Chałwa

Najbardziej znanym metaforycznym komiksem o Holokauście jest „Mausa” Arta Spiegelmana. Również Nicolas Presl postanowił poruszyć w swoim niemym komiksie ten temat w sposób lekko zawoalony. Jak mu to wyszło? Akcja rozgrywa się w bliżej nieokreślonym miasteczku. Rządzi tam dyktatura, która każe wyłapywać wszystkich ludzi o sześciu palcach u dłoni. Pewnemu chłopcu udaje się uciec z łapanki i ukryć w fabryce. Tam opiekuje się nim pewien robotnik. Fabuła jest stosunkowo prosta, a komiks skupia się na emocjach bohaterów i relacjach między nimi. Ukrywający się chłopiec nie do końca rozumie sytuację, a fabryka w której przebywa fascynuje go i przeraża. Co jakiś czas pokazywane są jego reakcje na książki przynoszone mu przez robotnika. Nie jest wyjaśnione dlaczego robotnik pomaga chłopcu, ale pomimo braku słów można zauważyć rodzącą się między nimi więź. Dosyć rozczarował mnie prosty, ale dramatyczny finał – nie miałem uczucia katharsis. Kreska początkowo zniechęciła mnie – postacie wydawały mi się brzydkie i przypominały żółwie bez skorupy. Jednakże wraz z lekturą zacząłem doceniać szczegółowość w pokazywaniu fabryki. Podobały mi się też bardzo graficzne reakcje chłopca na czytane lektury i otoczenie w jakim się znajdował. Nie jest to może specjalnie odkrywcza historia na temat Holocaustu, ale doceniam pomysłową formę. Od razu uprzedzam, że początek komiksu może zniechęcić.

Dla nikogo nie będzie zaskoczeniem, że manga o pokemonach kreuje sylwetkę świeżo upieczonego trenera owych zwierzaków – Reda, który w wyniku pewnych wydarzeń otrzymuje Pokedex i wraz z nim zostaje wysłany w świat przez profesora Oak'a z misją zapełnienia tej zaawansowanej technologicznie encyklopedii wpisami o każdym napotkanym gatunku. Od pierwszej styczności z mangą widać że, jest dziełem znacznie ambitniejszym, niż mogłoby się wydawać. Zawężenie grona potencjalnych odbiorców wpływa na korzyść komiksu. Dzięki takiemu zabiegowi autor może pozwolić sobie na dodanie nieco odważniejszych scen. Cała opinia: https://2d-lovers.blogspot.com/2020/11/manga-pokemon-jest-lepsza.html

Świetna książka,pełna ważnych informacji. Wszystko dobrze wyjaśnione, do tego świetne wywiady z wiecznymi artystami i teksty poruszające muzykę,zespoły,przeszłość,dawne lata,tamten i dzisiejszy bunt i to,że nie warto sięgać po narkotyki. Dużo porównań przeszłości i teraźniejszości,jeśli chodzi o muzyków,rynek i fanów,oraz oczywiście moda i bunt... Okazuje się jak bardzo ważny jest ten problem. Jedyny minus to to,że niektóre treści się kilka razy powtarzały. Do tego, spis piosenek,które zmieniły nasz kraj jak i świat także można poczytać,jak i przesłuchać. Polecam i sama zamierzam ją sobie kupić i schować w domowej bibliotece.

Ach, Marlee Matlin. Podobno aby poznać dobrze bohaterów książki, jak i samą autorkę, warto obejrzeć film "Dzieci gorszego Boga". Przy filmie płakałam. Książka zaś sprawiła mi dużo dobrego humoru. Chyba dzięki niej mniej więcej porozumiewam się w szkole z niedosłyszącą dziewczyną. A jeśli mnie nie rozumie, robię dziwne znaki, takie migowe esperanto, lub (gdy chciałam pochwalić fryzurę) sięgam ręką w kierunku danej części ciała i wyraźnie i głośno mówię, co myślę. Nie jest łatwo, ale takie książki dają mi motywację do pomagania innym, do nie rozczulania się nad nimi, a czynnej pomocy. Książka napisana lekkim, bardzo pozytywnym językiem.

