Takeshi. Taniec tygrysa

No nie trafiła do mnie ta część w porównaniu z poprzedniczką. Cała opowieść napisana jest bardzo dobrze i z polotem, jednak męczyłem się z nią miejscami niesamowicie. Przede wszystkim, autorka odeszła tu od świata inspirowanego feudalną Japonią na rzecz latynoskich klimatów zabarwionych magią voodoo. Jest to bardzo interesujące, fascynujące państwo w stworzonym uniwersum, jednak jako czytelnik liczyłem dalej na opowieść "quasi japońską". Brakuje też samego głównego bohatera, Takeshiego - w tej cześci zszedł on na drugi, a nawet trzeci plan, lecząc swoje rany nabyte jeszcze w poprzednim tomie. Nie zmienia to faktu, że fabuła rozwija się bardzo interesująco. Biorę się do czytania ostatniego tomu, żeby sprawdzić, jak zostały ze sobą połączone wszystkie wątki rozpoczęte w tych dwóch cześciach.

No nie trafiła do mnie ta część w porównaniu z poprzedniczką. Cała opowieść napisana jest bardzo dobrze i z polotem, jednak męczyłem się z nią miejscami niesamowicie. Przede wszystkim, autorka odeszła tu od świata inspirowanego feudalną Japonią na rzecz latynoskich klimatów zabarwionych magią voodoo. Jest to bardzo interesujące, fascynujące państwo w stworzonym uniwersum,...

porzucona po ok 35%.
Oczekiwałem kontynuacji Takeshiego a nie prawie innej książki z latynoskimi klimatami. Rozczarowanie.

porzucona po ok 35%.
Oczekiwałem kontynuacji Takeshiego a nie prawie innej książki z latynoskimi klimatami. Rozczarowanie.

Drugi tom przygód Takeshiego nie do końca jest kontynuacją. Takeshi mocno oberwał na końcu poprzedniego tomu i już prawie dostał się w zęby koła przemian. Jego przyjaciel Rei pragnie złożyć jego miecz w świątyni, co okazuje się niemożliwe. Tymczasem w Antilii ważą się losy świata wierzeń i magii.

Czytając ten tom byłam zaskoczona, bowiem poprzedni dział się w holokiczowatym (uwielbiam to!) świecie Wakumi, który ewidentnie był inspirowany kulturą japońską. Tym razem akcja przenosi się w dużej mierze do Antilii, która jest wzorowana na kulturze latynoskiej. Jest to dość ciekawy i zaskakujący zabieg, który wprawił mnie w pewną konsternację.

Było mi też trochę przykro, że tytułowy bohater zszedł na dalszy plan, ale nowe wątki też były porywające, choć może nie aż tak, jak w pierwszym tomie. Podziwiam autorkę za stworzenie tak zróżnicowanego i wyrazistego uniwersum.

Główną zaletą tej pozycji na pewno jest niesamowita, dynamiczna i porywająca narracja. Sposób opisów walki jest niepowtarzalnie świetny. Dzięki czemu książkę czyta się po prostu dobrze i przyjemnie.

Tym razem jednak wątki nie złączyły się we wspólną nić i miałam poczucie lekkiego chaosu. Jak się domyślam wszystko miało się scalić w trzecim tomie. Szkoda, że nie poznam ostatecznej wizji autorki. Oczywiście sięgnę po trzeci tom, ale z pewną rezerwą i obawą.

Drugi tom przygód Takeshiego nie do końca jest kontynuacją. Takeshi mocno oberwał na końcu poprzedniego tomu i już prawie dostał się w zęby koła przemian. Jego przyjaciel Rei pragnie złożyć jego miecz w świątyni, co okazuje się niemożliwe. Tymczasem w Antilii ważą się losy świata wierzeń i magii.

Czytając ten tom byłam zaskoczona, bowiem poprzedni dział się w...

