Wiatrołomy

Ciekawa lektura, pokazuje jak trudno odnaleźć się w nowym miejscu. Pierwsza praca, pierwsze zderzenie z rzeczywistością w niezbyt przyjaznym otoczeniu. Ale są ludzi, którzy uwierzą i pomogą. Mimo, że świat dookoła jest piękny, bo któż z nas nie marzył o leśniczówce w środku lasu. Polecam.

Ciekawa lektura, pokazuje jak trudno odnaleźć się w nowym miejscu. Pierwsza praca, pierwsze zderzenie z rzeczywistością w niezbyt przyjaznym otoczeniu. Ale są ludzi, którzy uwierzą i pomogą. Mimo, że świat dookoła jest piękny, bo któż z nas nie marzył o leśniczówce w środku lasu. Polecam.

Wydana w 1962 roku powieść zapomnianego dziś autora. Historia poczynań młodego leśniczego, Pawła Kondrackiego w lasach pomiędzy Miastkiem a Bytowem. Trzecioosobowy narrator pokazuje zarówno życie służbowe, jaki towarzyskie głównego bohatera.
I wbrew pozorom to pierwsze tanowi o wartości powieści. 15 lat po wojnie, na Ziemiach Odzyskanych lasy wcale nie są miejscem bezpiecznym. To sceneria przestępstw, wykroczeń, nadużyć i prawie wszystkich innych możliwych przewał. Kłusownictwo – nielegalny odstrzał zwierząt (i w okresie ochronnym i poza nim, ale bez zezwoleń),nielegalne połowy ryb (i metody i okres),kradzieże drewna z lasu i bezprawne wyręby, naciąganie na wypłaty, pokątny handel owocami i grzybami z punktu skupu, myśliwi strzelający poza dopuszczalnym okresem oraz do … zwierząt gospodarskich, podpalenia, kradzież żywicy, pobicia, a oprócz tego koterie, walki i podgryzanie się przez niemal wszystkich, którzy z lasu żyli. Prawie kłębowisko żmij.
Z kolei w życiu osobistym bohater nie narzeka na brak powodzenia u wszystkich atrakcyjnych kobiet, zarówno tych około dwudziestego roku życia, jak i mniej młodych (w tym mężatek). Ta część niestety jest bardziej schematyczna i przewidywalna.
Zaletą powieści są zatem realia, także owej czerwonej burżuazji z Warszawy (dyrektorzy,główni księgowi etc.) polującej w udostępnionym im obwodzie łowieckim, słownictwo związane z gospodarką leśną oraz światem przyrody i niestety myślistwem. Ta ostatnia zaleta stanowi też wadę. Trudno zachwycać się opisem jeleni z pięknymi porożami, skoro wiadomo, że i bohater i jego rywale zaraz je zabiją.
Niestety powieść nie jest wolna od smrodu dydaktycznego. Wszechwiedzący narrator wyjaśnia czytelnikom błędy bohatera i ich przyczyny i pochwala przyjęte środki zaradcze. Za to kompletnie brak wszelkiej komunistycznej propagandy. Nie ma partii, Związku Radzieckiego, osiągnięć socjalizmu. Jedynie razi zwracanie się do ludzi per „wy” („słuchajcie Kondracki”) - chociaż głównie przez oficjeli. Dobra powieść środka, ale zachwytów nie wzbudzi. Dla miłośników lasów, przyrody i - niestety – polowań.
Przeczytana, a raczej wysłuchana, w ramach wyzwania marcowego – książka polskiego autora wydana (po raz pierwszy) w latach 1945-1989.

Wydana w 1962 roku powieść zapomnianego dziś autora. Historia poczynań młodego leśniczego, Pawła Kondrackiego w lasach pomiędzy Miastkiem a Bytowem. Trzecioosobowy narrator pokazuje zarówno życie służbowe, jaki towarzyskie głównego bohatera.
I wbrew pozorom to pierwsze tanowi o wartości powieści. 15 lat po wojnie, na Ziemiach Odzyskanych lasy wcale nie są miejscem...

