Opowieści spod bieguna

„Opowieści spod bieguna”, które przeczytałem, to wersja rozszerzona zawierająca 10 opowiadań:

1. Giwej będzie wielkim szamanem
2. Przygody Jędrka z Zatoki Królewskiej
3. Piotr w krainie białych niedźwiedzi
4. Niezwykła podróż
5. Od niespodzianki do niespodzianki
6. Alarm za alarmem!
7. Czy łamacze lodu zdążą?
8. Anaruk, chłopiec z Grenlandii
9. Radiostacja na Półwyspie Życzeń zamilkła
10. Na Morzu Barentsa rozpoczął się sztorm

Opowiadania od 3. do 7. to tak naprawdę rozdziały jednej historii, która została wydana również w odrębnej książeczce pt. „Niezwykła podróż”.

Mimo że styl Centkiewiczów bywa miejscami nieco surowy, opowieści zawarte w tym zbiorze są przyjemne i dość interesujące – tym bardziej że pozwalają poznać tak egzotyczny dla nas (i dla literatury) świat Arktyki. W większości przypadków bohaterami są polarnicy. Tylko dwa utwory dotyczą Eskimosów. Wszystkie opowiadania są na zbliżonym poziomie, dwa ostatnie są chyba jednak najciekawsze.

Pozdrawiam
6/10

„Opowieści spod bieguna”, które przeczytałem, to wersja rozszerzona zawierająca 10 opowiadań:

1. Giwej będzie wielkim szamanem
2. Przygody Jędrka z Zatoki Królewskiej
3. Piotr w krainie białych niedźwiedzi
4. Niezwykła podróż
5. Od niespodzianki do niespodzianki
6. Alarm za alarmem!
7. Czy łamacze lodu zdążą?
8. Anaruk, chłopiec z Grenlandii
9. Radiostacja na Półwyspie...

Bardzo dobre opowieści starych czasów jednak nie przebije nic . Kiedyś to jakoś lepiej pisali je ciekawsze i fajniejsze były niż teraz .

Bardzo dobre opowieści starych czasów jednak nie przebije nic . Kiedyś to jakoś lepiej pisali je ciekawsze i fajniejsze były niż teraz .

Uwielbiam czytać książki pisane przez zapaleńców i fachowców. Ta właśnie taka jest. Chociaż są to dosyć proste opowiadania to przebija z nich ogromny zapał i miłość do Arktyki ich twórców. Opowiadanie o Anaruku znane mi było ze szkoły podstawowej, innych natomiast nie znałem. Autorzy piszą w szczególny sposób, ponieważ podczas lektury byłem w stanie bardzo łatwo wyobrazić sobie te wydarzenia i towarzyszące im emocje. To niezbicie świadczy o ich kunszcie. Gdybym miał wskazać na najlepsze z tych opowiadań to zdecydowałbym się na opowieść o białym niedźwiadku przemyconym przez młodego polarnika oraz na ostatnie z opowiadań, które opisuje uratowanie od zakażenia zranionego towarzysza na stacji polarnej. Z lat dzieciństwa pamiętam to, że Centkiewiczowie rozbudzali moją dziecięcą ciekawość Arktyką i kręgiem polarnym. Dzisiaj, niewiele się zmieniło. Ta książka jest bez wątpienia ciekawa i interesująca. Opieram to stwierdzenie na fakcie, że jej tematyka jest dosyć egzotyczna, a o życiu Eskimosów przecież niewiele się mówi.
Reasumując - polecam tę książkę osobom ciekawym życia i świata. Chociaż pisana wiele lat temu, nie utraciła swojego smaku. Wiem, że autorzy byli za życia związani z ustrojem komunistycznym, jednak nie powinno to moim zdaniem rzutować na ich twórczość jako taką. W tych opowiadaniach przebija wrażliwość, fachowość i zapał jej twórców. Dlatego warto po nią sięgnąć. Egzotyka - to nie tylko ciepłe i dalekie kraje. Egzotyka to też oblodzone połacie ziemi, w których codziennie toczy się walka człowieka z naturą o przetrwanie. Być może realiów opisywanych przez autorów już nie ma - tym bardziej warto po nią sięgnąć by zobaczyć na własne oczy to z czym musieli zmierzyć się ludzie w zapomnianej, lodowej głuszy w XX wieku.

Uwielbiam czytać książki pisane przez zapaleńców i fachowców. Ta właśnie taka jest. Chociaż są to dosyć proste opowiadania to przebija z nich ogromny zapał i miłość do Arktyki ich twórców. Opowiadanie o Anaruku znane mi było ze szkoły podstawowej, innych natomiast nie znałem. Autorzy piszą w szczególny sposób, ponieważ podczas lektury byłem w stanie bardzo łatwo wyobrazić...