Zagubiona dzielnica

„Zagubiona dzielnica” nie jest powieścią oryginalną w treści. Jest to jedna z wielu książek o proustowsko-psychoanalitycznych paradoksach grzebania we własnej przeszłości. O tym, że aby zbudować most między przeszłością a teraźniejszością, przeszłość trzeba zostawić. Jednak, aby móc o niej zapomnieć (w sensie metaforycznym),trzeba ją sobie przypomnieć (w sensie dosłownym). Aby zostawić coś za sobą, najpierw trzeba choć raz w sposób wyczerpujący do tego powrócić. Aby odbyć tę podróż w sobie, trzeba odbyć ją również w przestrzeni. To zajmuje głównego bohatera – to i nic więcej – a autor wysyłając go w tę podróż zdaje się pisać potrójny list miłosny. Do Paryża, do post-dekadenckiego stylu życia i do… „Wielkiego Gatsby’ego” Francisa Scotta Fitzgeralda.

O tak! Podobieństw do amerykańskiego klasyka jest tu bez liku. Główny bohater przy użyciu pióra (a jest pisarzem) zabiera nas w sentymentalną podróż do przeszłości – wspomina grupę towarzyską, w otoczeniu której wkraczał w dorosłość, ludzi którym pozycja społeczna pozwalała zamienić życie w apoteozę beztroski. Imprezy, miłości ‘nieskażone’ wiernością, nocny Paryż pierwszej połowy lat 60-tych. Podobnie jak w „Gatsbym” majętność bohaterów oświetlona jest reflektorem, pochodzenie majątków skryte zaś w cieniu niedopowiedzeń (wybaczcie metaforę, ale bardzo filmowa to powieść…). A najróżniejszych cieni tu nie brakuje – mam na myśli zarówno ten rozlewający się wokół przyćmionych świateł paryskich salonów, sypialni i hotelowych pokoików, jak i ten drugi, pachnący śmiercią, który rozpościera się nad ‘życiem jakby jutra nie było’. I mamy nawet odpowiednik samego Gatsby’ego. Lucien Blin, spoiwo całego towarzystwa, heros swojej epoki, od tytułowego bohatera Fitzgeralda o tyle różny, że jeszcze bardziej legendarny, bo i we wspomnieniach głównego bohatera jedynie wspominany przez innych. Ale jest też podobieństwo formalne – podobny poziom skupienia na gestach, manierach, rodzące bardzo żywe obrazy opisy sytuacji towarzyskich. Cały długi akapit o podobieństwach do innej powieści? Niech będzie to jednocześnie zarzut o wtórność i komplement.

Ale wszystko to tyczy się drugiej części powieści – trochę inna jest pierwsza. Nim bohater zdobędzie się na ‘wejście do wehikułu czasu’, poznajemy go w jego teraźniejszości. Przybywa po latach do Paryża i mierzy się z pozostawionym przed laty miastem. Ciekawie jest to zrobione. W ulicach miasta odbija się psychiczny stan bohatera, a wieczna noc potęguje oniryczną atmosferę. Turyści niczym mary z cudzego snu przemykają z miejsca na miejsce, przeszkadzając bohaterowi w próbach odnalezienia siebie sprzed lat, a nieliczne spotkania z ludźmi, którzy wiążą bohatera z przeszłością, nawet w miejscach publicznych zdają się być pozbawione statystów. No i nocna pogoń, a właściwie niepokojąca i nieco surrealistyczna przejażdżka, za białą Lancią Flaminią – zbyt krótka to powieść, by pozwolić sobie na choćby sytuacyjny spoiler, ale zapadł mi w pamięć ten piękny i zarazem smutny symbol zatracenia się w nostalgii aż do poziomu szaleństwa…

Tym właśnie jest „Zagubiona dzielnica” Patricka Modiano. Niedługa, wstrzemięźliwa, niekoniecznie oryginalna i odkrywcza, ale doprawdy szlachetna szkoła literackiej nostalgii.

„Zagubiona dzielnica” nie jest powieścią oryginalną w treści. Jest to jedna z wielu książek o proustowsko-psychoanalitycznych paradoksach grzebania we własnej przeszłości. O tym, że aby zbudować most między przeszłością a teraźniejszością, przeszłość trzeba zostawić. Jednak, aby móc o niej zapomnieć (w sensie metaforycznym),trzeba ją sobie przypomnieć (w sensie dosłownym)....

