Na szpulce niebieskiej nici

Już dawno nie przeczytałam książki tak szybko - w 2 dni, chcąc jak najszybciej dotrzeć do końca, pragnąc jednocześnie, by opowieść trwała w nieskończoność.
Jest trochę jak w filmach Altmana - nie dzieje się nic, a jednak dzieje się tak wiele. Przypomina mi powieści Irvinga.

Już dawno nie przeczytałam książki tak szybko - w 2 dni, chcąc jak najszybciej dotrzeć do końca, pragnąc jednocześnie, by opowieść trwała w nieskończoność.
Jest trochę jak w filmach Altmana - nie dzieje się nic, a jednak dzieje się tak wiele. Przypomina mi powieści Irvinga.

Pięknie napisana historia rodziny, w której stopniowo jak po nitce odkrywamy jej tajemnice, nadzieje i obawy. Nie ma tu nagłych zwrotów akcji, ale spokojnie tocząca się historia, opowiedziana z czułością dla bohaterów.

Pięknie napisana historia rodziny, w której stopniowo jak po nitce odkrywamy jej tajemnice, nadzieje i obawy. Nie ma tu nagłych zwrotów akcji, ale spokojnie tocząca się historia, opowiedziana z czułością dla bohaterów.

O tym, że werandy w domach są ważne.
Jest to historia o raczej przeciętnej amerykańskiej rodzinie - starzejących się rodzicach i ich dorosłych już dzieciach, które stają przed koniecznością zdecydowania, kto powinien objąć nad nimi opiekę.
Ramy opowieści wyznacza czas zamieszkiwania w rodzinnym domu, co oznacza, że duża część wątków urywa się trochę bez konkluzji. Właściwie żadnej postaci nie poznajemy w pełni - a często to, czego się o nich dowiadujemy nie jest obiektywną prawdą, ale raczej mieszaniną złożoną z przekonań i uprzedzeń pozostałych bohaterów. I właśnie ta konkluzja, że znaczenie opowieści zmienia się diametralnie w zależności od opowiadającego wydaje mi się główną myślą wypływającą z tej powieści.

O tym, że werandy w domach są ważne.
Jest to historia o raczej przeciętnej amerykańskiej rodzinie - starzejących się rodzicach i ich dorosłych już dzieciach, które stają przed koniecznością zdecydowania, kto powinien objąć nad nimi opiekę.
Ramy opowieści wyznacza czas zamieszkiwania w rodzinnym domu, co oznacza, że duża część wątków urywa się trochę bez konkluzji. Właściwie...

Trudne relacje rodzinne, niedopowiedzenia między członkami rodziny. Kilka perspektyw różnych bohaterów. Autor nie mówi nam tego jak jest, tylko pokazuje. Dowiadujemy się tego z gestów czy reakcji bohaterów. Uwielbiam taki styl.

Trudne relacje rodzinne, niedopowiedzenia między członkami rodziny. Kilka perspektyw różnych bohaterów. Autor nie mówi nam tego jak jest, tylko pokazuje. Dowiadujemy się tego z gestów czy reakcji bohaterów. Uwielbiam taki styl.

Arcydzieło to nie jest, ale czyta się gładko i chce się dowiedzieć, co dalej. Sprawnie napisana obyczajówka, na plażę, do autobusu, idealna na prezent dla mamy lub cioci
Ma swoje momenty, ma swoje zalety

Arcydzieło to nie jest, ale czyta się gładko i chce się dowiedzieć, co dalej. Sprawnie napisana obyczajówka, na plażę, do autobusu, idealna na prezent dla mamy lub cioci
Ma swoje momenty, ma swoje zalety

"Każdy jest wrażliwy na swoim punkcie, synu. Wystarczy, że potrząśniesz dostatecznie mocno"

Podobno rodziny się nie wybiera, przynajmniej tej, w której się rodzisz (chociaż są i tacy, którzy twierdzą inaczej). Podobno z rodziną najlepiej się wychodzi tylko i wyłącznie na zdjęciu i to w dodatku z boku, bo można się odciąć. Można by rzec, z lekka parafrazując klasyka, że rodzina, jaka jest, każdy widzi 😉, ale czy na pewno? Moim zdaniem chyba nie, ponieważ rodziny są naprawdę tak różne, jak i pojedynczy ludzie, którzy tworzą tę najmniejszą komórkę społeczną, jak nazywa rodzinę prawo.

Abby Whitshank uważa, że jej rodzina jest wyjątkowa, jednak w moim odczuciu, to rodzina jakich wiele, owszem jest jedno dziecko, o którym opieka społeczna powiedziałaby "niedostosowane". Abby, mimo że sama pracuje w opiece społecznej, mówi, że Danny jest trochę trudniejszy, ale chyba właśnie jego kocha najbardziej. Chociaż każda matka powtarza, że kocha swoje dzieci wszystkie jednakowo mocno, ale czy to prawda ? A jak jest w waszych rodzinach? Jednak są też "normalne" dzieci, chociażby córki, które przykładnie się pożeniły i porodziły własne dzieci.

Książkę czyta się dobrze, mimo że nie odkrywa którejś z kolei Ameryki, ani nie przekazuje jakichś wiekopomnych mądrości. Mądrości są stare jak świat i nie żadne wymyślne, za to wciąż na czasie i do bólu aktualne w każdej rodzinie, jak chociażby ta wypowiedziana przez samą Abby

"Och, no cóż, zupełnie zwyczajne problemy, które zawsze pojawiają się w sytuacji, kiedy ludzie dzielą ze sobą dom".

