać prawdziwej partnerki. Przeznaczenie postawi go na drodze pięknej pani doktor, Sary Donohue, kobiety o traumatycznych przeżyciach z dzieciństwa, żyjącej z poczuciem winy za śmierć ojca i okaleczenie brata, noszącej w sobie zaskakującą tajemnicę. Szuka jej ktoś, kto z chorego uczucia do niej stał się imiti. Pijąc krew wampira stracił całe swoje człowieczeństwo, stał się istotą zdeprawowaną. Kryjąc się przed nim, Sara znajdzie ochronę pod opieką Alexandra. W tym czasie również kusząca Bronwyn Kettler, wampirzyca czystej krwi postanowi zaręczyć się z najstarszym z braci Romanów, będąc przekonaną, że genetycznie są idealną parą. Którą z nich Alexander postanowi naznaczyć jako swoją partnerkę, śmiertelną kobietę czy veanę – wampirzycę z Wiecznej Rasy? Prawdziwy wampir musi zdać się na wybór swojej krwi. Laura Wright to autorka licznych książek z serii Harlequin i jeśli ktoś czytał tego typu książki wyraźnie odczuje ten klimat przy lekturze „Wiecznego pragnienia”. Być może sprawiają to zbyt anatomiczne i szczegółowe jak dla mnie opisy scen erotycznych. Z ich powodu nie polecę z czystym sumieniem tej książki czytelnikom niepełnoletnim. Poza tym książkę czyta się lekko i szybko. Jest tu sporo pożądania, namiętności, niespełnionych pragnień, gorącej tęsknoty, zazdrości i słodkich dreszczy. Jak na romans ( nawet ten z gatunku paranormalnych) przystało. Akcja toczy się sprawnie i jest wciągająca, mimo że momentami jest zbyt przewidywalna. Charaktery postaci skonstruowane są dosyć czytelnie i jasno, można szybko zorientować się kto jest dobry a kto zły, co nie dla wszystkich będzie plusem. I jeszcze słowo o okładce. Ładna i miła dla oka. Niezbyt oryginalna, na półce sklepowej może zlewać się z innymi utrzymanymi w podobnej stylistyce. Jednak takie chyba są teraz trendy.

Okładka brzydka, tytuł jednoznaczny... a jednak można się pozytywnie zaskoczyć. Bardzo polubiłam Kyriana i Amandę (choć ta zalicza idiotyczne wpadki, jak np odwiedziny byłego). Może i schemat oklepany, jakościowo to ta książka jest na poziomie wattpadowych opowiadań, ale i tak miło czas spędziłam. Gdyby autorka nie leciała na ilość tylko na jakość i trochę bardziej rozbudowała historię, wątek greckich bogów itd. to by z tego mogła powstać jedna z popularniejszych serii paranormal romance, a tak to... jest miłe opowiadanie z odrzucającą okładką 😅

Muszę przyznać, że pokładałam w książce nikłe nadzieje spodziewając się kilku miło spędzonych godzin. W zamian wsiąkłam w wykreowany świat. Po przemyśleniu doszłam do wniosku, że na plus, poza wykreowanym światem i ciekawymi postaciami, trzeba zaliczyć sposób przedstawienia zarówno samej relacji jak i cielesności. Wszystko wydawało się wywarzone, pomijając upodobania personale oraz uprzedzenia, trzeba po prostu przyznać, że to tak musiało wyglądać w przypadku właśnie takich istot. Jeśli mowa o minusach. Zdecydowanie postać Gem, oraz cała historia wokół niej. W moim uznaniu, było by lepiej bez tego wątku. Rozwiązanie z pochodzeniem Tayl'i również do mnie nie przemawia jakoś nie pasuje to do tego jak została przedstawiona. Przeczytać warto, chociaż lepiej podejść do tego z odrobiną sceptyzmu. Każdy ma inny gust i jestem przekonana, że tom ten nie przemówi do tych którzy mają wiele tego tupu dzieł wśród książek przeczytanych.