Nowe miejsce, nowi ludzie i niełatwe wyzwania – oto rzeczywistość, z którą musi się zmierzyć młody leśniczy, obejmując trudną placówkę w głębi lasu. Pełen ideałów, wierzący w uczciwość i porządek, szybko przekonuje się, że lokalna społeczność nie podziela jego zasad. Ludzie od lat żyją według własnych reguł, a kłusownictwo jest dla nich czymś naturalnym, niemal przynależnym do ich tożsamości. Walka o przestrzeganie prawa staje się walką ze wszystkimi – z mieszkańcami, z codziennymi trudami, a czasem nawet z własnymi wątpliwościami.

Powieść zachwyca niezwykłymi opisami przyrody. Las w książce nie jest tylko tłem wydarzeń – to pełnoprawny bohater, pełen życia, zmieniający się wraz z porami roku, raz surowy i nieprzystępny, innym razem kojący i pełen magii. Eugeniusz Paukszta wspaniale oddaje piękno dzikiej natury – poranne mgły snujące się między drzewami, szelest liści pod łapami zwierząt, śnieg skrzący się w świetle księżyca. Czytając, niemal czuć zapach wilgotnej ziemi i słyszy się odgłosy lasu.

To także opowieść o ludziach związanych z puszczą – drwalach, myśliwych, strażnikach leśnych, tych, dla których las jest miejscem pracy, ale i domem. Nie brakuje tu wątków polowań, opowieści o zwierzętach, o ich instynktach i dramatycznych zmaganiach o przetrwanie. Jednocześnie autor nie idealizuje codzienności – pokazuje ciężką pracę, walkę z surową przyrodą i nieustanną konfrontację człowieka z naturą.

W tej surowej rzeczywistości młody leśniczy nie tylko mierzy się z nieprzyjaznym otoczeniem, ale także dojrzewa, uczy się, popełnia błędy. To opowieść o uporze, o tym, jak trudno iść pod prąd, gdy wszyscy wokół oczekują, że się poddasz. Jest tu miejsce na stratę i ból, ale także na miłość – piękną, choć niełatwą. Historia ta ma w sobie ogromną nostalgię i siłę, która sprawia, że po jej przeczytaniu chce się wyruszyć do lasu, zanurzyć się w jego ciszy, poczuć ten sam zachwyt, co bohater.

Zakończenie – piękne i pełne głębokiego morału – podkreśla ponadczasowość tej powieści. To historia o człowieku i naturze, o przetrwaniu, o tym, jak trudne wybory kształtują naszą przyszłość. "Wiatrołomy" to książka, do której warto wracać, by na nowo odkrywać jej przesłanie i przypominać sobie, jak ważne jest trwanie przy własnych wartościach.

Nowe miejsce, nowi ludzie i niełatwe wyzwania – oto rzeczywistość, z którą musi się zmierzyć młody leśniczy, obejmując trudną placówkę w głębi lasu. Pełen ideałów, wierzący w uczciwość i porządek, szybko przekonuje się, że lokalna społeczność nie podziela jego zasad. Ludzie od lat żyją według własnych reguł, a kłusownictwo jest dla nich czymś naturalnym, niemal przynależnym...

Moja ulubiona książka Paukszty. Autor przepięknie opisuje przyrodę. Losy bohaterów trzymają w napięciu. Świetnie ukazane trudy powojennej rzeczywistości i ludzkie charaktery, surowe i bezwzględne.
"Wiatrołomy " stały się dla mnie inspiracją do napisania "Korony króla Popiela" - jednej z wielu kontynuacji serii "Pan Samochodzik".

Moja ulubiona książka Paukszty. Autor przepięknie opisuje przyrodę. Losy bohaterów trzymają w napięciu. Świetnie ukazane trudy powojennej rzeczywistości i ludzkie charaktery, surowe i bezwzględne.
"Wiatrołomy " stały się dla mnie inspiracją do napisania "Korony króla Popiela" - jednej z wielu kontynuacji serii "Pan Samochodzik".

Przepiękna literatura.
Opowieść o dorastaniu, o szukaniu swojego miejsca w świecie, o ideałach, które nie zawsze są łatwe do zaaplikowania.
A wszystko dzieje się w pięknych okolicznościach przyrody.
Historia, która chwyta za serce, ale też koi. To taka książka, którą czyta się niespiesznie i delektuje się każdym słowem, każdym obrazem.
Postać Maciulaka bardzo mnie ujęła i do samego końca pozostała moją ulubioną.
Z przyjemnością wrócę kiedyś do tej książki.

