Czyjś syn

Zarówno kreska, jak i treść znacznie dojrzalsza w porównaniu do poprzednich dzieł Dema. Rozważania na temat odpowiedzialności artysty za odbiór dzieła, za wpływ jaki wywiera wydany tekst - naprawdę ciekawe.

Zarówno kreska, jak i treść znacznie dojrzalsza w porównaniu do poprzednich dzieł Dema. Rozważania na temat odpowiedzialności artysty za odbiór dzieła, za wpływ jaki wywiera wydany tekst - naprawdę ciekawe.

Bardzo dobry komiks. Dziękuję. Dotknął w środek.

Bardzo dobry komiks. Dziękuję. Dotknął w środek.

Przeczytałem chyba wszystkie dostępne obecnie na rynku komiksy Dębskiego i ten oceniam najgorzej. Coś nie zagrało. Właściwie wiele rzeczy. Może uda się wymienić kilka z nich.

Kreska. Dębski doszedł do momentu, w którym wykorzystuje w swoich opowieściach coraz więcej rekwizytów i postaci. Już wcześniej zmieniał trochę styl z patyczaków na coś prostego, ale i dużo bardziej czytelnego. Dodawał też niekiedy kolory jak w przypadku kucy. Jak wyszedł mu wielki powrót do dawnego stylu? No właśnie niezbyt. Sporo kadrów było dla mnie nieczytelnych i musiałem właściwie domyślać się, co czym jest (to coś na twarzy ludzika to wąsy?).

Narracja. Chaotyczna co najmniej tak jak Kuce z Bronxu, przy czym tamte mają ten plus, że właściwie wiele odcinków jest o czymś innym i mają śmieszyć pojedynczo bądź poprzez wypowiadane przez kuce kwestie. Tutaj autor kusi się na mega dużo wątków, mega dużo postaci i finalnie wychodzi to nie najlepiej. Rozczarowuje też finał, którego praktycznie nie ma.

Fabuła. I teraz tak: gdyby Dębski faktycznie miał przemocowego ojca, to w kontekście tego faktu i komiksów o Czyimś Tacie, całość grałaby na trochę nieoczywistej, ale przez to bardzo fajnej, korelacji z prawdziwym światem, wynurzeniami autora i dałoby się o tym komiksie fajnie opowiedzieć. Nie komiks fajnie opowiedzieć, ale o komiksie. Niemniej tak nie jest, a przynajmniej Dębski nigdy (?) o tym nie wspominał. Podobnie Czyjś Tata wydaje mi się postacią na wskroś cyniczną; humor z tamtego okresu jego twórczości był mega czarny i płytki. Fabuła jest więc... jakaś. Potrafię ją opowiedzieć, ale kompletnie nie wiem, o czym to komiks. No i specjalnie zabawne to też nie było.

Podsumowując, moim zdaniem to dziełko jest pewnym romansem Dębskiego z nieco innym przekazem, nieco inną formą opowieści... i dobrze. Zrobił coś podobnego bodajże w „Sosach”, jednak tam wyszło to lepiej. A tutaj? Tutaj pozostaje to ciekawym eksperymentem. Być może autor zmieni formę, pobawi się jakimś nowym medium bądź pogłębi swoją twórczość. Nie wszystkie eksperymenty muszą być udane, ale ze wszystkich da się wyciągnąć pewną naukę.

Przeczytałem chyba wszystkie dostępne obecnie na rynku komiksy Dębskiego i ten oceniam najgorzej. Coś nie zagrało. Właściwie wiele rzeczy. Może uda się wymienić kilka z nich.

Kreska. Dębski doszedł do momentu, w którym wykorzystuje w swoich opowieściach coraz więcej rekwizytów i postaci. Już wcześniej zmieniał trochę styl z patyczaków na coś prostego, ale i dużo bardziej...

Ja w ogóle nie rozumiem jak można być człowiekiem tak zdolnym jak Dem. Bo i cię rozbawi, i podrzuci absurd i da fantastyczny komiks o... no właśnie, o tym do jakiego stopnia twórca może wykorzystywać swoje doświadczenia, o tym jak proza autobiograficzna bywa daleka od prawdy, albo jak pewne emocje się sprzedają a pewne skomplikowane sprawy, niekoniecznie. Jest to też absurdalny komiks o autorze, który napisał komiks o swoim ojcu i musi teraz żyć z konsekwencjami. Moim zdaniem jeden z najlepszych komentarzy do nurtu prozy autobiograficznej w Polsce. Fantastyczny!

Ja w ogóle nie rozumiem jak można być człowiekiem tak zdolnym jak Dem. Bo i cię rozbawi, i podrzuci absurd i da fantastyczny komiks o... no właśnie, o tym do jakiego stopnia twórca może wykorzystywać swoje doświadczenia, o tym jak proza autobiograficzna bywa daleka od prawdy, albo jak pewne emocje się sprzedają a pewne skomplikowane sprawy, niekoniecznie. Jest to też...