Mistrz prozy. Literatura najwyższej próby.
Subtelna powieść na temat przywoływania czasu przeszłego. Modiano to Proust naszego czasu.

Mistrz prozy. Literatura najwyższej próby.
Subtelna powieść na temat przywoływania czasu przeszłego. Modiano to Proust naszego czasu.

Gdybym miała za pomocą trzech liter opisać "Zagubioną dzielnicę", napisałabym po prostu: meh. Bo właśnie taka jest ta książka, kompletnie nijaka, bezbarwna, bez polotu. Większość książek wywołuje u mnie jakieś emocje. Mogą być to pozytywne emocje - od umiarkowanego zainteresowania aż po silną fascynację, której towarzyszą wypieki na twarzy, mogą być to też negatywne odczucia - od lekkiej irytacji od czasu do czasu aż po niesłabnącą przez całą lekturę złość. Tutaj jednak autor zaserwował jedynie potężną dawkę nudy. A opis wyglądał tak zachęcająco!
Po powieść francuskiego noblisty sięgnęłam ze względu na wrześniowe wyzwanie: "Przeczytam książkę, której bohaterem jest miasto/z miastem w tytule". Tutaj pierwsze skrzypce miał grać Paryż, do którego po dwudziestu latach nieobecności wraca główny bohater, poczytny angielski pisarz francuskiego pochodzenia. Wraz z głównym bohaterem czytelnik miał zagłębiać się w klimat francuskiej stolicy, jednocześnie odkrywając przeszłość bohatera. Zamysł bardzo dobry, ale wykonanie niezwykle nędzne.
Zacznijmy od Paryża. Niestety Patrick Modiano postąpił z Paryżem zupełnie tak jak Carlos Ruiz Zafón z Barceloną w powieści "Cień wiatru" - zamiast w barwny sposób opisać miasto, rzuca samymi nazwami własnymi. Oczywiście nie trzeba w szczegółach opisywać każdego wspornika wieży Eiffla, bo jak ta wieża wygląda każdy wie. Niestety nazwy własne ulic, hoteli czy kawiarni nic kompletnie przeciętnemu czytelnikowi nie mówią, nawet temu, który był w Paryżu. Może rodowity paryżanin albo przewodnik wycieczek po Paryżu jest w stanie, na podstawie samych nazw, wyobrazić sobie miejsce akcji, wszyscy inni natomiast, włącznie ze mną, niestety nie. Nic więc ta książka nie pomaga w poznawaniu Paryża - wyciągniecie z niej tyle samo, co gdyby opisywała odległą planetę.
Druga sprawa to sama fabuła. Pełno w niej niedopowiedzeń, zachowań bohaterów i rozwiązań fabularnych, które najprościej można by określić jako dziwne, leżące na pograniczu logiki i prawdopodobieństwa występowania w świecie rzeczywistym. Książka w ogóle nie trzyma w napięciu, mimo że mamy tu pewną tajemnicę, a nawet wątek kryminalny. Postacie, włącznie z głównym bohaterem, były mi cudownie obojętne - nie udało się autorowi zaciekawić mnie losem żadnej z nich. Sam styl pisania Patricka Modiano nie jest tragiczny, zdania są ładnie zbudowane, nie są też za długie ani pozbawione interpunkcji (nie cierpię słowotoku),ale nie widzę w nim nic wybitnego, szczególnie jeśli połączyć go z fabułą poprowadzoną w tak nijaki sposób.
Wystawiam "Zagubionej dzielnicy" 5/10, czyli oceniam ją jako przeciętną. Nie jest to najgorsza książka jaką czytałam, ale z pewnością jest jedną z najnudniejszych. Jest też całkowicie zmarnowanym potencjałem, bo sam pomysł był dobry. Nie wiem czy bardziej żałuję fatalnego przedstawienia Paryża czy poprowadzenia fabuły w tak bezbarwny sposób. Myślę, że nie wrócę już do tego autora. I Wam odradzam sięganie po niego, chyba że cierpicie na bezsenność. Ta książka zwyczajnie jest nudna.