Przepiękna literatura.
Opowieść o dorastaniu, o szukaniu swojego miejsca w świecie, o ideałach, które nie zawsze są łatwe do zaaplikowania.
A wszystko dzieje się w pięknych okolicznościach przyrody.
Historia, która chwyta za serce, ale też koi. To taka książka, którą czyta się niespiesznie i delektuje się każdym słowem, każdym obrazem.
Postać Maciulaka bardzo mnie ujęła i...

Ach ten czas ,te triski ,zwykłe życie.. kawałek chleba ,dach nad głową czego chcieć więcej...miłości a z tą nie zawsze jest tak jak byśmy chcieli ...mogę czytać i czytać bez końca...ich 🥰😍😍😍

Ach ten czas ,te triski ,zwykłe życie.. kawałek chleba ,dach nad głową czego chcieć więcej...miłości a z tą nie zawsze jest tak jak byśmy chcieli ...mogę czytać i czytać bez końca...ich 🥰😍😍😍

Świetna rzecz. Nikt już tak dzisiaj nie pisze. Nie chodzi tylko o to, że opisy drzew, zwierząt, polowań, wędkowań, tokowań są piękne. One są pisane językiem fachowców. Drągowiny, szczytowiny, wieńce, kraski, jazgarze. Powiedział Witgenstein "granice mojego języka wyznaczają granice mojego świata". Autor przychylił nam więcej świata, przynajmniej ja to poczułem. Jest tu więcej kąsków. Relacje między ludźmi spędzającymi w lasach bądź obok lasów większość życia, zazdrość, nienawiść, zemsta, miłość. Warto, naprawdę warto poczuć ten klimat lat pięćdziesiątych, tak książka robi wrażenie bardzo prawdziwej. Polecam.

Świetna rzecz. Nikt już tak dzisiaj nie pisze. Nie chodzi tylko o to, że opisy drzew, zwierząt, polowań, wędkowań, tokowań są piękne. One są pisane językiem fachowców. Drągowiny, szczytowiny, wieńce, kraski, jazgarze. Powiedział Witgenstein "granice mojego języka wyznaczają granice mojego świata". Autor przychylił nam więcej świata, przynajmniej ja to poczułem. Jest tu...

Piękna, ponadczasowa opowieść, a jakże wspaniale napisana!

Piękna, ponadczasowa opowieść, a jakże wspaniale napisana!

Opowieść jak opowieść ;)
Czyta się gładko i szybko, momentami nudnawa, momentami nabiera tempa. Niesamowite są opisy lasu i zjawisk pogodowych; przepiękne.

Opowieść jak opowieść ;)
Czyta się gładko i szybko, momentami nudnawa, momentami nabiera tempa. Niesamowite są opisy lasu i zjawisk pogodowych; przepiękne.

Opowieść, jak opowieść... Czytało mi się gładko, ale i trochę nudnawo. Owszem, człowiek przenosi się w jakiś inny czas, miejsce, ludzkie sprawy i problemy. Wszystko w otoczeniu lasu, przyrody, ale... jakieś to trochę zgrzebne takie, proste, w prl-owskiej otoczce i przez pięć rozdziałów ani szczególnie mnie nie wciągnęło, ani nie polubiłem głównego bohatera, ani nie odnalazłem w tym wszystkim jakiejś strawy dla ducha. W sumie - odechciało mi się i chyba nie będę kontynuował.
Pewnego rodzaju rozczarowanie - spodziewałem się czegoś lepszego, głębszego...
Jak zwykle - niedokończonych nie oceniam.
Myślę, że ta książka może znaleźć swojego czytelnika, ale nie jestem nim ja...

Opowieść, jak opowieść... Czytało mi się gładko, ale i trochę nudnawo. Owszem, człowiek przenosi się w jakiś inny czas, miejsce, ludzkie sprawy i problemy. Wszystko w otoczeniu lasu, przyrody, ale... jakieś to trochę zgrzebne takie, proste, w prl-owskiej otoczce i przez pięć rozdziałów ani szczególnie mnie nie wciągnęło, ani nie polubiłem głównego bohatera, ani nie...