Wójt. Jedziemy z frajerami! Całe moje życie

Ciekawe anegdoty, ciekawe ile w tym prawdy...

Ciekawe anegdoty, ciekawe ile w tym prawdy...

Chodź książka zawiera dużo zmyślonych informacji to jest to barwna opowieść o życiu Wójta

Chodź książka zawiera dużo zmyślonych informacji to jest to barwna opowieść o życiu Wójta

Ocena tej "biografii" zależy od tego, czego się po niej spodziewać. Jeśli traktuje się ją jako źródło informacji, to redaktor tej książki powinien wylecieć na zbity pysk za ilość nieprawdziwych informacji w niej zawartych. Dla kogoś, kto nie znał Wójta i jego sposobu bycia ta pozycja może być odpychająca. Ja traktuję ją jako studium "wybujałego ego" i w tej kategorii czyta się ją świetnie. Z przymrużeniem oka należy traktować dużą ilość opowiedzianych w niej historii, niektóre są tak wybujałe, że prędzej bym uwierzył, że Wójo lądował na Księżycu przed Neilem Armstrongiem. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę czyta się fantastycznie, przez 90% czasu mając banana na gębie. Bardzo mnie śmieszyły rozdziały z jego arabskich podbojów, gdzie po "spektakularnych" sukcesach zaraz dziwnym trafem zmieniał drużynę. Odrobinę się to nie klei. Ciężko mi sobie wyobrazić, aby jakiekolwiek negocjacje/rozmowy w dzisiejszych czasach mogłyby być prowadzone na modłę Wójta i szczerze wątpię, aby on sam je wtedy tak prowadził, ale trzeba mu oddać, że to sprawia, iż od książki ciężko się oderwać. Polecam

Ocena tej "biografii" zależy od tego, czego się po niej spodziewać. Jeśli traktuje się ją jako źródło informacji, to redaktor tej książki powinien wylecieć na zbity pysk za ilość nieprawdziwych informacji w niej zawartych. Dla kogoś, kto nie znał Wójta i jego sposobu bycia ta pozycja może być odpychająca. Ja traktuję ją jako studium "wybujałego ego" i w tej kategorii czyta...

Ocena,którą wystawiam to absolutne maksimum. Co to w ogóle było? Tego typu "praca" nie wystarczyłaby na ocenę dopuszczającą w liceum.
Rozumiem,że środowisko piłkarskie to środowisko ludzi poniżej przeciętnie inteligentnych,zarabiających kolosalnie ogromne pieniądze za jedyną umiejętność którą umieją,która tak naprawdę nic ludzkości nie daje poza faktem oglądania (i uwielbienia) przez masy. Jednakże to tej książki nie tłumaczy-poziom rynsztoku,do tego pełna kłamstw i megalomanii. Ś.p. trener Wójcik był barwną postacią,co pozwoliło na parę ciekawych i/lub zabawnych opisów ale to wszystko z pozytywów.

Ocena,którą wystawiam to absolutne maksimum. Co to w ogóle było? Tego typu "praca" nie wystarczyłaby na ocenę dopuszczającą w liceum.
Rozumiem,że środowisko piłkarskie to środowisko ludzi poniżej przeciętnie inteligentnych,zarabiających kolosalnie ogromne pieniądze za jedyną umiejętność którą umieją,która tak naprawdę nic ludzkości nie daje poza faktem oglądania (i...

Wójcik był barwną postacią to fakt. Nie grzeszył temperamentem i skromnościami. Strasznie rzuca się w oczy jego wywindowane ego ale mimo wszystko nawet dobrze się tego słucha i mówię to jako laik w kwestiach związanych z piłką nożną.

Wójcik był barwną postacią to fakt. Nie grzeszył temperamentem i skromnościami. Strasznie rzuca się w oczy jego wywindowane ego ale mimo wszystko nawet dobrze się tego słucha i mówię to jako laik w kwestiach związanych z piłką nożną.

Książka super napisana lektor też trzyma poziom można przypomnieć sobie dobre momenty polskiej piłki i poznać jedna z barwniejszych postaci tego okresu. Jak również polskich piłkarzy od innej strony tej mniej znanej i realia polskiego Futbolu z jego plusami i minusami. Polecam!!!!

Książka super napisana lektor też trzyma poziom można przypomnieć sobie dobre momenty polskiej piłki i poznać jedna z barwniejszych postaci tego okresu. Jak również polskich piłkarzy od innej strony tej mniej znanej i realia polskiego Futbolu z jego plusami i minusami. Polecam!!!!

Daję 3/10 i to tylko dlatego, że można dowiedzieć się jakichś faktów z historii polskiej reprezentacji, pierwszej, olimpijskiej czy młodzieżowej.
Z drugiej jednak strony Janusz Wójcik powinien był chyba zmienić imię na Narcyz i założyć własną szkołę megalomanów i mitomanów. Wszyscy są winni, tylko nie on, każdy zawinił, tylko nie on... Nie udało się, bo inni to, bo inni tamto...
Przykład: Wójt przypisuje sobie odkrycie talentu Roberta Lewandowskiego. Nawet jeden z byłych piłkarzy Znicza Pruszków potwierdził w wywiadzie, że Wójcik pojawił się w sumie na 3 (słownie: TRZECH) treningach tego klubu, po czym się zawinął. Widocznie kasiorka była jednak nie na miarę takiego trenerskiego geniuszu....

Daję 3/10 i to tylko dlatego, że można dowiedzieć się jakichś faktów z historii polskiej reprezentacji, pierwszej, olimpijskiej czy młodzieżowej.
Z drugiej jednak strony Janusz Wójcik powinien był chyba zmienić imię na Narcyz i założyć własną szkołę megalomanów i mitomanów. Wszyscy są winni, tylko nie on, każdy zawinił, tylko nie on... Nie udało się, bo inni to, bo inni...

