Sztuka cierpienia

,,Wewnętrzne demony” - to określenie, ten dość wymowny zbitek słów, chyba każdy go zna, chyba każdy wie, co ono oznacza. Bo, jakby nie patrząc, cóż w końcu każdy z nas jest inny, i każdy z nas jako indywidualny ,,ludź” i osobny, pojedynczy reprezentant gatunku, ma jakieś swego rodzaju niematerialne, psychologiczne blokady, z którymi ciężko lub co najmniej dość trudno, mimo, mimo wielu mocnych chęci i prób... będzie wygrać. I jest w tym wszystkim jakaś dziwna prawda: mamy prawo ,,nie ogarniać wszystkiego dookoła”, mamy prawo odpocząć i powiedzieć sobie dość w ,,realizowaniu wszystkiego, wszędzie, naraz, i co się tylko da i zapragnie”, jakby świat się zaraz miał skończyć, a czas stanąć totalnie w miejscu.

Jedną z, choć to zabrzmi dziwnie, prawd, która potrafi spłynąć na nas niczym jakieś niebiański nadnaturalne objawienie lub ,,katharsis dla psyche” jest fakt, iż tak naprawdę żadnych wewnętrznych demonów nie ma – to od nas samych zależy to jak sobie poukładamy w danym momencie, konkretnym dniu, miesiącu, okresie, czy nawet latach własne, cholernie cenne życie. To nasze działania wykuwają siłę lub, co jest z korzyścią dla nas, słabość takowych ,,wewnętrznych demonów”. Czyli, jak wnioskuje to stare porzekadło: ,, Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz”. I tu pojawia się pewien haczyk: rozumienie własnych działań, własnych słabości, celów w życiu, tego, co chce się osiągnąć (a może w ogóle w naszym – Twoim czy Jego – przypadku o żadnym mega-wielkim życiowym targecie myśleć nie musimy; być może to życie jest celem, a nasze kroki to droga ku niemu),samoświadomość własnego miejsca tu, teraz i za 5 czy 10 lat w przód – wszystko to, a nawet i więcej, o czym zapewne zapomniałem dodać, warunkuje już na starcie idealnie dostosowane ,,wewnętrzne paliwo”, ot iście odpowiednią mieszankę benzyny do sterujących nami silników, którymi są nasze umysły i dusze, do swego rodzaju walki z ,,gnębiącymi nas demonami”, ich stosunkowo szybkiej akceptacji i pozbycia się, czy do postawienia solidnej osobowościowo-psychologicznej twierdzy, do której ,,demony” te nie będą miały żadnego dostępy. Jednak nie jest to takie proste, z drugiej strony odpowiednia mentalność i spojrzenia na siebie przez pryzmat całej bytności dotychczas może ruszyć to nasze działania ku danym celom lub ku ,,drodze". Tak, teoretycznie nie wiadomo jakich motywatorów ku tym etapom zmian nie trzeba: ,,wystarczy zepnąć poślady, wystarczy chcieć uwierzyć w siebie, że to a to zrobimy lub to dokonamy, a to się po prostu stanie, a przynajmniej jeśli po drodze do budowania lepszej wersji siebie coś dalej nas będzie gnębiło, to ta piękna i potrzebna myśl, ot silnej wierze we własne Ja, zakiełkuje w głowie, a reszta powinna w miarę płynnie się dla nas korzystnie ułożyć. Dostaniemy zastrzyk wewnętrznej, oczyszczającej ,,psychę" siły, a wtedy taki mimo iż ciężki początek, to o wiele dla nas lepiej niż nierobienie nic i ciągłe ,,męczenie buły i biadolenie nad własną egzystencją”, które to jest najgorszym rakiem na naszej niematerialnej tkance osobowości, czymś co nadżera jak nagła rdza na pięknym kształtnym metalu… wszystkie warstwy naszego Ja. Tak, lepszy pierwszy drobny krok do zrobienia swego rodzaju ,,wewnętrznego przełamania” niżeli parcie się od razu z wszystkimi możliwymi środkami na dany cel lub problem. Jak mawiał Bruce Lee: ,,Be like a water, my friend!” – w naszym życiu, nieważne czy opartym o ciągłe realizowanie celów, o spokojne przechodzenie przez egzystencję określoną drogą samorealizacji, chodzi o to aby w środku naszego niematerialnego wnętrza, na każdym jego poziomie, być w równowadze: być jak ten żywy, gorejący w nas ciepły, dodający miliony punktów do naszej życiowej energii Ki, ogień, i palić nim gniew tych, którzy cię otaczają i ci szkodzą, jednak wodą korygować płomienie, które w tobie wrą, które chcą cię zniszczyć, odtrącić to twoje Ja, które budujesz na dalszy plan. ,,Budowa siebie”, ba!, walka o samego siebie, to walka i droga zarazem trwająca całe życie.