Jakub Dębski słynie z jedno-planszowych krótkich komiksów humorystycznych. Jednak jego pierwsza w całości spójna historia jest nieziemska (i to dosłownie). Album „Peryferie Kosmosu” jest chyba najlepszym komiksem jaki wydał Dem. Dostajemy tu bardzo ciekawe postacie główne, świetną interakcje i wybitnie dobrą fabułę. Dawno Dębski nie zachwycił mnie tak pozytywnie. Historia jest bardzo ciekawa, momentami smutna i gorzka, a chwilami bardzo zabawna. Dębski jak zawsze wyśmiewa się z współczesnych ludzi, co w tym albumie wychodzi mu genialnie. Dawno nie czułem się tak zmieszany i usatysfakcjonowany z lektury komiksu Dema. Właściwie, nawet od strony wizualnej ten komiks prezentuje się wyśmienicie. Kadry są pełne szczegółów, onomatopei i genialnie oraz oryginalnie narysowanych postaci. Właściwie samo ułożenie kadrów robi już wrażenie. Mój album posiada też genialny autograf w postaci rysunku jednej z głównych postaci. Bardzo wam polecam ten albumik, bo za cenę raptem 5 zł dostajecie jeden z najlepszych komiksików Demskiego.

olejna ksiązka, kolejna niezwykła poezja, absolutnie obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów Lovecrafta i niezwykłej poezji. Kolejny klejnot mojej kolekcji, Howard Phillips Lovecraft jest prawdziwą ikoną kultury popularnej i jest powszechnie uważany za najwybitniejszego Amerykańskiego pisarza grozy XX wieku, który do dziś stanowi wielką inspirację dla literatury i filmu. Jest to ksiązka o małym formacie, jednak jej mały gabaryt jest tylko pozorny, ponieważ wnętrze jej jest nadwyraz głębokie i niesamowicie inspirujące. Dodatkowym atutem tej ksiązki jest jej fizyczność.... zdjęcia nie są w stanie oddać tego ale musicie mi uwierzyć na słowo pisane. Więcej o książce :) https://stos-kartek.blogspot.com/2017/12/grzyby-z-yuggoth-i-inne-poematy.html

Mam mieszane uczucia co do tej książki, zacznę od zalet: dużo zdjęć, doby gruby papier, autor chciał napisać kompendium na temat herbaty zaczynając od historii, składu liści i podziału wg rodzajów użytych liści, opisów regionów skąd pochodzi, podając różne metody zaparzania i garść przepisów z całego świata. Minusy: książka zawiera wiele zdjęć pól herbacianych, które nie są podpisane, zdjęcia zaparzonych herbat czy akcesoriów są podpisane tylko czasami, za dużo jest zdjęć autora trzymającego herbatę i czy naprawę jego dwa pierwsze zdjęcia z herbatą to musiała być herbata w szklance do lagera? Gdzie dalej jest tyle pięknych naczyń? Autor nie może się też zdecydować na system zapisu nazw chińskich, używając czasem systemu Wade-Giles'a z XIX wieku, a czasem pinyin, który go wyparł - najbardziej rzuca mi się w oczy herbata Long Jing zapisana jako Lung Ching. Życzę powodzenia podróżującym do Chin, chcącym ją kupić - nazwa wioski i nazwy na puszkach czy reklamach to zawsze LongJing w pinyin. Sam układ książki gdzie dłuższe teksty są przedzielone całostronicowymi zdjęciami czy legendami jest ciekawy dopóki by dokończyć czytane zdanie nie trzeba przejść 5 stron dalej, czytając po drodze 2 legendy i gubiąc oryginalny wątek.

W latach 1933-1974 Portugalia funkcjonowała jako tzw. „Nowe Państwo”. Przez większość czasu dyktatorską władzę sprawował Antonie de Oliveira Salazar. W 1967 r. Portugalię miał odwiedzić papież Paweł VI, więc władze za wszelką cenę usiłowały uciszyć jakiekolwiek pogańskie praktyki. Głównym bohaterem jest Inspektor Międzynarodowej Policji Ochrony Państwa PIDE. Zostaje wysłany do małej rybackiej wioski, gdzie rzekomo dochodzi do tajemniczych zjawisk. Mieszkańcy już wybrali sobie winowajcę. Jako horror nie jest to zbyt skomplikowana i pomysłowa opowieść. Czytelnik może dosyć szybko się domyślić kto za wszystkim stoi, nawet jeśli scenariusz usiłuje wprowadzić błąd. Również samo zagrożenie jest bardzo oklepane. Trochę szkoda, że większy nacisk nie został tutaj położony na wątki polityczne. Co jakiś czas przewijają się tutaj problemy psychicznego głównego bohatera związanego z jego kontrowersyjną pracą, ale jest to zdecydowanie za mało. Dzięki temu jednakże jego zmiana zachowania jest wiarygodna. Podobało mi się jak przedstawiono tutaj ludzką mentalność. Ludzie z małej miejscowości nie chcą się przeprowadzić pomimo świadomości zagrożenia, ponieważ nie znają innego świata, a w tym miejscu żyli od zawsze. Trochę szkoda, że nie udało się uniknąć bardzo wyświechtanego motywu samotnej kobiety oskarżanej przez społeczność o czary. Za rysunki odpowiada tutaj Joana Afonso. Postacie w jej wykonaniu są bardzo karykaturalne, co dobrze kontrastuje w paru krwawych scenach. Dobrze udaje się tutaj oddać pewne bardzo dynamiczne i emocjonujące sceny. Album ten zawiera też dodatki opowiadające o kulisach pracy nad komiksem. Jest to bardzo dobry pomysł, ponieważ pozwala spojrzeć na samą historię z innej strony. W 2013 r. album ten otrzymał kilka nagród komiksowych. Rzeczywiście pod względem graficznym jest jak najbardziej godny nagrodzenia, ale fabularnie moim zdaniem nie jest to nic specjalnego.