Zdecydowanie najbardziej przejmująca z dotychczasowych części. Historia Zareka był pełna cierpienia i samotności nie tylko za jego krótkiego niewolniczego żywota, ale również jako łowcy odrzuconego przez innych i zesłanego na Alaskę, żeby nie stwarzał zagrożenia. Jednak prawda jest zupełnie inna, okazuje się, że to, za co inni uważają go za tak niebezpiecznego, a za co Zerek sam siebie obwinia, nie do końca jest jego dziełem. A teraz grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo, a Ash niewiele może zdziałać, bo przez dwa tygodnie jest uziemiony na Olimpie przez Artemidę. Poznajemy jego "potwornie" zabawnego demona Simi, którym się wspiera, pragnąc ratować Zareka. Poznajemy również co nieco przeszłości Asha, która okaże się również pełna cierpienia. Bardzo wciągająca część.

Zakończenie serii spełniło moje oczekiwania, nie raz śmiałam się jak szalona, wzruszenie i smutek również się pojawiły chociaż od kiedy tylko padło po raz pierwszy, że Bones nie żyje… wiedziałam, że to niemożliwe i spotkamy go już niebawem. Bardzo lubię w tej serii to, że główna bohaterka nie jest małą, bezbronna dziewczynka a potrafi stanąć przy swoim i jednocześnie ratować czasem dupe wszystkim wampirom wokół. A Bones… potężny badboy, ale jednocześnie zakochany chłopak. Cudo. Moja romantyczna dusza jest trochę niezadowolona z braku słodko pierdzacego zakończenia, potrzebowałam ślubu i przeczytania liściku od Bonesa, który zostawiła Cat w skrzyneczce. Ale mimo to jest to jedna z moich ulubionych trylogii :) Polecam!

Ach, ten klimacik paranormalnych romansów z późnych lat 2000 <3 Podejrzewam, że książka sama w sobie jest raczej po prostu do przeczytania (chyba że się lubi podgatunek, to jest imo całkiem porządną jego przedstawicielką), ale ja jej nie czytałam. Ja, biedna i schorowana, puściłam sobie audiobooka. O. Mój. Borze. Zielony. Narratorka podkręcająca do 480% angielski akcent i brzmiąca jak nastoletni goblin-chuligan (“oi, ‘dat fookin mate’s a total bloke, innit”) kiedy odgrywa głównego bohatera (czyli oczywiście seksownego ponad 200-letniego wampira) dodaje książce tyle charakteru, że nie jestem w stanie się doczepić niczego w fabule. (Nadmienię, że ogólnie książka jest super odegrana i widać umiejętności narratorki, nie próbuję jej tu w żaden sposób umniejszać). Przez sporą część książki czekałam aż zostanie wprowadzony jakiś romans, bo to przecież niemożliwe, że koleś odgrywany jak jakiś skrzeczący wujek z bebzonem to nasz faktyczny partner głównej bohaterki. Nie wiem, jak wyrazić, jak wiele rechotu wydusiło ze mnie słuchanie tak zagranego alvaro. Niepowtarzalny vibe, szczególnie w scenach erotycznych. Polecam całym serduszkiem, choć zdaję sobie sprawę, że być może docenienie piękna absurdu tej pozycji może wymagać minimum 38 stopni gorączki. W skrócie: fabuła - standardzik; postacie - główni bohaterowie spoczko, postacie poboczne raczej słabo zarysowane; styl - nie byłam w stanie się skupić, narratorka audiobooka skradła show.