Barack Obama podczas swojej pierwszej kampanii prezydenckiej wypowiedział pewne, sądzę, niby proste i zwykłe, ale w środowisku sportu i w nurcie samoleczenia czy kwestiach motywacyjnych, mające wielką moc słowa: ,,Yes, I Can… Yes, We Can!” Dla Baracka były one częścią PR-u służącego dla zebrania odpowiedniego poparcia w wyborach o ,,stołek” prezydenta USA, jednak dla topowego lub amatora, atlety, czy zwykłego zjadacza chleba i ,,Jurka spod 9-tka na 4-tym piętrze” stają się one niewypowiedzianą mocą, kierującą tego, kto w nie wierzy na dane mu, dla niego odpowiednie tory walki o lepsze własne Ja, o stworzenie solidnego grubego muru, przez które żadne ludzkie ścierwo lub my sami jeśli sobie tego bigosu byśmy naważyli, się nie przedostanie. Bo moi drodzy, jeśli sporo potrafię, jeśli wierzę, że jestem silny, to jestem wielki, bo jak można, to można!”, wystarczy tylko zadecydować, a to przecież nic nas nie kosztuje. I uwierzcie mi, uwierzcie sobie!, są tacy ludzie, szczególnie w cennym dla mnie osobiście, na pewno dla wielu z Was również, środowisku sportu, którzy powiedzieć, że przeszli w życiu przez ogromne rozżarzone tysiącami stopni, jakby nigdy ,,nie gasnące” wewnętrzne piekło i wyszli na drogę zbudowania w swoim wnętrzu tytanicznej zbroi otaczającej ,,Ja” w każdej warstwie z każdej strony, czyniąc psychikę tej osoby niezniszczalną, to tak jakby… nic nie powiedzieć. I ci ludzie, ci często znani, a często nie sportowcy, to tak naprawdę zwyczajni ,,ludkowie” jak Ty czy Ja – ludzie, którzy swym życiu potrzebowali pewnych zmian, zmian które uczyniłoby ich życie normalnym, pięknym, a problemy i ,,demony” łatwymi do oswojenia lub zwalczenia. I oni to zrobili, dokonali tego: zepnęli poślady, zacisnęli zęby i wzięli się w garść; i żeby było ciekawiej nie potrzebowali do tego żadnego wielkiego mówcy motywacyjnego, czy innego sportowca, ,,który po zakończonej karierze będzie pisał w swej autobiografii jak to mu ciężko było, aby osiągnąć dany sukces, a jedynie: siły własnego Ja, stania się ,,tą wodą, która w tobie płynie i ogniem, który w tobie drzemie”. Kiedy dopięli swego i ci tytani wysiłku, niezrównani mistrzowie swoich ekstremalnych form danych konkurencji sportowych, stali się wielcy dla samych siebie, wtedy stali się wielcy dla innych. To David Goggins, Scott Jurek, Matt Fraser, Kilian Jornet, a także wielu, wielu innych zaczęli pisać, nie tyle, co dla zysku, sławy i podbicia sobie Ego do horrendalnych rozmiarów, dość wyszukane, specyficzne i mocno życiowo-emocjonalne książki sportowo-motywacyjne, które miały stać się - i takie zresztą są - inspiracją, formą brania przykładu do budowania jak najlepszej wersji siebie, a nie ,,gotową recepturą na sukces”. I książki te, gdzie każda z nich okazała się dość nieźle poprowadzonym tytułem, której wydźwięku i wagi dla mojego Ja po prostu nie da się opisać – pozycją od tych wymienionych właśnie wybitności, znaczącą w kontekście globalnej idei czystego, nie skażonego ,,zachłannością i rządzą pieniądza” sportu przeczytałem, włączając je do dziś także w swojej prywatnej kolekcji, tytuły nakreślone przez wyżej wymienionych ,,Tytanów sportu i motywacji!". Jest jednak inna, wpadająca do mojego czytelniczego wora tego typu pozycji, książka, rzecz tak samo jak powyższe ,,motywacyjniaki” dość cenna w branży tego rodzaju związanych z wysiłkiem fizycznem i sprawnością psyhiczną” publikacji: pozycja autorstwa S. Niemeyera, z ambitnym i szczerym, dosłownie i w przenośni życiowym tytułem: ,,Sztuka cierpienia”.

