Lisowczycy

Widać stary styl pisania, rozkręca sie powili, wręcz ma się wrażenie że jest to lanie wody. Lecz jak sie przez to przebrnie to widać że to ciekawa powieść historyczna

Widać stary styl pisania, rozkręca sie powili, wręcz ma się wrażenie że jest to lanie wody. Lecz jak sie przez to przebrnie to widać że to ciekawa powieść historyczna

Aj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!!
Ładnie się doigrał.
Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić, czy na pewno im się wymknął.
Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota.
Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w Królestwie Kongresowym, aresztowany i skazany na karę śmierci.
Za inne antykomunistyczne " przewinienia " skazany na 1,5 roku
twierdzy.
W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych, był m/in doradcą admirała Kołczaka.
W Mongolii został doradcą barona Ungera walczącego z bolszewikami.
W okresie międzywojennym ukazało się w Polsce 77 jego książek o łącznym nakładzie 80 mil., które wydano w 150 przekładach na 20 języków !!!
Po H. Sienkiewiczu najbardziej popularny polski pisarz tamtych czasów.
Dla mnie jeden z ulubionych, sam nie wiem, ile jego książek przeczytałem.
Myślę, że polecając tego autora nie zawiodę Twojego zaufania !!!

Aj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!!
Ładnie się doigrał.
Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić, czy na pewno im się wymknął.
Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota.
Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w...

Po latach wróciłem do tej pozycji, ze względu na mistrzowski temat i mistrzowską realizację. Dla mnie jest tu wszystko co kocham czyli mój ulubiony okres historyczny, mnóstwo przygody z historią w tle, honor, odwaga, patriotyzm, legendarna formacja wojskowa i awanturnicza fabuła. Żyć i nie umierać...
I jeszcze jedno, po co w ogóle porównujecie Ossendowskiego do Sienkiewicza. Chcecie ocenić kto był lepszy, albo czy dzieło było pisane dla pokrzepienia serc. Obaj pisarze kochali Polskę, jej historię i to jest tu najważniejsze, do dzisiaj ich książki bronią się same, mimo tego, że były pisane dawno dawno temu.

Po latach wróciłem do tej pozycji, ze względu na mistrzowski temat i mistrzowską realizację. Dla mnie jest tu wszystko co kocham czyli mój ulubiony okres historyczny, mnóstwo przygody z historią w tle, honor, odwaga, patriotyzm, legendarna formacja wojskowa i awanturnicza fabuła. Żyć i nie umierać...
I jeszcze jedno, po co w ogóle porównujecie Ossendowskiego do...

Książka dość niepozorna, rzekłbym zapomniana, ale wyjątkowa. Kunszt autora przejawia się nie tylko w tworzeniu fabuły, ale i w języku. To robi niesamowite wrażenie, kiedy język dostosowany jest do postaci i całej przynależnej mu grupy społecznej. Dużo makaronizmów i alegorii, które łechcą duszę czytelnika. Żal tylko że tę samą książkę można tylko jeden raz przeczytać po raz pierwszy.

Książka dość niepozorna, rzekłbym zapomniana, ale wyjątkowa. Kunszt autora przejawia się nie tylko w tworzeniu fabuły, ale i w języku. To robi niesamowite wrażenie, kiedy język dostosowany jest do postaci i całej przynależnej mu grupy społecznej. Dużo makaronizmów i alegorii, które łechcą duszę czytelnika. Żal tylko że tę samą książkę można tylko jeden raz przeczytać po raz...

Jest to książka przygodowa "w stylu Sienkiewicza", jednak dużo słabiej napisana. Momentami sztampowo i banalnie. Przywołuje jednak ciekawy okres historyczny, gdy Polacy byli w Moskwie, a Lisowczycy siali postrach na tyłach Moskali. W sumie ta książka byłaby może lepszym scenariuszem na film niż powieści Sienkiewicza. I tak można o niej pomyśleć...

Jest to książka przygodowa "w stylu Sienkiewicza", jednak dużo słabiej napisana. Momentami sztampowo i banalnie. Przywołuje jednak ciekawy okres historyczny, gdy Polacy byli w Moskwie, a Lisowczycy siali postrach na tyłach Moskali. W sumie ta książka byłaby może lepszym scenariuszem na film niż powieści Sienkiewicza. I tak można o niej pomyśleć...

To książka raczej dla młodzieży, o ile będzie im się chciało czytać w przypisach tłumaczenie łacińskich zwrotów. Mnie książka nie oczarowała, a porównanie Marcina Lisa do Andrzeja Kmicica skojarzyła mi się z przyrównaniem lokalnego kopacza do Lewanowskiego według zasady, że obaj w piłkę grają. Mimo że styl powieści mi się podobał, to niestety postacie ocierają się o sztampę, bo autorowi nie udało się rozniecić w nich iskry, fantazji i tego czegoś, co tylko Sienkiewicz potrafił. Awantur, przygód, podchodów tu dostatek, ale niektóre są tak niewiarygodne, że gdyby jeszcze pojawiły się tu elfy i smoki to czytałabym fantasy.