Nie wiem ,kto pisał blurba,ale nie zachęca on specjalnie do czytania.Dużo lepiej ma się powieść,przede wszystkim napisana jest normalnym językiem,nie tak udziwnionym jak w opisie... Zwykle nie lubię bohaterów-zabójców.W tym jednak przypadku polubiłam Gin.Pasuje mi do niej wykonywany przez nią zawód,wziąwszy pod uwagę jej przeszłe życie i to,kto ją wychowywał.Mimo iż Gin wydaje się być osobą zamkniętą na innych ma swoje dobre strony.Podoba mi się to,że nie chce uzależnic się od magii,którą posiada.A posiada potężną moc magii Kamienia i odrobinę magii Lodu,odziedziczona po matce. Ponieważ książka należy do Urban Fantasy oczywiste jest,że przedstawiony świat zamieszkuję nie tylko zwykli ludzie,ale też magowie,olbrzymy,krasnoludy czy wampiry,zgodnie ze sobą współżyjące. Nie wiem na ile reprezentatywne jest Ashland,miasto w którym żyje Gin,ale jeśli taki jest cały przedstawiony świat,to nie żyje sie w nim wesoło.Przerażać może ogrom bezprawia,powszechna korupcja i demoralizacja.Mimo ,że nie został on dokładnie opisany,kryje w sobie wiele możliwości. Interesujący jest Caine Donovan,męski bohater historii.Policjant,który jest znany jako jedyny sprawiedliwy w mieście.Trochę naiwny i zbyt idealistyczny,nie widzi w ludziach zła,a przynajmniej stara się go nie widzieć.Może nie jest do końca przekonujący,ale mam co do niego dobre przeczucia. Sama fabuła książki jest trochę schematyczna,pewne rzeczy łatwo można przewidzieć,ale dobrze się czyta tę historię.Samo zakończenie pozostawia pewien niedosyt.Wiem że są kolejne części książki i chętnie bym je przeczytała,ale chyba brak jest ich polskiego tłumaczenia.Szkoda,bo cała historia ma spory potencjał.osobiście chętnie bym poznała odpowiedzi na nasuwające się po zakończeniu pytania.A mam ich sporo.Jak potoczy się historia Gin i Caine'a?Czy zabójczyni odnajdzie swoją siostrę?Kto tak naprawdę był sprawcą zamordowania rodziny Snowów?Czy caine zdecyduje sie na odkrycie sekretów swojego zmarłego partnera?Co będzie sie dzialo w półświatku Ashland? Na te pytania raczej nie znajdę odpowiedzi,a szkoda...

Shade jest młodszym bratem Eidolona i pracuje w Szpitalu Podziemnym dla Demonów jako pielęgniarz. Jak brat jest Seminusem, który bardzo lubi używać sobie z Demonicami różnych gatunków. Runa jeszcze rok temu była człowiekiem, zakochanym w Shad’zie, do czasu gdy pewnego dnia niefortunnie postanowiła go odwiedzić i zastała z dwoma Demonicami na łóżkowych igraszkach. Od tamtej pory sporo się zmieniło w życiu Runy. A szczególnie to, że nie jest już człowiekiem. Jakimż dla obojga jest zaskoczeniem to, że nagle ich drogi się ponownie krzyżują gdy oboje zostają uwięzieni w zimnych lochach… Shade wie, że Runa go nienawidzi, jednak oboje nie mają wyjścia i aby ujść z życiem, muszą ze sobą współpracować. Ta część była ciut słabsza od poprzedniej. Zdecydowanie mniej polubiłam średniego brata, mimo, że emocjonalnie miał w sobie więcej bólu i musiał sobie radzić z klątwą, która nad nim ciążyła. Nie przemawiała do mnie jego „niechęć” do tego co i jak robił demonicom w swoim „gniazdku”. Również jego podejście i traktowanie Runy nie do końca mi pasowało. Ale to w tym jest właśnie najlepsze, że każdy z braci jest inny. Każdy ma inne moce i inne bolączki, z jakimi się musi zmagać. Bohaterzy nie zlewają się w jedno i każdy ma swój charakter. A akcja nie stopuje. Pojawiają się kolejne postacie a te poprzednio poznane coraz bardziej wybijają się na pierwszy plan. Czy braciom uda się wyzwolić Shade’a z mocy klątwy? Kim okaże się ich wróg i czy będą mieli jakiekolwiek szanse aby z nim wygrać?

"Przeznaczenie nie ma nic wspólnego z tym, kim jesteś i skąd pochodzisz - powiedział z żarem. - Przeznaczenie zależy od serca i duszy. Ty po prostu musiałaś być kimś niezwykłym, Abby Barlow." I przez swoje dobre serce Abby została kolejnym Kielichem a wampir Dante, na którym ciążyła klątwa wiedźm, został jej obrońcą. Związani na wieczność aby chronić świat przed ciemnością. To moje pierwsze spotkanie z autorką i bardzo udane. Może akurat potrzebowałam takiej historii, fantasy z nutką ironicznego humoru, ale naprawdę losy wampirzego obrońcy i zadziornie pyskatej Abby, bardzo mi się podobały. Dante był dokładnie takim bohaterem, jakich uwielbiam 😍. Twardy, bezlitosny i od pierwszego spojrzenia pochłonięty pragnieniem zdobycia tej jednej. Postać kobieca natomiast, mimo wszystkiego, co ją spotkało, nie była zalękniona i rozhisteryzowana, a dzielnie walczyła ze złem i stawiała mu opór. Po tak udanym początku, z wielką przyjemnością sięgnę po kolejne części serii.

