Masa o bossach polskiej mafii

W kolejnej (już czwartej w tej serii) książce autorzy ubogacają historię polskiej mafii o następne szczegóły. Nie pamiętam, który z autorów poniższą sentencję wyraża (najbardziej prawdopodobne, że to Jarosław Sokołowski o pseudonimie "Masa") – odnosząc się do jednego z przestępczych szefów – że "nadmiar telewizji szkodzi"; według mnie to w ogóle bardzo słuszne spostrzeżenie. Przez media przewija się pseudonim "Barabasz", a w rzeczywistości gangsterzy mówią do tego przywódcy – "Barabas". W walce o mafijną władzę życie ludzkie traci swoją wartość – i tak zawiązuje się temat na kolejną książkę, mianowicie o egzekutorach (tzw. kilerach),która czeka na to, bym ją przeczytał.

W kolejnej (już czwartej w tej serii) książce autorzy ubogacają historię polskiej mafii o następne szczegóły. Nie pamiętam, który z autorów poniższą sentencję wyraża (najbardziej prawdopodobne, że to Jarosław Sokołowski o pseudonimie "Masa") – odnosząc się do jednego z przestępczych szefów – że "nadmiar telewizji szkodzi"; według mnie to w ogóle bardzo słuszne...

Ciekawa acz bardzo prosta książka.

Ciekawa acz bardzo prosta książka.

To książka, która kusi tematem, ale momentami rozczarowuje wykonaniem. Historie z życia mafii są fascynujące, pełne intryg i brutalności, ale sposób ich opowiadania bywa chaotyczny i nierówny. Najciekawsze są fragmenty, w których widać ludzkie motywacje i mechanizmy władzy , reszta czasem przypomina suchy raport. Dla ciekawskich świata przestępczego może być wciągająca, ale jako całość wypada średnio.

To książka, która kusi tematem, ale momentami rozczarowuje wykonaniem. Historie z życia mafii są fascynujące, pełne intryg i brutalności, ale sposób ich opowiadania bywa chaotyczny i nierówny. Najciekawsze są fragmenty, w których widać ludzkie motywacje i mechanizmy władzy , reszta czasem przypomina suchy raport. Dla ciekawskich świata przestępczego może być wciągająca, ale...

We wstępie nadmienie iż rozmowa Jarosława Sokołowski z Arturem Górskim jest opowieścią o rozkwicie Mafii w Polsce która dla większości zwykłych ludzi jest abstrakcja a bądź nawet fikcja ponieważ się z nią nie zetknęli a masowe źródła przekazu nie były tak powszechne .Przestępczy świat,ciemne interesy jakie miały struktury ,i na czym skupiały się ich działania a wszystko to okraszone śmiercią .Lata 80 i 90 były przełomem działalności i opisy wizualne ich członków Konwersacje oraz streszczona treść nie daje zbyt ciekawego efektu .Dość bardzo zwięźle opisany temat Książka zawiera bardzo skromna wiedzę o przestępczości zorganizowanej a jednocześnie wiele nieistotnych wątków Osobiście odczuwam niedosyt i chwilami splątanie .

We wstępie nadmienie iż rozmowa Jarosława Sokołowski z Arturem Górskim jest opowieścią o rozkwicie Mafii w Polsce która dla większości zwykłych ludzi jest abstrakcja a bądź nawet fikcja ponieważ się z nią nie zetknęli a masowe źródła przekazu nie były tak powszechne .Przestępczy świat,ciemne interesy jakie miały struktury ,i na czym skupiały się ich działania a wszystko...

Zamysł ciekawy, wykonanie przeciętne. Spodziewałem się, że każdy rozdział będzie opowiadał o kolejnym bossie, a autor sednem będą wypowiedzi Masy. Niestety, im dalej w książkę, tym więcej chaosu, mieszania wątków i wciskania motywów, które mocno odbiegają od „bossów polskiej mafii”.

Zamysł ciekawy, wykonanie przeciętne. Spodziewałem się, że każdy rozdział będzie opowiadał o kolejnym bossie, a autor sednem będą wypowiedzi Masy. Niestety, im dalej w książkę, tym więcej chaosu, mieszania wątków i wciskania motywów, które mocno odbiegają od „bossów polskiej mafii”.