Gdybym miała za pomocą trzech liter opisać "Zagubioną dzielnicę", napisałabym po prostu: meh. Bo właśnie taka jest ta książka, kompletnie nijaka, bezbarwna, bez polotu. Większość książek wywołuje u mnie jakieś emocje. Mogą być to pozytywne emocje - od umiarkowanego zainteresowania aż po silną fascynację, której towarzyszą wypieki na twarzy, mogą być to też negatywne...

76/180/2024
Kiedyś przy okazji "Sklepów cynamonowych" i "Sanatorium pod Klepsydrą" Brunona Schulza zastanawiałam się, co on brał, gdy pisał te opowiadania. No to już wiem! To samo, co Patrick Modiano!
Spotkanie głównego bohatera z wydawcą japońskim w Paryżu jest nieistotnym wstępem, powodem, dla którego autor uzasadnia przybycie bohatera do tego miasta. Jego rodzinnego zresztą. Którego nie widział od 20 lat, ponieważ wyjechał do Anglii, zmienił nazwisko, obywatelstwo, wszystko zmienił, co tylko mógł. Można się doszukiwać głębszego znaczenia w przestrodze Japończyka, radą, aby bohater prędko z Paryża zmykał, bo taki powrót po latach do niczego dobrego nie prowadzi. Ja się jednak nie doszukuję. Za bardzo zajęły mnie wspomnienia bohatera, jego spotkania z owdowiałymi kobietami z przeszłości, wertowanie szpargałów pozostałych po ich zmarłych mężach...
Nie znam Paryża, je n'etais la jamais (excuse my poor French, ale nie mogłam się oprzeć po tej lekturze),więc niezbyt odczuwam nastrój uliczek, placów (zresztą dziwnie tłumaczonych, jest Plac Gwiazdy, ale zamiast Placu Zgody jest oryginał, czyli Concorde...),barów, hoteli i taksówek, ale miejski upał i duchota przemawia do mnie bardzo. Nie dziwię się, że bohatera naszły wspomnienia jak omamy. W tym upale każdego by naszły... "Zagubiona dzielnica"? Wszystko tam jest zagubione, całe miasto utonęło w nicości!
Na początku powieści pojawia się stosunkowo sporo zdań po angielsku. Bez tłumaczenia! W książce wydanej w 1993 roku! To ci dopiero.

76/180/2024
Kiedyś przy okazji "Sklepów cynamonowych" i "Sanatorium pod Klepsydrą" Brunona Schulza zastanawiałam się, co on brał, gdy pisał te opowiadania. No to już wiem! To samo, co Patrick Modiano!
Spotkanie głównego bohatera z wydawcą japońskim w Paryżu jest nieistotnym wstępem, powodem, dla którego autor uzasadnia przybycie bohatera do tego miasta. Jego rodzinnego...

,, Zagubiona dzielnica '' to dla mnie pierwsze spotkanie z prozą Patricka Modiano, ale zapewne nie ostatnie. Ujęła mnie ta książka swoim subtelnym urokiem, klimatem paryskich uliczek , aurą tajemniczości. To historia wziętego pisarza, który po dwudziestu latach powraca do Paryża i odbywa podróż sentymentalną do miejsc związanych z latami jego młodości. Mężczyzna przeglądając notatki pozostawione przez zmarłego przyjaciela ,przypomina sobie przyjaciół, kobietę w której był zakochany, oraz dramatyczne okoliczności w jakich musiał opuścić Francję. Jeśli ktoś nie lubi onirycznych opowieści pewnie nie zachwyci go ,, Zagubiona dzielnica '', ja tego typu literaturę bardzo lubię i z chęcią sięgnę po inne książki Modiano.

,, Zagubiona dzielnica '' to dla mnie pierwsze spotkanie z prozą Patricka Modiano, ale zapewne nie ostatnie. Ujęła mnie ta książka swoim subtelnym urokiem, klimatem paryskich uliczek , aurą tajemniczości. To historia wziętego pisarza, który po dwudziestu latach powraca do Paryża i odbywa podróż sentymentalną do miejsc związanych z latami jego młodości. Mężczyzna...