Alex to utalentowana grobowa wiedźma, która ma dobre stosunki z Śmiercią, ale niekoniecznie z żyjącymi. Niechcący wtrąciła się w ważne śledztwo detektywa Falina, czym na pewno zdobyła jego uwagę, ale sympatię już nie. Sytuacja zmusza ich jednak do współpracy przy sprawie, która okazuje się być bardziej tajemnicza i mroczniejsza niż ktokolwiek z nich się spodziewał.

To co mnie najbardziej zaintrygowało w tej książce to osadzenie, przez amerykańską autorkę, akcji książki w Europie, a konkretniej w Budapeszcie oraz to, że główni bohaterowie są starożytnymi wojownikami z mroczną klątwą. Europa, szczególnie Budapeszt nie jest powszechną destynacją pisarsko-fabularną wśród zagranicznych pisarzy, w połączeniu z kulturą starożytnej Grecji…. Więc zapowiadało się ciekawie. I tak było, choć czasami można było złapać się za głowę i zaczerwienić z żenady przez bohaterów, to książkę warto przeczytać z dystansem. Przecież, kiedy była pisana panowały inne wzorce społeczne, teraz jesteśmy bardziej świadomi pewnych zachowań i stawiania granic. Książkę czytało się szybko i przyjemnie. Teraz szukam drugiej części.

Książkę czyta się lekko, pomysł też jest jakiś. I na tym raczej zakończę pozytywy. Bohaterka jest strasznie irytująca. Pół książki podkreśla jaka to ona jest inna od wszystkich kobiet. Nie zna się na modzie, nie lubi kwiatów, twierdzi, że jest jedyną dorosłą kobietą, która lubi fajerwerki, a jak przeczytałam, że według niej małżeństwo jest dla kobiet, które potrzebują opieki, to aż mną zatrzęsło. Surprise, surprise! Nie możesz być inna niż wszystkie kobiety, bo wszystkie kobiety NIE SĄ TAKIE SAME. Prowadzi wewnętrzne monologi, które chyba miały pokazywać jakaś wewnętrzną walką z samą sobą, ale jednak to co pokazywały to płytka i głupia osobowość bohaterki. Pod koniec książki złapałam się na tym, że myślałam tylko o tym, żeby dała się zabić. I moja męka i jej by się skończyła. Powieść średnia, bohaterka słaba. Może autorce dam jeszcze jakąś szansę, ale tylko poprzez wzgląd, że to była jej pierwsza książka.

Pierwszy tom jest obiecujący. W późniejszych... cóż: Cassandra przemieszcza się w czasie, zmieniając wielokrotnie swoje i nie tylko swoje losy, w tym wiąże się (magicznie) z pewnym starym wampirem, później usuwa tę magiczną więź itd. (i przy każdej zmianie wydarzeń - tylko ona pamięta wydarzenia, które zaszły w alternatywnej rzeczywistości). Szczerze mówiąc - irytowało mnie to, więc przestałam czytać tę serię.

Riley Janson jest dhampirem- niezwykłym połączeniem wilkołaka i wampira. Pracuje dla Departamentu Innych Ras w Melbourne, skutecznie wykorzystuje tam swoją wilczą stronę. O dziedzictwie od strony ojca nie mówi głośno- nikt nie musi wiedzieć, że nie ma czystej krwi, ani że dzięki temu zyskała dodatkowe umiejętności.Rhoan- brat bliźniak Riley, znika w trakcie wykonywania misji dla Departamentu. W tym samym dniu dziewczyna znajduje na progu swojego mieszkania nagiego i bardzo przystojnego wampira, który twierdzi, że zna jej brata i może pomóc w odnalezieniu wilka. Dhampirzyca zrobi wszystko, by odnaleźć bliźniaka, mimo że w związku ze zbliżającą się pełnią księżyca powoli traci kontrolę nad własnym ciałem."Wschodzący Księżyc" to dość ciekawy romans paranormalny. Dużym zaskoczeniem było dla mnie to, że swoich podbojów Riley nie traktuje jako materiał na relację romantyczną. Do tej pory nie spotkałam się z takim podejściem w romansach (chociaż nie czytam ich zbyt dużo) i uznałam to za miłą niespodziankę. Kolejną, rzadko spotykaną w takich książkach kwestią jest to, że Riley nie jest nie do pokonania, nie jest bohaterką, która po każdym ciosie wstaje i walczy dalej. Myśli, że jest silniejsza niż jest rzeczywiście, ale bardzo często przegrywa walki z silniejszymi istotami. I to jest całkiem fajna odmiana. Nie sposób nie wspomnieć o ciekawej tajemnicy i licznych zwrotach akcji  w całej historii. Co mi się w książce nie podobało? Bardzo się cieszę, że autorka pozbawiła bohaterkę jakichkolwiek hamulcy, jednak w sytuacji gdzie życie jej brata (z którym ma bardzo bliską relację) jest zagrożone, RIley mogłaby przestać myśleć ciągle o seksie. Ja rozumiem księżycową gorączkę, no ale halo! Jakie ona ma priorytety? "Wschodzący Księżyc" to romans, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że erotyk, nie jest więc to książka dla każdego czytelnika. Ja sięgnę po kolejną część- jestem ciekawa dalszych rezultatów śledztwa Departamentu.

