Podróż do kresu nocy

zakazana w USA (lokalne zakazy szkolne) - XX w. - obsceniczność, brutalność, nihilizm...
nie była zakazana państwowo, ale często wycofywana...

zakazana w USA (lokalne zakazy szkolne) - XX w. - obsceniczność, brutalność, nihilizm...
nie była zakazana państwowo, ale często wycofywana...

Świetnie się czyta. Polecam.

Świetnie się czyta. Polecam.

Heroicznie zmierzyłam się z milimetrową czcionką i brakiem interlinii, wydanie przypominało książki z drugiego obiegu za czasów komuny. Mozolnie przedzierałam się przez kolejne karty tej niezwykłej powieści. Warto było. To proza, która szokuje i porusza do głębi. I wojna światowa, bohater uniesiony ideałami wstępuje na ochotnika do wojska i mierzy się z wojennymi okrucieństwami, co pozostawia niezacieralny ślad w jego psychice. Mniej więcej w jednej czwartej książki kończy się wątek wojenny i zaczyna tytułowa podróż. W powieści następuje zderzenie opisów brutalnych z językiem, którym są nakreślone. A język jest dosadny, mieszający się z poetyckimi często frazami.

Heroicznie zmierzyłam się z milimetrową czcionką i brakiem interlinii, wydanie przypominało książki z drugiego obiegu za czasów komuny. Mozolnie przedzierałam się przez kolejne karty tej niezwykłej powieści. Warto było. To proza, która szokuje i porusza do głębi. I wojna światowa, bohater uniesiony ideałami wstępuje na ochotnika do wojska i mierzy się z wojennymi...

Mimo wszystko rozczarowanie, ALE z kilkoma mocnymi stronami.

Oczekiwałem chyba jakiejś rozbudowanej wersji "Na zachodzie bez zmian", tymczasem wątek wojny kończy się relatywnie szybko. Tytułowa podróż jest nie tylko metaforą, ale i realnym opisem wydarzeń. Gdzie i za czym tak podróżuje tytułowy bohater, oraz czy dociera do owego "kresu nocy" - nie będę spoilerował.
W ostatecznym rozrachunku podoba mi się taka rotacja miejsc i wydarzeń, niestety uważam, że akcenty są źle rozłożone, tzn. książka z czasem staje się coraz nudniejsza, w zasadzie nie do końca wiemy dokąd zmierza fabuła i po co niektóre sytuacje w ogóle mają miejsce - te 550 stron to zdecydowanie za dużo, powieść przestaje być zgrabnym, barwnym, manifestem dwudziestowiecznego nihilizmu i egzystencjalizmu, a staje się przeciągnięta, dziwna(?),zjadająca własny ogon. Niemniej Ferdynand, poza opisem wydarzeń, regularnie wplata pomiędzy swoje interpretacje, przemyślenia oraz naprawdę głębokie refleksje nad upadającym, otaczającym go światem, zepsutymi ludźmi, relacjami itp. Nie jest on typowym dla okresu, melancholijnym intelektualistą i dekadentem świadomości w stylu Bernardo Soaresa, to raczej wnikliwy, cyniczny obserwator rzeczywistości. Język powieści także stanowi jej mocny aspekt - dziś już może nie szokuje, czy nawet nie razi (pierwsza lepsza książka z dorobku np. Twardocha czy Masłowskiej będzie nie mniej "szokująca"),ale w tamtych latach wyraźnie łamał konwencję, otworzył głowy czytelników, krytyków, na pewno zainspirował wielu twórców. To co Celine sam mówił o takim języku potocznym, że może i szybko umiera, lecz przynajmniej w ogóle żyje, w odróżnieniu od sztucznego języka akademickiego, to w zasadzie clou użycia tej formy w "Podróży do kresu nocy".
Pozycja na pewno ważna w historii literatury, z dobrymi momentami. Mimo iż dziś już może za bardzo nie dojeżdża, to warto ją znać jako klasykę, a także potężny element układanki nihilzmu i pesymizmu w literaturze francuskiej.

Mimo wszystko rozczarowanie, ALE z kilkoma mocnymi stronami.

Oczekiwałem chyba jakiejś rozbudowanej wersji "Na zachodzie bez zmian", tymczasem wątek wojny kończy się relatywnie szybko. Tytułowa podróż jest nie tylko metaforą, ale i realnym opisem wydarzeń. Gdzie i za czym tak podróżuje tytułowy bohater, oraz czy dociera do owego "kresu nocy" - nie będę spoilerował.
W...

Podróż do kresu nocy trwa pięknie mniej więcej do połowy. Jest świeża, mimo upływu lat. Potem traci rozpęd i zamienia się w pozytywistyczny bełkot. Szkoda, bo wraz z ciekawymi przemyśleniami i interesującą narracją byłaby arcydziełem. Tymczasem perypetie bohatera w Paryżu stają się męczące a koniec utworu nijaki.