Przyznanie się do słabości nie boli, łzy także, zwłaszcza jeśli dzieje się to w drodze uświadomienia sobie, jakie błędy się popełniło i co się robi, aby przekuć dotychczasowe własne Ja na kogoś innego, na człowieka bardziej otwartego na zmiany, zdecydowanego życiowo, a nie zagubionego i mało wymagającego od siebie ,,wewnętrznego inwalidę”. Tak walczył ze sobą (ale on wciąż to robi, bo droga do wyjścia z obsesji, uzależnień, w ogóle praca nad sobą, to nauka przez całe życie!) Shane Niemeyer, autor niniejszego książkowego motywatora sportowego, który to w sytuacji prawie że agonalnej, co opisuje on sam przez pierwsze kilkadziesiąt stron tejże autobiografii, w drodze ewolucji własnego poszatkowanego ,,psyche" stał się kimś tak choro zawzięty i zdeterminowanym w pozytywnym sposób, choć droga ku temu była dla niego długa, że rezultaty, które spotkały go na jego tułaczce ku lepszemu i zrównoważonemu życiu, okazały się dużo lepsze i konkretniejsze niż powiedzieć zwyczajnie: ,,wszedł do piekła i z niego wrócił”.

Pan Niemeyer, może i trochę zbyt poetycko pisze w niektórych momentach książki, jednak… sama jego historia jest, jego sportowa droga, ten budowany powoli wewnętrzny i fizyczny atletyzm, praktycznie od ZERA!, są warte każdej godziny czytania i dyskutowania o tym. Nie trzeba od razu stawać się nim; nie powinno się myśleć, że mając 40 lat na karku, mięsień piwny będący niczym ,,daszek zakrywający ptaszek”, paląc od czasu do czasu ,,fajki z kawką na śniadanie, jako niezbędne źródło energii na resztę dnia” i jeżdżąc wysłużonym rowerem na całodniowe wycieczki tylko wtedy, gdy robią to inni ,,bo jest pogoda, na dworze pizga słońcem aż miło, a ptaszki robią swoje trele i plumkanie radujące duszę”, nagle z dnia na dzień powiem sobie ,,dość, zmieniam się… za kilka lat chcę być jednym z najsprawniejszych ludzi na Ziemi”. Owszem takie myślenie ma swoje zalety, to jest teoretycznie możliwe, jednakże trzeba być świadomym, że aby osiągnąć tak potężnie długofalowy cel musimy nastawić się na fale fizycznego i psychicznego bólu, na męki zwątpienia, na to, że nie będzie łatwo, a nasze realizowane postanowienie w żadnym wypadku nie może zakłócić choćby i najmniejsza niedogodność. Jeśli chcesz być tak fizycznie wypracowanym jak Niemeyer, którego osiągnięcia sportowe i coachingowe są wręcz w skali tego z jakiego ,,bólu dupy i egzystencjalnej martwoty” się wyrwał, nieprawdopodobne, jakby galaktyczne, pozawymiarowe, to wiedz że jest to droga, którą musisz iść przez resztę życia, dążyć nią do jakiegoś określonego celu: cierpienie dla satysfakcji oczyszczenia, sportowe samodoskonalenie, czy zaliczanie rok w rok coraz to trudniejszych atletycznych celów, definiujących granice twojego organizmu. Nasz autor był jedną wielką obłą gulą zagubionej, rozdartej duszy, którą potrafił (on wciąż to robi, bo to proces, który trwa przez całe życie) wyciągnąć z nieskończonej studni ,,mroko-podobnej”. I dla tych osób, dla tych niepewnych dusz, ta książka smakuje najlepiej; to tego rodzaju inspiracja jest najlepsza dla każdego z nas – nie tylko zawodowego czy amatorsko-wyczynowego sportowca, także dla ludzi na krawędzi decyzyjności egzystencjalnej, w zagubieniu swojej teraźniejszości i przyszłości.