Uwielbiam Japonię i ta książka bardzo do mnie trafiła. Lubię bohaterów. Bogaty świat, zachwyt nad którym mogę porównać tylko z zachwytem jaki wzbudziła we mnie wielokrotnie Ursula Leguin i "Kwestia wyboru" MarMaxa Borowskiego, tylko tam wszystko szybciej się dzieje (+ jego wojownicy <3).
Bardzo mi się podobała. Mam nadzieję, że Jarosław Grzędowicz zdoła dokończyć tę serię. Szkoda, że nie dowiemy się, co zaplanowała autorka, ale wierzę w jej genialnego męża.

Uwielbiam Japonię i ta książka bardzo do mnie trafiła. Lubię bohaterów. Bogaty świat, zachwyt nad którym mogę porównać tylko z zachwytem jaki wzbudziła we mnie wielokrotnie Ursula Leguin i "Kwestia wyboru" MarMaxa Borowskiego, tylko tam wszystko szybciej się dzieje (+ jego wojownicy <3).
Bardzo mi się podobała. Mam nadzieję, że Jarosław Grzędowicz zdoła dokończyć tę serię....

(audio)
Tak jak w przypadku tomu 1 literacko książkę oceniam bardzo pozytywnie. Słuchało się lekko i z przyjemnością. W tomie 2 fabuła odbiega od historii rozpoczętej w poprzednim przez co losy tytułowego bohatera schodzą na dalszy plan. Myślę jednak, że tom 3 zepnie wszystko do kupy. Niestety tak jak w przypadku tomu 1 klimaty azjatyckie nie przypadły mi do gustu.

(audio)
Tak jak w przypadku tomu 1 literacko książkę oceniam bardzo pozytywnie. Słuchało się lekko i z przyjemnością. W tomie 2 fabuła odbiega od historii rozpoczętej w poprzednim przez co losy tytułowego bohatera schodzą na dalszy plan. Myślę jednak, że tom 3 zepnie wszystko do kupy. Niestety tak jak w przypadku tomu 1 klimaty azjatyckie nie przypadły mi do gustu.

Drugi tom serii o Takeshi „na uszach” i co? No i lekki „zong” i rozczarowanie. Nie załapałem rytmu Kossakowskiej i umknęło mi dlaczego na skrzyżowaniu zmieniono kierunek i zaczął się marsz ku wzorowanej na kulturze latynoskiej Antilii. Na tym tle postać Takeshi (zmaltretowanego na koniec pierwszego tomu) umyka gdzieś do tła, głębiej nawet niż samo Wakuni.
Potencjalnie ciekawy wątek Antili pasuje mi na niezależny tom, w którym niepotrzebne jest Wakuni. Wakuni zasługuje jednak na budowanie swojej japońskocentrycznej narracji i rozwój. A Takeshi… Zapytam – gdzie jest Takeshi? Niby jest, ale mocno z boku. Odniosłem też wrażenie, że Kossakowska próbowała w zbyt małej objętości upchać zbyt dużą zawartość. Przecież nie od dzisiaj wiadomo, że dobre fantasy zazwyczaj jest opasłym tomiszczem, gdyż zbudowanie świata jednak nie jest bajką na kilkanaście stron.
Nie złapałem sensu, przykro mi. Barwne i dynamiczne sceny nie ułożyły się w mojej głowie w zgrabną całość. W konsekwencji nie wiem co powiedzieć poza tym, że średnio mi się podobało. Intuicja mi jednak podpowiada, że w tomie 3. wszystko jakoś się połączy. Wydanym 8 lat po drugim i już po śmierci Autorki.

Drugi tom serii o Takeshi „na uszach” i co? No i lekki „zong” i rozczarowanie. Nie załapałem rytmu Kossakowskiej i umknęło mi dlaczego na skrzyżowaniu zmieniono kierunek i zaczął się marsz ku wzorowanej na kulturze latynoskiej Antilii. Na tym tle postać Takeshi (zmaltretowanego na koniec pierwszego tomu) umyka gdzieś do tła, głębiej nawet niż samo Wakuni.
Potencjalnie...

