Naprzód wspaniali

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Sentymentalna podóż do młodości.

Sentymentalna podóż do młodości.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ???
Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ?
Temat, ponadczasowy !!!
Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!!
Och... tutaj mogę się mylić.
Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!!

Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ...
POLECAM !!!

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ???
Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ?
Temat, ponadczasowy !!!
Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!!
Och... tutaj mogę się mylić.
Dużo wskazuje na to, że w przyszłości...

35 lat temu podobała mi się bardziej, ale i tak miło spędziłam z nią kilka wieczorów.

35 lat temu podobała mi się bardziej, ale i tak miło spędziłam z nią kilka wieczorów.

Zaskakująca książka mistrza Niziurskiego, zaczyna się przezabawnie, do czego ten polski Queneau zdążył nas przyzwyczaić. Jednak im dalej tym dziwniej, środek książki, który jest trochę za długi, prowadzi nas w arkana powieści kryminalno-łobuzerskiej, a na koniec dostajemy znakomite studium o odwadze i winie. A to wszystko przeżywamy z bardzo dobrze nakreślonym postaciami.

Zaskakująca książka mistrza Niziurskiego, zaczyna się przezabawnie, do czego ten polski Queneau zdążył nas przyzwyczaić. Jednak im dalej tym dziwniej, środek książki, który jest trochę za długi, prowadzi nas w arkana powieści kryminalno-łobuzerskiej, a na koniec dostajemy znakomite studium o odwadze i winie. A to wszystko przeżywamy z bardzo dobrze nakreślonym postaciami.

W ramach dalszych „młodzieżowych” remanentów sięgnąłem po tytuł z dorobku niezapomnianego Pana Edmunda. Tzw. trylogię odrzywolską, w której skład wchodzą „Naprzód, Wspaniali!”, stawiam odrobinę niżej w hierarchii istotnych książek tego Autora. Mam bowiem wrażenie, że zwłaszcza pierwszy tom (pierwsze wydanie – 1971) bardziej się zestarzał. Nawiązanie do czasów II wojny i wojny w w Wietnamie stają się coraz mniej zrozumiałe, język jakimi posługują się Gnat i S-ka trochę archaiczny (dziwnie brzmi w ustach młodego człowieka zwrot „synu” kierowany do rówieśnika).
Figiel z futerałem wiolonczeli oraz scena z koncertem zespołu „Optymiści” trochę bez polotu. Ale są też partie, które szalenie mi się podobają. Podział na antagonistyczne szkoły Defonsiaków i Rejtaniaków, organizacja LOMPO – bardzo w "Niziurskim" stylu. Zasadzka w Browarze i powstałe tam zamieszanie – przepyszne. Udział narratora (Tomka Okista) w Olimpiadzie – przezabawne. Jednak w stosunku do wcześniejszego rewelacyjnego „Siódmego wtajemniczenia” zaskakujący (jak dla mnie) regres. Niezależnie od drobnych zastrzeżeń, zachowam na półce oraz we wdzięcznej pamięci zielone (czwarte) wydanie tej książki.

W ramach dalszych „młodzieżowych” remanentów sięgnąłem po tytuł z dorobku niezapomnianego Pana Edmunda. Tzw. trylogię odrzywolską, w której skład wchodzą „Naprzód, Wspaniali!”, stawiam odrobinę niżej w hierarchii istotnych książek tego Autora. Mam bowiem wrażenie, że zwłaszcza pierwszy tom (pierwsze wydanie – 1971) bardziej się zestarzał. Nawiązanie do czasów II wojny i...

Genialna książka z mojej młodości. Teraz już czas tej książki minął i już nie będzie miała rzeszy czytelników, ale 40 lat temu była wspaniała. Ocena przywołana z przeszłości.

Genialna książka z mojej młodości. Teraz już czas tej książki minął i już nie będzie miała rzeszy czytelników, ale 40 lat temu była wspaniała. Ocena przywołana z przeszłości.

Bohaterowie Niziurskiego są dojrzali jak na swój wiek, główny bohater uczy się łaciny w wolnym czasie. Jakby Niziurski nienachalnie zachęcał czytającą młodzież do mierzenia wyżej

Bohaterowie Niziurskiego są dojrzali jak na swój wiek, główny bohater uczy się łaciny w wolnym czasie. Jakby Niziurski nienachalnie zachęcał czytającą młodzież do mierzenia wyżej

Dla mnie jest to powrót do młodości, uwielbiałam i nadal cenię Niziurskiego i jego młodzieżówki, które wcale się nie zestarzały, nadal czarują ciepłem, bezpośredniością i naturalnością.

Dla mnie jest to powrót do młodości, uwielbiałam i nadal cenię Niziurskiego i jego młodzieżówki, które wcale się nie zestarzały, nadal czarują ciepłem, bezpośredniością i naturalnością.

Niziurski nie wynalazł tu koła na nowo ani nie zaskakuje niczym niespodziewanym. Wszystko to już widzieliśmy w innych jego książkach, ale czy to znaczy, że "Naprzód, wspaniali" czyta się źle? Nie, to dalej relaksująca lektura na luzie pozwalająca odpocząć od "cięższej" literatury. A to dopiero początek trylogii.

Niziurski nie wynalazł tu koła na nowo ani nie zaskakuje niczym niespodziewanym. Wszystko to już widzieliśmy w innych jego książkach, ale czy to znaczy, że "Naprzód, wspaniali" czyta się źle? Nie, to dalej relaksująca lektura na luzie pozwalająca odpocząć od "cięższej" literatury. A to dopiero początek trylogii.