,,Sztuka cierpienia” to książka tak samo skomplikowana, jak i tak samo prosta, orbitująca wokół bycia, sądzę, emocjonalnie na granicy równowagi w stylu ,,Be Water, My Friend” Bruce’a Lee – równowagi, którą osiągnął przez nie prostą, oj nie!, i wciąż się realizującą drogą życiowej zmiany i ewolucji poprzez sport, pan Shane. Nie ma tu rzeczy trudnych do zrozumienia, nie ma nie wiadomo jak skomplikowanego słownictwa i samego sposobu budowy zawartości książki i jej uporządkowania: bez spisu treści, nazywania rozdziałów (jest tylko numeracja),jest tylko ta cholerna ,,droga” autora, którą być może nie będzie danym zrozumieć w pełni i ją zaakceptować każdemu z czytelników, stąd ta ,,skomplikowaność”. A tą drogą, którą kroczy i kroczy od momentu ostatecznego uświadomienia sobie, gdzie znalazły się jego cztery litery, w jak katastrofalnym momencie w życiu, aż do dziś, aż do ostateczności niezrównany Shane Niemeyer.

,,Wewnętrzne demony” - to określenie, ten dość wymowny zbitek słów, chyba każdy go zna, chyba każdy wie, co ono oznacza. Bo, jakby nie patrząc, cóż w końcu każdy z nas jest inny, i każdy z nas jako indywidualny ,,ludź” i osobny, pojedynczy reprezentant gatunku, ma jakieś swego rodzaju niematerialne, psychologiczne blokady, z którymi ciężko lub co najmniej dość trudno, mimo,...

Historia Shane'a Niemeyera, który będąc w więzieniu zdecydował, że zmieni swoje życie i poświęci się w pełni sportowi. Za cel obrał triatlon, w którym w końcu osiągnął świetny rezultat.

Książkę bardzo dobrze i szybko się czyta, polecam każdemu, nie tylko biegaczom i sportowcom.

Historia Shane'a Niemeyera, który będąc w więzieniu zdecydował, że zmieni swoje życie i poświęci się w pełni sportowi. Za cel obrał triatlon, w którym w końcu osiągnął świetny rezultat.

Książkę bardzo dobrze i szybko się czyta, polecam każdemu, nie tylko biegaczom i sportowcom.

Co jakiś czas przeglądam się w życiorysach innych ludzi, najczęściej zawodowych sportowców.

Co jakiś czas przeglądam się w życiorysach innych ludzi, najczęściej zawodowych sportowców.

Moim zdaniem, książka jest lekko chaotyczna. Autor skupia się głównie na swojej przeszłości i jej wpływie na teraźniejszość. Trochę brakowało mi sportowego aspektu, ale rozumiem że książka ta ma charakter bardziej psychologiczny niż sportowy.

Moim zdaniem, książka jest lekko chaotyczna. Autor skupia się głównie na swojej przeszłości i jej wpływie na teraźniejszość. Trochę brakowało mi sportowego aspektu, ale rozumiem że książka ta ma charakter bardziej psychologiczny niż sportowy.