Obcy w swoim mieście - tak można streścić w jednym zdaniu tę melancholijną pozycję. Powroty sentymentalne nie zawsze są "udane" i czasami ta podróż to podróż w świat, którego już się nie odnajdzie. Przeszłość to kraina krętych korytarzy, skąd nie ma łatwej drogi powrotnej. Dla melancholików, dla fanów niespiesznego czytania.

Obcy w swoim mieście - tak można streścić w jednym zdaniu tę melancholijną pozycję. Powroty sentymentalne nie zawsze są "udane" i czasami ta podróż to podróż w świat, którego już się nie odnajdzie. Przeszłość to kraina krętych korytarzy, skąd nie ma łatwej drogi powrotnej. Dla melancholików, dla fanów niespiesznego czytania.

Napisana prosto, ale treściwie, jest w niej coś pięknego.

Napisana prosto, ale treściwie, jest w niej coś pięknego.

Są takie książki, które opierają się na wspomnieniu. Paru taktach z przeszłości trącających najwrażliwsze struny wnętrza. I jeśli zapytać, o czym jest ta książka, trudno odpowiedzieć jednym, dwoma, trzema nawet zdaniami.

To jedna z takich książek.

Podróż po starym Paryżu, który stał się nie tylko tłem, ale też żywym uczestnikiem historii kilku ludzi. Nie wrócą już do minionych lat, bo zmieniły się budynki, ulice. A co najważniejsze, zmienili się ludzie. Ale przecież właśnie to, co było, kształtuje teraźniejszość. Stanowi immanentną ciągłość życia, które, choć współczesne, wynika niemal wyłącznie z przeszłych wydarzeń.

Są takie książki, które opierają się na wspomnieniu. Paru taktach z przeszłości trącających najwrażliwsze struny wnętrza. I jeśli zapytać, o czym jest ta książka, trudno odpowiedzieć jednym, dwoma, trzema nawet zdaniami.

To jedna z takich książek.

Podróż po starym Paryżu, który stał się nie tylko tłem, ale też żywym uczestnikiem historii kilku ludzi. Nie wrócą już do...

Z ksiazki bije nostalgia, z kartek wypływa żal za młodością i przezyciamy, ktore juz nie wroca. Cos w tej historii jest z Wielkiego Gatsbiego; bogactwo, paczka przyjaciol, niezdefiniowane zwiazki,, zycie nocne. Bohater raz jeszcze przezywa tamte wydarzenia z perspektywy czasu. Chodzi ulicami, ktore juz nie sa jego. Przemieszcza sie po miescie, ktore jest mu obecnie obce. Spotyka ludzi, z ktorymi nie potrafi czuc wiezi. Na wszystko patrzy przez pryzmat przeszlosci. Chcialabym aby ktos kiedys tak napisal o moim miescie.

Z ksiazki bije nostalgia, z kartek wypływa żal za młodością i przezyciamy, ktore juz nie wroca. Cos w tej historii jest z Wielkiego Gatsbiego; bogactwo, paczka przyjaciol, niezdefiniowane zwiazki,, zycie nocne. Bohater raz jeszcze przezywa tamte wydarzenia z perspektywy czasu. Chodzi ulicami, ktore juz nie sa jego. Przemieszcza sie po miescie, ktore jest mu obecnie obce....

Prosty, lecz piękny język, nocny klimat wyczekiwania, proza życia... Książkę zrozumieją ci, którzy - podobnie jak główny bohater - lubią z lekkim masochizmem nurzać się w (nie)szczęśliwej przeszłości. Przypomina nieco "O północy w Paryżu" połączone z czarnym kryminałem.

Spodobał mi się pomysł, by młodość głównego bohatera połączyć ze "zmierzchem" innych, nadaje to całej historii inną perspektywę. Zazwyczaj byłby postacią drugo-trzecioplanową, tutaj - choć pozostaje głównie obserwatorem - ma zaszczyt opowiedzenia swojej historii.

Chciałabym zobaczyć ekranizację.

Prosty, lecz piękny język, nocny klimat wyczekiwania, proza życia... Książkę zrozumieją ci, którzy - podobnie jak główny bohater - lubią z lekkim masochizmem nurzać się w (nie)szczęśliwej przeszłości. Przypomina nieco "O północy w Paryżu" połączone z czarnym kryminałem.

Spodobał mi się pomysł, by młodość głównego bohatera połączyć ze "zmierzchem" innych, nadaje to całej...