Historie florenckie

To niezła pozycja, na pewno z dużą dawką wiedzy. Jest solidnie, ale bez polotu, bez pasji.

Uwielbienie sztuki w tej książce jest jakby wyuczone, a brakuje szczerego zachwytu. Autorka przypisuje wielkie określenia osobom czy dziełom, ale zupełnie mnie do ich wielkości nie przekonuje, nie jest w stanie zarazić tą pasją. W wielu miejscach aż się prosi o ilustracje czy wykresy, książka jest bardzo niepełna, gdy czyta się ją samą.

To niezła pozycja, na pewno z dużą dawką wiedzy. Jest solidnie, ale bez polotu, bez pasji.

Uwielbienie sztuki w tej książce jest jakby wyuczone, a brakuje szczerego zachwytu. Autorka przypisuje wielkie określenia osobom czy dziełom, ale zupełnie mnie do ich wielkości nie przekonuje, nie jest w stanie zarazić tą pasją. W wielu miejscach aż się prosi o ilustracje czy...

Książka w porządku, choć olbrzymim minusem jest zdecydowanie brak fotografii w niej. Autorka opisuje dzieła sztuki czy architektury, tak jakby czytelnik także widział je w tym samym momencie - a nie widzi, więc przekaz jest trochę mętny.

Książka w porządku, choć olbrzymim minusem jest zdecydowanie brak fotografii w niej. Autorka opisuje dzieła sztuki czy architektury, tak jakby czytelnik także widział je w tym samym momencie - a nie widzi, więc przekaz jest trochę mętny.

Florencja - Firenze - to moje ukochane miasto. To tam spędziłam wiele lat temu cudowne dwa tygodnie w nieziemskim skwarze, ucząc się włoskiego z widokiem na Arno i Ponte Vecchio. Pierwsza część książki - opis strasznej powodzi z 1966 roku - okazała się dla mnie bardzo wzruszająca. Czytałam z łezką w oku. Żałuję, że nadal tak mało wiem o rodzinie Medicich - jej losy są fascynujące. Nie mam też wykształcenia z zakresu historii sztuki i nie do końca mogłam podążać za tokiem myślowym autorki i dzielić jej zachwyty nad malarstwem florenckim. Zresztą, ona sama zauważa, że co innego jest uwielbiać malarstwo a co innego się na nim znać.Uwaga ta odnosi się do mieszkańców wczesnorenesansowego Firenze, poddając w wątpliwość ich wykształcenie i znajomość sztuki. Brakowało mi tutaj zdjęć, które musiałam wyszukiwać w internecie. Mała książeczka, którą warto zabrać jako oryginalny przewodnik w nieśpiesznym zwiedzaniu artystycznej stolicy Włoch.

Florencja - Firenze - to moje ukochane miasto. To tam spędziłam wiele lat temu cudowne dwa tygodnie w nieziemskim skwarze, ucząc się włoskiego z widokiem na Arno i Ponte Vecchio. Pierwsza część książki - opis strasznej powodzi z 1966 roku - okazała się dla mnie bardzo wzruszająca. Czytałam z łezką w oku. Żałuję, że nadal tak mało wiem o rodzinie Medicich - jej losy są...

Kilka dni temu "dostałem jakiś" przewodnik po Toskanii z mapą. Po przeczytaniu Historii florenckich z przewodnika korzystać nie powinienem. Tak, jestem zdecydowany udać się do Florencji. Wiem, tak myślę, co mnie czeka. Tysiące ludzi, wszędzie głośno i co dziesiąty mnie obija... dzięki p.Bieńkowskiej znalazłem jednak sposób na trochę spokojniejsze szwędanie po mieście. Powinienem wypatrywać lini na murze gdzie sięgała woda po wielkiej powodzi. Mam już bilet więc wejdę do Uffizich zobaczyć Cosime Starszego i Wawrzyńca a w Starej Zakrystii kościoła San Lorenzo zaglądnę tylko na pewną rzeźbę która wyobraża myśl i działanie... czy wystarczy mi 24 godzin na ten wymyślny spacer. Może przez Piazza della Signiora gdzie stał stos. Trochę tego dużo, wiem. Zabiorę ze sobą "Historie florenckie" Ewy Bieńkowskiej.

Kilka dni temu "dostałem jakiś" przewodnik po Toskanii z mapą. Po przeczytaniu Historii florenckich z przewodnika korzystać nie powinienem. Tak, jestem zdecydowany udać się do Florencji. Wiem, tak myślę, co mnie czeka. Tysiące ludzi, wszędzie głośno i co dziesiąty mnie obija... dzięki p.Bieńkowskiej znalazłem jednak sposób na trochę spokojniejsze szwędanie po mieście....