Podróż do kresu nocy trwa pięknie mniej więcej do połowy. Jest świeża, mimo upływu lat. Potem traci rozpęd i zamienia się w pozytywistyczny bełkot. Szkoda, bo wraz z ciekawymi przemyśleniami i interesującą narracją byłaby arcydziełem. Tymczasem perypetie bohatera w Paryżu stają się męczące a koniec utworu nijaki.

książka, która przed laty mnie -jako licealistę - bardzo zszokowała

książka, która przed laty mnie -jako licealistę - bardzo zszokowała

Może i na tamte czasy przełomowa, ale dla mnie zbyt chaotycznie i mozolnie napisana.

Może i na tamte czasy przełomowa, ale dla mnie zbyt chaotycznie i mozolnie napisana.

Znakomita powieść sprzed prawie stu lat, która nie tylko się nie zestarzała, lecz jest nowocześniejsza niż większość dzisiejszych powieści (nie mówiąc o jej wyjątkowej wybitności). Wspaniały język, przypominający trochę język żywy, mówiony, zmieniający się jak i napięcia, które wyraża. Niemało w nim ordynarności (z nieprzesadnie wielką liczbą przekleństw),biologizmów (znać, że autor to lekarz),przeplatanych liryzmem, refleksjami egzystencjalnymi czy skrótowymi, malowniczymi impresjami. Powieść bardzo współczesna, o świecie dalekim od ideału i ideałów, byle jakim, często brutalnym pokazująca ludzi (w tym autora) w ich biologicznym i psychologicznym wymiarze, miotanych rozmaitymi pragnieniami i namiętnościami; ludziach, którym często nie udało się w życiu i którym wszystko obojętnieje. Jednak nie jest to nihilizm albo jednobarwne czarnowidztwo. W tym świecie są i pragnienia przeżycia wielkich uczuć, poświęcanie się dla innych, jest i przyjaźń. Ta wielowymiarowość obrazu świata i ludzi, mimo często ironicznej perspektywy pierwszoosobowego narratora (także autoironicznej) jest wielkim atutem tej znakomitej powieści.

Znakomita powieść sprzed prawie stu lat, która nie tylko się nie zestarzała, lecz jest nowocześniejsza niż większość dzisiejszych powieści (nie mówiąc o jej wyjątkowej wybitności). Wspaniały język, przypominający trochę język żywy, mówiony, zmieniający się jak i napięcia, które wyraża. Niemało w nim ordynarności (z nieprzesadnie wielką liczbą przekleństw),biologizmów...

Niezwykle depresyjna i przygnębiająca powieść z wybitnymi fragmentami, lecz także bardzo nudnymi przestojami w akcji w efekcie czego lektura była dość mozolna.

Niezwykle depresyjna i przygnębiająca powieść z wybitnymi fragmentami, lecz także bardzo nudnymi przestojami w akcji w efekcie czego lektura była dość mozolna.

To nie jest zwykła powieść. To oszałamiająca, brutalistyczna podróż. Lektura, która nie bierze jeńców, tylko wali prosto w twarz, z siłą nie do odparcia. Przesiąknięta defetyzmem, nihilizmem i poczuciem bezsensu ludzkiej egzystencji, a przy tym boleśnie przenikliwa w diagnozie życia i rozpaczliwych prób nadania mu sensu. Życie według autora to jedynie błąkanie się po opętanym szaleństwem padole łez, bez mapy, bez nadziei.

Początkowe rozdziały opisujące wojnę to prawdziwy literacki nokaut. Jedne z najbardziej wstrząsających i przenikliwych refleksji na temat natury wojny, jakie można znaleźć w literaturze. To jest naprawdę wybitne. A choć nie jestem miłośnikiem pesymistycznych wizji, tę książkę pochłaniałem z rozdziawioną gębą, świadomy, że mam do czynienia z absolutną ekstraklasą, z literackim „top of the top”.

Warto oddać kilka godzin życia, by dać się porwać tej okrutnej podróży. To piekielna przeprawa, niczym wspinaczka na Everest w burzy i odmrożeniach, mordercza, bezlitosna, a jednak po stokroć warta wysiłku.

To nie jest zwykła powieść. To oszałamiająca, brutalistyczna podróż. Lektura, która nie bierze jeńców, tylko wali prosto w twarz, z siłą nie do odparcia. Przesiąknięta defetyzmem, nihilizmem i poczuciem bezsensu ludzkiej egzystencji, a przy tym boleśnie przenikliwa w diagnozie życia i rozpaczliwych prób nadania mu sensu. Życie według autora to jedynie błąkanie się po...