Każdy znajdzie w tej książce częściową inspirację. Nie musisz być narkomanem po próbie samobójczej by odmienić swoje życie, jednak historia takiego kontrastu jak autora książki jest dowodem, że nasze problemy są często błahe. Jestem wdzięczny, że mogłem poznać tą historię, a sam tworzę swoją :)

Każdy znajdzie w tej książce częściową inspirację. Nie musisz być narkomanem po próbie samobójczej by odmienić swoje życie, jednak historia takiego kontrastu jak autora książki jest dowodem, że nasze problemy są często błahe. Jestem wdzięczny, że mogłem poznać tą historię, a sam tworzę swoją :)

Uzależnienie to przede wszystkim choroba emocji. Nałóg sprawia, że nie jesteś w stanie normalnie funkcjonować w domu, czy w pracy, ponieważ jakaś rzecz lub substancja pozwala - na jakiś czas - uciec w lepszy świat, odsunąć problemy, opóźnić konieczne działania czy ważne decyzje.

Pozbawiony dostępu do swojego świata jest niezrównoważony, wywołuje kłótnie i konflikty. Huśtawka emocji uzależnionego przekłada się na relację z innymi ludźmi.

Uzależnionym jest się zawsze. Jednostki bardziej podatne, pozbywając się jednego nałogu, znajdują sobie inny, np. sport. Jest to nieco zdrowsze, ale emocje są tak samo chore.

Ta książka, mimo, że jest pięknym przykładem podniesienia się z upadku mówi o takim właśnie uzależnieniu.

Niemeyer odbija się od dna i zaczyna intensywnie ćwiczyć. Triathlon jest dla niego jednocześnie terapią jak i nowym uzależnieniem. Wszystkie działania bohatera książki podszyte są strachem przed powrotem do przeszłości.

Uzależnienie to przede wszystkim choroba emocji. Nałóg sprawia, że nie jesteś w stanie normalnie funkcjonować w domu, czy w pracy, ponieważ jakaś rzecz lub substancja pozwala - na jakiś czas - uciec w lepszy świat, odsunąć problemy, opóźnić konieczne działania czy ważne decyzje.

Pozbawiony dostępu do swojego świata jest niezrównoważony, wywołuje kłótnie i konflikty....

Książka o tym jak nałogi i stoczenie się na sam dół drabiny społecznej, można przekształcić w nałóg sportowej walki, starcia z własnymi słabościami, ograniczeniami. To prawdziwy przykład że nasze życie jest zależne od nas samych, jak nim pokierujemy.
Motywująca książka choć czasami opisy nużą.

Książka o tym jak nałogi i stoczenie się na sam dół drabiny społecznej, można przekształcić w nałóg sportowej walki, starcia z własnymi słabościami, ograniczeniami. To prawdziwy przykład że nasze życie jest zależne od nas samych, jak nim pokierujemy.
Motywująca książka choć czasami opisy nużą.

Jedna z ciekawszych ksiazek typ biografia jaka kiedykolwiek czytalem :D

Bardzo inspirujaca, dajaca energie

Jedna z ciekawszych ksiazek typ biografia jaka kiedykolwiek czytalem :D

Bardzo inspirujaca, dajaca energie

Narkoman, alkoholik i przestępca. Potem sportowiec, uczestnik triathlonu i trener osobisty. Autentyczna historia człowieka, któremu udało się odmienić własne życie. Musiał znaleźć się na samym dnie, aby odbić się i wspiąć na wyżyny. Bo przecież każdy ma szansę, wystarczy spróbować 😊 Shane Niemeyer - brawo On 💪

Narkoman, alkoholik i przestępca. Potem sportowiec, uczestnik triathlonu i trener osobisty. Autentyczna historia człowieka, któremu udało się odmienić własne życie. Musiał znaleźć się na samym dnie, aby odbić się i wspiąć na wyżyny. Bo przecież każdy ma szansę, wystarczy spróbować 😊 Shane Niemeyer - brawo On 💪

Szanuję bardzo takich ludzi.

Szanuję bardzo takich ludzi.