Trudno traktować jak rzetelny dziennikarski reportaż książkę zaczynającą się od niejakiego tłumaczenia autora, że głównie opierał się na rozmowach ze świadkiem koronnym, no chyba, że akurat udało się coś zweryfikować. Dlatego też nie podchodzę do tego, jak do żadnej kroniki. Zresztą, jak ufać osobie, która regularnie opowiada o libacjach alkoholowo-kokainowych, że pamięta tak dokładnie wydarzenia sprzed kilku dekad? Jako krótka powieść sensacyjna i quasi-reportażowa - sprawdza się, jako niewymagająca lektura na sobotnie przedpołudnie.

Trudno traktować jak rzetelny dziennikarski reportaż książkę zaczynającą się od niejakiego tłumaczenia autora, że głównie opierał się na rozmowach ze świadkiem koronnym, no chyba, że akurat udało się coś zweryfikować. Dlatego też nie podchodzę do tego, jak do żadnej kroniki. Zresztą, jak ufać osobie, która regularnie opowiada o libacjach alkoholowo-kokainowych, że pamięta...

Tematyka ciekawa ale całościowo wydaje się być tanim czytadlem, zlepkiem artykułów z jakiegoś magazynu śledczego.

W mojej opinii na minus brak jakichkolwiek fotografii.
Mafia z lat 80/90/00 musiała wyglądać urzekająco. Mokasyny z szyszkami, białe skarpety, dresy szelesty, kolorowe marynarki. Teraz to budzi zazenowanie, wtedy ci wtedy bał się ich każdy...

Tematyka ciekawa ale całościowo wydaje się być tanim czytadlem, zlepkiem artykułów z jakiegoś magazynu śledczego.

W mojej opinii na minus brak jakichkolwiek fotografii.
Mafia z lat 80/90/00 musiała wyglądać urzekająco. Mokasyny z szyszkami, białe skarpety, dresy szelesty, kolorowe marynarki. Teraz to budzi zazenowanie, wtedy ci wtedy bał się ich każdy...

Żenująca publikacja. Idealne czytadło dla fanów taniej sensacji i "Super Expressu" albo "Faktu".
W zasadzie nie wiem, kto wypadł tutaj gorzej, skruszały gangster, troglodyta podobny do kafarów, o których opowiada, czy chłoptanio przeprowadzający wywiad.
Nie doczytałem do końca. W pewnym momencie wszystkie te Malizny, Pershingi, Dzikusy, Kiełbachy (!) i Wańki zlewają się w jedną całość. Poza miejscem pochodzenia (część urodziła się na warszawskiej Pradze, część w podwarszawskich Pipidówkach) niczym się od siebie nie różnią. Każdy z nich umiał jedynie przypierdzielić z łapy. Ileż można o tym czytać?
Całość żałości dopełniają czarnobiałe zdjęcia z wypikselowanymi twarzami. Nie podpisano ich, więc równie dobrze mogłyby przedstawiać kardynała Dziwisza albo ojca redemptorystę z Torunia.
Żeby nie to, że dostałem tę książkę za darmo, to nigdy bym jej nie tknął, i osobom myślącym też to odradzam. Niech się Masa kisi z Kiełbachą w Maliznowym sosie Dzikusa.

Żenująca publikacja. Idealne czytadło dla fanów taniej sensacji i "Super Expressu" albo "Faktu".
W zasadzie nie wiem, kto wypadł tutaj gorzej, skruszały gangster, troglodyta podobny do kafarów, o których opowiada, czy chłoptanio przeprowadzający wywiad.
Nie doczytałem do końca. W pewnym momencie wszystkie te Malizny, Pershingi, Dzikusy, Kiełbachy (!) i Wańki zlewają się w...

Dno

Dno

Nie i jeszcze raz nie. Robienie z bandyty celebryty jest zwykłym k....

Nie i jeszcze raz nie. Robienie z bandyty celebryty jest zwykłym k....