Symfonia w bieli

Bardzo ciężko było mi przebrnąć przez tę książkę. Jedynie przy końcowych rozdziałach nie musiałam zmuszać się do czytania.
Niestety bardzo nie odpowiada mi styl autorki, jej sposób na prowadzenie dialogów między postaciami i samo przedawnienie wydarzeń, które jest dość chaotyczne.

Bardzo ciężko było mi przebrnąć przez tę książkę. Jedynie przy końcowych rozdziałach nie musiałam zmuszać się do czytania.
Niestety bardzo nie odpowiada mi styl autorki, jej sposób na prowadzenie dialogów między postaciami i samo przedawnienie wydarzeń, które jest dość chaotyczne.

To nie była szybka lektura. Początkowo trudno mi było pokleić fragmenty historii i rozeznać, kto jest kim. Z czasem opowieść wciąga, odsłania kolejne tajemnice bohaterów, wiele wyjaśnia, ale i dużo niedopowiedzeń pozostawia (czy ojciec był mordercą i gwałcicielem służącej?).
Bardzo niedopracowana strona językowa tłumaczenia.

To nie była szybka lektura. Początkowo trudno mi było pokleić fragmenty historii i rozeznać, kto jest kim. Z czasem opowieść wciąga, odsłania kolejne tajemnice bohaterów, wiele wyjaśnia, ale i dużo niedopowiedzeń pozostawia (czy ojciec był mordercą i gwałcicielem służącej?).
Bardzo niedopracowana strona językowa tłumaczenia.

Przeszłość walczy z teraźniejszością, fabuła z przemyśleniami, a bohaterzy z potworami swojej przeszłości. Ciężko się skupić na akcji, bo jako tako wlecze się ona jak słońce po nieboskłonie w upalny dzień. Nie do końca wiadomo od początku o co chodzi. To jedna z tych książek pełna wynurzeń, opisów natury i czytania między wierszami. Koniec okazuje się wstrząsający i to jedna z niewielu dobrych momentów tej powieści. Klimaty samobiczowania się bywają ciężkie, a lektura tej książki do przyjemnych nie należała.

Przeszłość walczy z teraźniejszością, fabuła z przemyśleniami, a bohaterzy z potworami swojej przeszłości. Ciężko się skupić na akcji, bo jako tako wlecze się ona jak słońce po nieboskłonie w upalny dzień. Nie do końca wiadomo od początku o co chodzi. To jedna z tych książek pełna wynurzeń, opisów natury i czytania między wierszami. Koniec okazuje się wstrząsający i to...

Przyzwoici ludzie o pewnych rzeczach nie mówią, a taka jest właśnie rodzina Clarice i Marii Inêz – bardzo przyzwoita. W ich porządnym domu panuje harmonia, wszystko jest poukładane i uczesane. Wystarczy jednak lepiej się przyjrzeć, żeby dostrzec, że całe ich życie: dzieciństwo i dorosłość, potyka się o rodzinne tajemnice, wyparte wspomnienia, zaklinaną rzeczywistość. Gdy zachowanie pozorów staje się najwyższym priorytetem, nie trzeba długo czekać, aż wydarzy się tragedia. Zasiane zło kiełkuje i nie znika, tylko dlatego, że udajemy, że go nie ma, rośnie i wydaje zatrute owoce. Ta historia pełna przemilczanych krzywd i kłamstw opisana jest językiem pięknym jak poezja w powieści “Symfonia w bieli” brazylijskiej pisarki Adriany Lisboi.

“Symfonia w bieli” wywołała u mnie dysonans. Książka z jednej strony napisana jest tak urzekającym językiem, że czytałam ją z prawdziwą przyjemnością, a z drugiej strony treść jest przygnębiająca, wręcz rozdzierająco smutna i na długo zostawiła we mnie niepokój. Myślę, że powieść poruszyła mnie tak bardzo, ponieważ piękny styl, którym została napisana najpierw wprowadził mnie w stan pewnego lirycznego rozmarzenia, zmusił mnie do otwarcia się na głębokim poziomie wrażliwości, a gdy już odsłoniłam swoje wnętrze, ta podstępna historia uderzyła mnie z całą mocą ludzkiej niegodziwości. Nie mogłabym nie polecić książki, która jednocześnie mnie zachwyca i przeraża.

Pełna recenzja na blogu http://ksiazkiswiata.pl/2020/02/03/symfonia-w-bieli/

Przyzwoici ludzie o pewnych rzeczach nie mówią, a taka jest właśnie rodzina Clarice i Marii Inêz – bardzo przyzwoita. W ich porządnym domu panuje harmonia, wszystko jest poukładane i uczesane. Wystarczy jednak lepiej się przyjrzeć, żeby dostrzec, że całe ich życie: dzieciństwo i dorosłość, potyka się o rodzinne tajemnice, wyparte wspomnienia, zaklinaną rzeczywistość. Gdy...

Potwierdza się, że literatura iberoamerykańska to moja bajka. Ta książka jest bajką i nie jest. Jest, bo język uwodzi. Bo fascynuje wspomnień, domysłów, chowanych emocji, feerii charakterów. Nie jest, bo historia skrywana głęboko w sercach jest paskudna. Jednakowoż, to też jest moja bajka: paskudne historie przedkładam nad lukier.