Dzieci wyfruwają ze swojego rodzinnego gniazda, ale najczęściej dużo później jedno z nich musi wrócić i zamieszkać ze starzejącymi się rodzicami, ewentualnie zabrać ich do siebie. Właśnie o tym jest ta książka, o życiu, dzieciach, małych, potem coraz większych, o tym, że czasami naprawdę bardzo głęboki sens ma powiedzenie "małe dzieci mały kłopot, duże dzieci duży kłopot". O starzejących się rodzicach i o tym, że coraz starsi rodzice, przypominają dzieciom, że nikt nie jest młody wiecznie, że ci starzy, jak znowu mówi Abby, też kiedyś byli przecież młodzi.

"Na Boga, czy nikt już nie pamięta, że tak zwani starzy ludzie, kiedyś też palili trawę? Nosili bandany i protestowali przed Białym Domem?".

Konstrukcja tej powieści jest ciut dziwna, czytamy jakby od tyłu do przodu, najpierw poznajemy Abby i Reda, oraz ich dzieci i rodziny tych dzieci. Potem następuje jakby kolejna część, która opowiada o Linnie i Juniorze, czyli o rodzicach Reda. A to jak Linnie i Junior się poznali i pobrali, to naprawdę nietuzinkowa historia. Zresztą kilka tajemnic zdołało ujrzeć światło dzienne przy okazji sytuacji, jaka zaistniała i jaka wymusiła spotkanie całej rodziny, nawet wciąż pędzącego nie wiadomo dokąd i po co, Danny'ego.

W moim odczuciu jest to historia warta przeczytania, mimo że rzecz jest na wskroś amerykańska, to ręczę, że znajdziecie tu sporo "odnośników do swojej polskiej rodziny, na koniec pozwolę sobie na przytoczenie jeszcze jednego cytatu

"Jesteśmy młodzi przez tak drobną część naszego życia, a mimo to młodość wydaje się ciągnąć w nieskończoność. Z kolei nasza starość trwa wiele, wiele lat, ale czas mknie przed siebie coraz szybciej. Więc na koniec wszystko się równoważy"

"Każdy jest wrażliwy na swoim punkcie, synu. Wystarczy, że potrząśniesz dostatecznie mocno"

Podobno rodziny się nie wybiera, przynajmniej tej, w której się rodzisz (chociaż są i tacy, którzy twierdzą inaczej). Podobno z rodziną najlepiej się wychodzi tylko i wyłącznie na zdjęciu i to w dodatku z boku, bo można się odciąć. Można by rzec, z lekka parafrazując klasyka, że...

Niby tak, ale jednak nie bardzo. Sześć to jakby za mało, siedem za dużo. Jest w tym coś sprawnego, coś niebanalnego, ale dłuży się i przygnębia. Sama nie wiem, bo niby sięgnęłabym do innych książek autorki, ale jeśli wioną podobną smutą, to jednak się nie zdecyduję. To robota z tych porządniejszym, ale decyduje kwestia dość subiektywna: co kto lubi. A okazuje się, że ja lubię dość umiarkowanie.

Niby tak, ale jednak nie bardzo. Sześć to jakby za mało, siedem za dużo. Jest w tym coś sprawnego, coś niebanalnego, ale dłuży się i przygnębia. Sama nie wiem, bo niby sięgnęłabym do innych książek autorki, ale jeśli wioną podobną smutą, to jednak się nie zdecyduję. To robota z tych porządniejszym, ale decyduje kwestia dość subiektywna: co kto lubi. A okazuje się, że ja...

Książka przyjemnie monotonna. Szybko się czyta. Bardzo szczegółowe opisy wykonywania czynności domowych. Czegoś jednak mi zabrakło. Odniosłem wrażenie świetnie rozwiniętych postaci, co rozbudza apetyt, jednakże po zamknięciu książki poczułem się mało usatysfakcjonowany...

Książka przyjemnie monotonna. Szybko się czyta. Bardzo szczegółowe opisy wykonywania czynności domowych. Czegoś jednak mi zabrakło. Odniosłem wrażenie świetnie rozwiniętych postaci, co rozbudza apetyt, jednakże po zamknięciu książki poczułem się mało usatysfakcjonowany...

Każda rodzina myśli, że jest wyjątkowa. I może ma rację.
„To był piękny, letni dzień…” – w ten sposób Abby Whitshank zawsze zaczyna opowieść o tym, jak ona i Red zakochali się w sobie pewnego lipcowego dnia w 1959 roku. Jednak tym razem zgromadzona w Baltimore rodzina nie słucha tak uważnie jak dawniej. Ich myśli zaprząta ważny problem: kto i jak powinien zaopiekować się coraz starszymi i coraz bardziej schorowanymi rodzicami? Wspólne troski
i radości, rywalizacja, sekrety i pozornie nieistotne wydarzenia, które stają się fundamentem naszego postrzegania świata i siebie – Anne Tyler, zdobywczyni Nagrody Pulitzera, tworzy dowcipny i przenikliwy obraz trzech pokoleń. Przy kuchennym stole Whitshanków do głosu dochodzą nadzieje i lęki dobrze znane każdemu czytelnikowi.

Każda rodzina myśli, że jest wyjątkowa. I może ma rację.
„To był piękny, letni dzień…” – w ten sposób Abby Whitshank zawsze zaczyna opowieść o tym, jak ona i Red zakochali się w sobie pewnego lipcowego dnia w 1959 roku. Jednak tym razem zgromadzona w Baltimore rodzina nie słucha tak uważnie jak dawniej. Ich myśli zaprząta ważny problem: kto i jak powinien zaopiekować się...

Napisana przyjemnym językiem, ale historia opisanej rodziny nie wyróżnia się niczym szczególnym wśród książek o podobnej tematyce.

Napisana przyjemnym językiem, ale historia opisanej rodziny nie wyróżnia się niczym szczególnym wśród książek o podobnej tematyce.