Po kilku latach nie pamiętałam już niczego z fabuły, więc z nadmiaru wolnego czasu przeczytałam "Uwięzioną" jeszcze raz. Interesująca, wciągająca, przyjemna w odbiorze i takie miałam wrażenia aż do rozdziału, kiedy Winsloe urządza polowanie na Lake'a - ten nie może dokończyć Przemiany w wilkołaka, zawieszając się pomiędzy postacią człowieka a wilka i Elena poleca skrócić mu cierpienie. Ta scena była taka dołująca i poruszająca, doprawdy było mi autentycznie żal tej postaci i na długo udzielił mi się ponury nastrój tej chwili. Potem kolejna ofiara Winslowa - Armen Haig, sojusznik Eleny i Bauer w wilkołaczym wcieleniu, która rozrywa na strzępy lekarkę... nie czuję się komfortowo mając przed oczami takie krwawe sceny, oj nie, a także w dalszej części ich nie brakuje. Tak już mam, że w książkach razi mnie szczególnie, jakby to ująć... brak konsekwencji i logiki. I tutaj też pojawiły się zgrzyty, od których książka aż kipi od momentu planowania ucieczki : 1. Brak podsłuchu w celach, tym bardziej że to więźniowie o nadnaturalnych mocach, także magicznych i mogą się ze sobą spotykać - a więc starsza czarownica potajemnie szkoli młodszą, a Elena planuje ucieczkę, porozumiewając się z Bauer przez otwór wybity w ścianie łączący ich cele, o którym wiedział każdy... Brawo! 2. Jest mowa o tym, że kompleks posiada najnowocześniejsze zabezpieczenia, a jednocześnie kamera nie obejmuje zasięgiem całego korytarza, gdzie mieszczą się cele i brak jest urządzenia tak prozaicznego jak generator prądu. Do tego ani śladu strażnika - jest ich ponad 30-stu, a więźniów nie pilnuje żaden... Jak to w ogóle możliwe? 3. Pracownik, który staje się więźniem (Bauer) nadal ma uprawnienia do otwierania wejść za pomocą skanu siatkówki oka i linii papilarnych, bo... niemożliwe jest usunięcie takich danych z systemu bezpieczeństwa (no naprawdę???) 4. Kiedy Elena, Bauer i Savannah próbują wydostać się z budynku, Elena zamierza sama rozprawić się ze strażnikami - nawet nie w wilczej, a w ludzkiej postaci. Zero wsparcia w mocach magicznych!!! Pomijam, że każdy jest uzbrojony - nic nie wiadomo o ich aktualnym położeniu - powodzenia, jeśli zza rogu wyskoczy piętnastu! A kiedy jednak uznaje, że trzeba się wycofać i wracać do cel, wpada na pomysł, że może trzeba skontaktować się ze strażnikami i wyjaśnić im, co się stało. Ale, że o co chodzi, się pytam?! Co wyjaśnić? Czy tylko mi ta cała sytuacja wydaje się totalnie niedorzeczna? Nie chce mi się wymieniać każdego przykładu niespójności, bo wyszedłby elaborat... Mimo wszystko daję 6 * - 'dobra', bo wiem, że jednak nie wszystkich bolą niedociągnięcia (a raczej naciągnięcia), które wypisałam...