"Takeshi 2. Taniec tygrysa" to drugi tom serii polskiej autorki o niezwykłym klimacie, tajemniczych zakonach, gangsterach, z brutalnymi walkami oraz nutą mistycyzmu.

Pierwszy tom zakończył się w taki sposób, że byłam bardzo pozytywnie nastawiona na tę kontynuację. Musiałam dowiedzieć się co się stało z Takeshim i jak dalej potoczą się jego losy.

Niestety ten tom nie spełnił do końca moich oczekiwań. Odniosłam wrażenie, że wątek tytułowego bohatera nie jest tu wiodący i w zasadzie okazał się momentami nudny i nieciekawy. Jego sytuacja bardzo niewiele posunęła się naprzód.

Autorka zaserwowała nam za to wachlarz nowych postaci, które niestety nie wzbudziły mojego zainteresowania. Było ich dość sporo, mieszali mi się, a to, że mało mnie ciekawili wcale nie poprawiło tej sytuacji 🙈

Dodatkowo spotkałam się ponownie z tym samym co w pierwszym tomie - nie mogłam się wgryźć w ten tom, jeszcze dłużej niż w pierwszy.

Ciężko mi rzec coś konkretnego na temat stylu autorki, momentami czytało mi się świetnie, płynęłam przez tekst, a czasem mi zgrzytało i czułam, że to idzie jak po gruzie. Nie mam pojęcia czym to jest spowodowane, rzadko miewam takie sytuacje, ale sposób narracji, opisywania różnych scen czy prowadzenia historii zwyczajnie nie zawsze mi leżały.

Oceniam ten tom słabiej niż pierwszy, mniej mi się podobał, nie wzbudził we mnie takiego zainteresowania i przede wszystkim nie dał mi tyle akcji z Takeshim na ile liczyłam.

Całkiem polubiłam tego bohatera i to o nim głównie chciałam poczytać. Na plus oczywiście jest całościowy klimat tej książki, autorka naprawdę się na tym polu wykazała, ten świat mocno działa na moją wyobraźnię.

Jeśli lubicie fantasy z azjatyckim vibem, klimatem gangsterskim, cyberpunkowym, z bohaterami będącymi członkami skrytobójczych zakonów to warto sprawdzić tę serię, lecz niestety mam wrażenie, że ten 2 dotknęła klątwa 2 tomu 😅

"Takeshi 2. Taniec tygrysa" to drugi tom serii polskiej autorki o niezwykłym klimacie, tajemniczych zakonach, gangsterach, z brutalnymi walkami oraz nutą mistycyzmu.

Pierwszy tom zakończył się w taki sposób, że byłam bardzo pozytywnie nastawiona na tę kontynuację. Musiałam dowiedzieć się co się stało z Takeshim i jak dalej potoczą się jego losy.

Niestety ten tom nie...

Drugi tom serii Takeshi Taniec tygrysa Mai Lidii Kossakowskiej w sumie niczym mnie nie zaskoczył. Był dla mnie tak samo zagmatwany jak pierwsza część.

W tym tomie poznajemy dalsze losy Cienia śmierci. Nie jest z nim dobrze. Nowy porządek walczy ze starym. Wydarzenia z Wakuni oraz Antilii są od siebie zależne. Czy Haru będzie mogła wrócić do domu? Czy Yoshitaki poniesie karę swej zdrady? Czy protekcja Tygrysa pomoże?

Trudno mi się czytało ten tom. Są kwestie których nie rozumiem. Pierwszy tom wydał mi się bardziej przystępny. Połączenie czarów z technologią, demonami czy voodoo wydaje się fascynujące jednak pozostawiło mnie z mieszanym uczuciami. Nie wiem czy jest to rodzaj fantastyki która jest dla mnie. Oczywiście nie mogę się tu przyczepić do kreacji bohaterów czy stylu autorki. Ale jest to dość specyficzne. Myślę, że miłośnicy japońskich sznytów bardziej się tutaj odnajdą. Trzeci tom przede mną z którym z pewnością się zapoznam i który pomoże mi całościowo ocenić tę serię. Na razie jest dość średnio. Ale to tylko moje subiektywne odczucia. Ten cykl jest dla mnie pewnego rodzaju wyzwaniem. Wracając do fabuły na pewno moim większym zainteresowaniem cieszyły się wydarzenia w Wakuni. Losy Cienia, Haru i Yoshitakiego. Najbardziej się do nich przywiązałam. Losy Antilii są dla mnie nie do końca zrozumiałe. Mam nadzieję, że w ostatniej części wszystko się zazębi, wyjaśni i stanie się spójne. Bardziej do gustu przypadły mi opisy walk mieczem niż czary mary. Oby autorka w trzecim tomie poszła bardziej w tę stronę.