Kto pamięta czasy szarego, przygnębiającego PRL-u, puste półki w sklepach, na których królowały butelki z octem zastępujące brakujące towary spożywcze, ten wie, że Polakom nigdy nie brakowało humoru, nawet jeśli był to czarny humor. Książka zawiera całkiem pokaźny zbiór dowcipów z PRL-u, które jak Polska długa i szeroka, krążyły po kraju w latach 1944-1989, a nawet trochę dłużej. Teksty są różnorodne zarówno pod względem formy jak i tematyki. Nie brakuje tu krótkich kawałów politycznych mających formę zagadek. Bawiły one zaskakująco celną puentą zawartą w odpowiedzi, np. „Co to jest? Krótkie, wesołe i do odsiedzenia? (odp. kawał polityczny) albo „Człowiek w liczbie mnogiej to......?" (odp. kolejka) lub „Jaki jest szczyt bezpłodności?" (odp. 30 lat stosunków z ZSRR). W zbiorze znaleźć można także kawały o milicjantach złośliwie tłumaczące np. dlaczego oni zawsze chodzą na patrole dwójkami lub opisujące jak milicjant robi zakupy w księgarni. Są również bardzo popularne w tamtych czasach kawały, które opowiadały sobie nawet dzieci o Polaku, Rusku i Niemcu. Śmiech zawsze był najlepszą bronią i lekarstwem. Pomagał na nudę, absurdy, na złą władzę i smutki, pozwalał wyartykułować frustracje. W antologii przeważają oczywiście dowcipy ośmieszające głównych bohaterów sceny politycznej – przywódców PZPR – towarzyszy Bieruta, Gomułkę, Cyrankiewicza, gen. Jaruzelskiego oraz przywódców KPZR – Stalina, Berię, Chruszczowa, Breżniewa. Ale obok nich nie brakuje też satyry na zwykłych rodaków spolegliwych wobec władzy. A na deser czytelnik dostaje żarty związane z najsłynniejszą miejscowością w czasach PRL -u (nie zdradzę jej nazwy) oraz dowcipy o radzieckim Jamesie Bondzie, czyli Otto von Stirlitzu i słynnym radiu Erewań. Autorki antologii opatrzyły prezentowane teksty obszernymi komentarzami i wyjaśnieniami, które mogą być pomocne dla młodszych czytelników nie pamiętających tamtych czasów. Dla osób znających kontekst i klimat tamtych lat, wspomniane objaśnienia mogą okazać się nużące.

Dawno nie czytałem książki, która dałaby mi takiego pozytywnego kopa do działania! Nie znałem wcześniej bloga "Życie jest piękne", a moja lista marzeń było o wiele uboższa. Po lekturze zapisków Michała Maja "Bucket List" została wydłużona do kilku stron, a bilety lotnicze na najbliższe miesiące natychmiastowo zarezerwowane. Autor jest bardzo dobrym gawędziarzem, opowieści z podróży czyta się szybko i przyjemnie. Dodatkowo, treść przeplatana jest rozdziałami praktycznymi, poświęconymi planowaniu wypraw, wydatkom, bezpieczeństwu, a nawet prowadzeniu biznesu czy robieniu zdjęć! Książkę znalazłem w malutkiej księgarni w cieniu supermarketu i okazała się ona bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Jedynym minusem mogą być dość liczne literówki, które prawdopodobnie pojawiły się podczas procesu wydawniczego. Jedno jest pewne - lektura gwarantuje porządny kop motywacyjny!