Książka "Wójt. Jedziemy z frajerami! Całe moje życie", autorstwa legendarnego trenera piłkarskiego Janusza Wójcika, to niezwykle szczery, choć momentami szokujący wgląd w kulisy polskiego sportu, w szczególności piłki nożnej. Wójcik, znany z kontrowersyjnych wypowiedzi i barwnej osobowości, w swoim autobiograficznym dziele odsłania przed czytelnikami ciemne strony futbolu – zakulisowe układy, powszechność alkoholu i moralne dylematy, które na co dzień niszczą ducha sportu.

Jednym z największych atutów książki jest jej jawność i otwarte podejście do ukazania wad, które dręczą polski futbol. Wójcik nie unika trudnych tematów, opisując z brutalną szczerością realia funkcjonowania w świecie sportu, gdzie układy, korupcja i „kupowanie meczów” były częstymi praktykami. Choć dla wielu czytelników takie wyznania mogą być szokujące, warto docenić odwagę, z jaką autor opowiada o patologiach, jakie na co dzień niszczą ideę sportowej rywalizacji. W książce widać wyraźnie, jak destrukcyjne potrafiły być nieformalne układy, oraz jak wyniszczający wpływ miały na polską piłkę.

Wójcik nie unika też opisów swojej własnej słabości do alkoholu, który – jak sam przyznaje – odgrywał w jego życiu znaczącą rolę. Nieustanne libacje z prezesami klubów, działaczami sportowymi czy sponsorami stały się niemal nieodłącznym elementem jego kariery trenerskiej. Takie opisy, choć z jednej strony mogą budzić wątpliwości co do moralności świata piłkarskiego, z drugiej strony pokazują prawdziwą twarz tej rzeczywistości – pełną hipokryzji, gdzie kontakty i „dobrze przeprowadzone rozmowy przy kieliszku” miały często większe znaczenie niż sportowe umiejętności. Trudno nie zauważyć, że te historie, choć mogą wydawać się przesadzone, pasują do obrazu człowieka, jakim był Wójcik – barwnej, ale i kontrowersyjnej postaci, której nie brakowało odwagi w kreowaniu rzeczywistości po swojemu.

Jednakże największe kontrowersje budzi fragment książki, w którym Wójcik próbuje wybielić się z jednego z najpoważniejszych zarzutów, jakie padły pod jego adresem – podania środków dopingujących zawodnikom w trakcie Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku, gdzie polska reprezentacja zdobyła srebrny medal. Wójcik usiłuje przekonać czytelników, że nie zrobił nic złego, twierdząc, że wszystko, co podano chłopakom, było legalne i zgodne z przepisami. Jednak jego wyjaśnienia brzmią nieprzekonująco, a cała narracja wokół tego wątku sprawia wrażenie próby usprawiedliwienia działań, które budzą moralne wątpliwości. Trudno nie odnieść wrażenia, że Wójcik próbuje zrzucić winę na presję, którą odczuwał, a jednocześnie pomniejsza swoją odpowiedzialność za tamte wydarzenia.

W całej książce czuć, że Wójcik mocno stara się zachwalać samego siebie – jako wybitnego trenera, człowieka o silnej woli i bezkompromisowego lidera. Niestety, ten ton czasami trąci przesadą. Momentami ciężko uwierzyć, że wszystko przebiegało dokładnie tak, jak opisuje Wójcik, zwłaszcza gdy w grę wchodzi jego „nieomylność” i sportowa wizja. Z jednej strony kreuje siebie na bohatera, który musiał zmagać się z trudnymi realiami polskiego sportu, z drugiej strony nie dostrzega własnych błędów, co może budzić zastrzeżenia co do autentyczności niektórych opisów.

Mimo tego, książka jest ciekawym dokumentem czasów, w których sport był spleciony z zakulisowymi układami i ciężko było mówić o czystej rywalizacji na boisku. Wójcik doskonale przedstawia te realia, nadając swojemu dziełu autentyczności, a jednocześnie ujawniając problematyczne aspekty swojej własnej kariery. Jego relacje z prezesami, działaczami czy sponsorami mogą wydawać się groteskowe, ale jednocześnie pokazują, jak wielką rolę odgrywały relacje personalne w polskiej piłce lat 90. i 2000.

Podsumowując, "Wójt. Jedziemy z frajerami! Całe moje życie" to książka, którą można docenić za szczerość i jawność opisów kulis polskiego sportu. Choć momentami Wójcik wyraźnie próbuje się wybielić z najpoważniejszych zarzutów, trudno odmówić mu odwagi w mówieniu o trudnych i wstydliwych aspektach kariery trenerskiej. Dla fanów piłki nożnej i historii polskiego sportu to pozycja, która może rzucić nowe światło na tamte czasy – pełne układów, alkoholu i moralnych kompromisów, które niszczyły ducha prawdziwej piłkarskiej rywalizacji.

Książka "Wójt. Jedziemy z frajerami! Całe moje życie", autorstwa legendarnego trenera piłkarskiego Janusza Wójcika, to niezwykle szczery, choć momentami szokujący wgląd w kulisy polskiego sportu, w szczególności piłki nożnej. Wójcik, znany z kontrowersyjnych wypowiedzi i barwnej osobowości, w swoim autobiograficznym dziele odsłania przed czytelnikami ciemne strony futbolu –...

Bajeczka, ale przyjemnie się czyta :D Całej prawdy nie poznamy, ale na pewno "ważna" postać polskiej piłki

Bajeczka, ale przyjemnie się czyta :D Całej prawdy nie poznamy, ale na pewno "ważna" postać polskiej piłki

6/10

6/10