Drugi tom serii Takeshi Taniec tygrysa Mai Lidii Kossakowskiej w sumie niczym mnie nie zaskoczył. Był dla mnie tak samo zagmatwany jak pierwsza część.

W tym tomie poznajemy dalsze losy Cienia śmierci. Nie jest z nim dobrze. Nowy porządek walczy ze starym. Wydarzenia z Wakuni oraz Antilii są od siebie zależne. Czy Haru będzie mogła wrócić do domu? Czy Yoshitaki poniesie...

IG: ksiazki_wloczykija
Ta opowieść przenosi czytelnika w fascynujący świat pełen niebezpieczeństw i niesamowitych przygód.

Kossakowska mistrzowsko skonstruowała bohaterów, nadając im głębię emocjonalną i wiarygodność. Główny bohater, Takeshi, jest młodym samurajem o wielkim sercu i niezwykły talentach. Jego podróż przez krainę pełną intrygi i spisków odsłania przed czytelnikiem tajemnice dotyczące jego samego oraz jego przeszłości.

Fabuła jest pełna zwrotów akcji i napięcia, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Książka porusza istotne tematy takie jak lojalność, przyjaźń i odwaga w obliczu przeciwności losu. Autorka umiejętnie balansowała pomiędzy scenami walki a momentami refleksji, tworząc wciągającą opowieść dla czytelnika.

Jeden z największych atutów tej książki to także jej wyjątkowy styl pisarski. Kossakowska posługiwała się językiem bogatym w szczegóły i obrazy, co sprawia, że czytanie staje się prawdziwą przyjemnością. Opisy krajobrazów i wydarzeń są tak realistyczne, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam był obecny w świecie przedstawionym.

Dlatego wieści o śmierci autorki tak znakomitych książek, które uwielbiam do dzisiaj i pamiętam jej każdą historie, tak mocno poruszyła moje serce. Do dzisiaj wielokrotnie wchodzę w różne filmiki związane z nią i z jej obecnością by powspominać i nadać życie temu co odeszło.

"Takeshi. Taniec tygrysa" to książka, która z pewnością przypadnie do gustu fanom literatury fantasy oraz wszystkim poszukującym wartkiej akcji i fascynującej fabuły. Maja Lidia Kossakowska udowodniła swoje mistrzostwo jako pisarka oraz zdolność tworzenia niezapomnianych bohaterów i światów.

IG: ksiazki_wloczykija
Ta opowieść przenosi czytelnika w fascynujący świat pełen niebezpieczeństw i niesamowitych przygód.

Kossakowska mistrzowsko skonstruowała bohaterów, nadając im głębię emocjonalną i wiarygodność. Główny bohater, Takeshi, jest młodym samurajem o wielkim sercu i niezwykły talentach. Jego podróż przez krainę pełną intrygi i spisków odsłania przed...

drugi tom cyklu… dla mnie troszkę nużący, a to przez opisy świata po drugiej stronie (tzw. Antilia) która mnie jakoś mniej interesuje niż Wakuni, ale widać, że jest to potrzebne do poprowadzenia historii do końca

drugi tom cyklu… dla mnie troszkę nużący, a to przez opisy świata po drugiej stronie (tzw. Antilia) która mnie jakoś mniej interesuje niż Wakuni, ale widać, że jest to potrzebne do poprowadzenia historii do końca