Nie spodziewałam się po tej powieści za dużo. Sięgnęłam po nią, bo leżała na półce od kilku lat. I naprawdę się zaskoczyłam! Pomimo akcji w Polsce, Polskich imion i narracji trzecioosobowej (bo takich za często nie czytam) książka naprawdę mnie wciągnęła. Nasza główna bohaterka - Alicja jest czarnoskóra. Przeprowadza się do Warszawy. Poznaje tam przyjaciół, a zwłaszcza Rafała z którym zaczyna łączyć ich silna więź, jednak liczyła się też z rasizmem. Dziewczyna znajduje na ulicy pewnego razu żółwia. Jak się okazuje nie był to zwykły żółw. I tu zaczyna się całą zagadka. Książkę oceniłabym na takie 11/12+ Ocena 3,75/5 Polecam;)

Bardzo przygnębiająca wizja stanu współczesnej kinematografii światowej. Doktor Adamczak ciekawie i obrazowo pokazuje mechanizmy, które odpowiadają za wygląd współczesnego kina. Warto przeczytać, a jeśli ktoś interesuje się filmem bardziej, to powiedziałbym, że wręcz trzeba.

Odlotowy komiks przewyższa nawet pierwszą część tomu, ale nieważne w samym komiksie znajdziemy wyśmienitą fabułę gdzie główni bohaterowie Finn i Jake przenoszą się do przyszłości za pomocą wehikułu czasu wynalazku stworzonego przez Królewnę Balonową, ale ich zadaniem jest powrócenie do przeszłości i wszystko odkręcić. Co należy dodać jako ciekawostkę to to że sam Finn i Jake przenoszą się do pilotażowego odcinka który jest pokazany w samym komiksie. No nic jak tylko mogę polecić ten komiks nie tylko fanom, ale dla tych co lubią czytać różne komiksy polecam :)

Znam piosenki Jacka od wielu lat. Na te z czasów Salonu Niezależnych nie załapałem się z racji wieku, ale na wiele późniejszych - owszem, z najulubieńszą "A ile" na pierwszym miejscu. Jakiś czas temu obejrzałem go w programie telewizyjnym, w którym opowiadał o swoich ulubionych książkach, no i wreszcie sięgnąłem po "Rozmowę". Niewiele w niej rozmowy, ale to nic nie szkodzi. Przeczytałem z ogromną przyjemnością: i części wspomnieniowe, i części filozoficzno-światopoglądowe są równie ciekawe. Bardzo polecam.

Bardzo lubię książki Iwony Chmielewskiej za ich kolażową formę, która jest jednocześnie bardzo minimalistyczna. Za głęboką treść ukrytą w prostej formie, w niewielkiej ilości słów. W "Oczach" też tak jest. Na każdej stronie są oczy, ale często zupełnie nieoczywiste, metaforyczne. Książka podkreśla, jak ważne jest to, że widzimy, choć często traktujemy wzrok za coś zupełnie oczywistego i naturalnego i go nie doceniamy. Równocześnie można nie widzieć, ale i tak doświadczać świata w jego pełni, bo nie zawsze chodzi o oczy. A takie poznawanie niewzrokowe świata nie musi być gorsze, jest po prostu inne. Książka przeczytana też z prawie pięciolatkiem, któremu również się spodobała, ale oczywiście konieczne było wytłumaczenie niektórych fragmentów.

Książka bardzo mi się podobała. Żałuję tylko ,że tak szybko się skończyła . Opowiada ona o 3 przyjaciółkach , które przezywają różne przygody. Książkę szybko się czyta gdyż jest ona w formie chatu lub sms-ów . Jest ona pełna humoru oraz smutku ( którego jest nie wiele ) . Dziewczyny mają typowe problemy szkoła , rodzice, chłopaki itp. Ale nie są one pokazane w sposób jaki widzi je autorka lecz 3 przyjaciółki . Gdy jedna z nich przeprowadza się do Kalifornii , druga zdobywa nowego chłopaka , a trzecia wplątuje się w złe towarzystwo . No ale cóż nie będę wam zdradzać wszystkiego. Gorąco polecam wam tę książkę.

Kick-Ass sporo się naczekał na półce, a od seansu filmowego minęły długie lata. W końcu postanowiłem zabrać się za komiksowy pierwowzór (i to po angielsku od Image) - i jest naprawdę dobrze. Nie dziwię się, że ta historia zyskała rozgłos. Kwintesencja odwrócenia, czy też dekonstrukcji superbohaterszczyzny jako takiej. Co by się stało, gdyby komiksy weszły za grubo i dzieciaki zaczęły latać w pelerynach po mieście? Fantastyczna, lecz brutalna zabawa. Scenariusz: naprawdę dopracowany, zaskakujący, przemyślany. Rysunki i kolory: świetne. Kompletne dzieło - chciałoby się rzecz, ale nie: bo otóż seria liczy sobie jeszcze trzy kolejne tomy.