Potwierdza się, że literatura iberoamerykańska to moja bajka. Ta książka jest bajką i nie jest. Jest, bo język uwodzi. Bo fascynuje wspomnień, domysłów, chowanych emocji, feerii charakterów. Nie jest, bo historia skrywana głęboko w sercach jest paskudna. Jednakowoż, to też jest moja bajka: paskudne historie przedkładam nad lukier.

Miała to być "mistrzowska powieść którą po prostu się smakuje". No cóż, smak notorycznych błędów gramatycznych niezbyt mi podszedł do gustu. Co do reszty - przepis na tą książkę był prosty: banał, trywialne migawki z życia, na siłę okraszone nadmiarem poetyckich ozdobników. Krótko mówiąc: bebły a'la Paulo Coelho, ale jednak poziom niżej. W połowie czytania zostawiłem w pociągu intercity, może komuś innemu to się spodoba, ale raczej sprzątaczka wyrzuci do śmieci na końcowej stacji.

Miała to być "mistrzowska powieść którą po prostu się smakuje". No cóż, smak notorycznych błędów gramatycznych niezbyt mi podszedł do gustu. Co do reszty - przepis na tą książkę był prosty: banał, trywialne migawki z życia, na siłę okraszone nadmiarem poetyckich ozdobników. Krótko mówiąc: bebły a'la Paulo Coelho, ale jednak poziom niżej. W połowie czytania zostawiłem w...

Rzadko się zdarza, abym mógł zgodzić się z wszelakimi hasłami reklamowymi bądź blurbami usilnie promującymi dany tytuł, jednak w przypadku książki Adriany Lisboa jest zupełnie inaczej. A spowodowane jest to przez niezwykle urzekający język (świetny przekład),w którym nie sposób się nie zauroczyć, zwłaszcza gdy darzy się atencją poezję.
Szybko wyparowały ze mnie wszelkie obawy co do jakości, spowodowane przez okładkę, która lepiej pasowałaby do przeciętnego czytadła.

Trójka bohaterów, skomplikowane relacje, dramaty z dzieciństwa, które osadzają się głęboko i drążą ciemne tunele w dorosłym życiu, - być może nic nadzwyczajnego, lecz styl pisania nadaje tej historii wykwintnego posmaku.
I bardzo przyjemnie jest zetknąć się z taką dojrzałą i okrutnie piękną literaturą.

Rzadko się zdarza, abym mógł zgodzić się z wszelakimi hasłami reklamowymi bądź blurbami usilnie promującymi dany tytuł, jednak w przypadku książki Adriany Lisboa jest zupełnie inaczej. A spowodowane jest to przez niezwykle urzekający język (świetny przekład),w którym nie sposób się nie zauroczyć, zwłaszcza gdy darzy się atencją poezję.
Szybko wyparowały ze mnie wszelkie...

Książka utkana z wrażeń. I to stanowi jej główną siłę, bo fabuła ociera się o banał. Aż nieprawdopodobne, że barwy, smaki, dźwięki, zapachy, kształty i... emocje mogą się ułożyć w istotę powieści. Adriana Lisboa bombarduje zmysły czytelnika, budząc jednocześnie całą gamę uczuć, tęsknot, pragnień. W moim przypadku również wspomnień. Polecam.

Książka utkana z wrażeń. I to stanowi jej główną siłę, bo fabuła ociera się o banał. Aż nieprawdopodobne, że barwy, smaki, dźwięki, zapachy, kształty i... emocje mogą się ułożyć w istotę powieści. Adriana Lisboa bombarduje zmysły czytelnika, budząc jednocześnie całą gamę uczuć, tęsknot, pragnień. W moim przypadku również wspomnień. Polecam.

Bardziej pasowałabym ocena "niezła" niż przeciętna. Ma niewykorzystany potencjał, postacie mimo pozornie szczegółowego opisu są płaskie, a wydarzenia przewidywalne od pierwszej kartki. Autorka umie oddać atmosferę i subtelne różnice klasowe, ale wszystko wydaje się za płytkie, pod otoczką dramatycznych wydarzeń i tematów (molestowanie, morderstwo, próby samobójcze) które traktuje lekko jak codzienność. Jestem odrobinę rozczarowana, zwłaszcza że w tej serii czytałam jedną z najlepszych książek w ogóle w życiu - Brodę zalaną krwią.

Bardziej pasowałabym ocena "niezła" niż przeciętna. Ma niewykorzystany potencjał, postacie mimo pozornie szczegółowego opisu są płaskie, a wydarzenia przewidywalne od pierwszej kartki. Autorka umie oddać atmosferę i subtelne różnice klasowe, ale wszystko wydaje się za płytkie, pod otoczką dramatycznych wydarzeń i tematów (molestowanie, morderstwo, próby samobójcze) które...

Ta książka niczym mnie nie zaskoczyła, ani nawet nie zachwyciła. Fabuła jest przeciętna i przewidywalna, a język - zbyt bardzo przypomina mi "Pantaleona" Vargasa Llosy.

Ta książka niczym mnie nie zaskoczyła, ani nawet nie zachwyciła. Fabuła jest przeciętna i przewidywalna, a język - zbyt bardzo przypomina mi "Pantaleona" Vargasa Llosy.