To książka raczej dla młodzieży, o ile będzie im się chciało czytać w przypisach tłumaczenie łacińskich zwrotów. Mnie książka nie oczarowała, a porównanie Marcina Lisa do Andrzeja Kmicica skojarzyła mi się z przyrównaniem lokalnego kopacza do Lewanowskiego według zasady, że obaj w piłkę grają. Mimo że styl powieści mi się podobał, to niestety postacie ocierają się o...

Polscy twórcy (pisarze, reżyserzy etc.) powinni częściej sięgać po te czasy jako tło do swoich historii.

Polscy twórcy (pisarze, reżyserzy etc.) powinni częściej sięgać po te czasy jako tło do swoich historii.

Powieść rozpoczyna się od przedstawienia historycznego tła i spotkania hetmana Jana Karola Chodkiewicza z Aleksandrem Józefa Lisowskim – słynnym twórcą niezrównanej lekkiej jazdy, która siała zniszczenie i strach w Rosji podczas wojny z Rzeczpospolitą w XVII wieku. W istocie jednak to tylko pretekst, aby ukazać przygody Marcina Lisa i jego kuzynów, dzielnych młodzieńców ze szlacheckiej rodziny, którzy zaciągnęli się na służbę u sławnego pułkownika. Z Marcinka zaś był prawdziwy junak i chwat, który nawet na tle odwagi i umiejętności bojowych innych lisowczyków prezentował się znakomicie. Są wśród nich dokonania, które zapisały się w prywatnej historii i te, które dzielił ze słynnym pułkiem lekkiej jazdy. Te ostatnie zaś Ferdynand Ossendowski nieco pozmieniał względem historii (a to zmienił chronologię, a to przypisuje głównemu bohaterowi słynne wydarzenia jak dotarcie do oceanu Lodowatego). Nie ma to jednak znaczenia w tej opowieści. To powieść przygodowa, a perypetii i przeżyć Marcinowi nie brak. Nie czyta się tego, a pochłania. Nawet wtręty po łacinie nie przeszkadzają, bo od razu są tłumaczone w tej opowieści. Uważam, że to wspaniała książka dla młodzieży, która inspiruje do sięgnięcia do poszerzenia historycznej wiedzy. Zastanawiam się tylko, czy dzisiejsza młodzież nie jest bardziej ciekawa przygód Harry Pottera czy Percy Jacksona niż polskich bohaterów z XVII wieku.

Powieść rozpoczyna się od przedstawienia historycznego tła i spotkania hetmana Jana Karola Chodkiewicza z Aleksandrem Józefa Lisowskim – słynnym twórcą niezrównanej lekkiej jazdy, która siała zniszczenie i strach w Rosji podczas wojny z Rzeczpospolitą w XVII wieku. W istocie jednak to tylko pretekst, aby ukazać przygody Marcina Lisa i jego kuzynów, dzielnych młodzieńców ze...

Opierając się na tle historycznym jednej z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych jednostek wojskowych w historii Rzeczypospolitej, autor tworzy fabularną narrację, której bohaterem jest jeden z oficerów tej formacji.

Opierając się na tle historycznym jednej z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych jednostek wojskowych w historii Rzeczypospolitej, autor tworzy fabularną narrację, której bohaterem jest jeden z oficerów tej formacji.

Książka "Lisowczycy" autorstwa Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego to podróż w głąb historii i kultury dawnej Polski oraz Wschodu. Autor w mistrzowski sposób przenosi czytelnika w czasie, przenikając w początki XVII wieku, kiedy to niesamowita formacja wojowników - lisowczycy - szerzyła postrach na polskich i europejskich ziemiach.

Język użyty przez Ossendowskiego jest barwny i obrazowy, pozwalając czytelnikowi w pełni zanurzyć się w opisywanych wydarzeniach. Wizje bitew, barwne opisy krajobrazów oraz wyraziste portrety postaci sprawiają, że książka staje się niemal filmem rozgrywającym się przed oczami czytelnika.

Ossendowski nie tylko przedstawia losy lisowczyków jako armii, ale także wnika w psychologię i charaktery tych wojowników. Opisuje ich obyczaje, wierzenia, styl życia i niezwykłą odwagę, tworząc w pełni skomponowany obraz tej grupy ludzi. Czytając książkę, możemy zrozumieć, co napędzało te postacie do walki i jakie pragnienia kierowały ich losami.

Niezwykłe jest także ukazanie bliskich relacji lisowczyków z przyrodą i otaczającym światem. Ossendowski z wirtuozerią przedstawia piękno krajobrazów, przemieszane z brutalną rzeczywistością wojny i konfliktu. To kontrastujące zestawienie nadaje książce głębi i wielowymiarowości.

Warto podkreślić, że choć "Lisowczycy" to powieść historyczna, Ossendowski wprowadza wątki, które poruszają tematy uniwersalne i wieczne. Pytania o wartość honoru, oddania czy wierności sprawom wyższym stanowią istotną część narracji, co sprawia, że książka ma wymiar nie tylko historyczny, ale i filozoficzny.

Podsumowując, jest to podróż w czasie i przestrzeni, która przenosi czytelnika w świat dawnych bitew, kultur i ludzi. To barwnie napisana opowieść o jednej z najbardziej niezwykłych formacji wojennych, która jednocześnie staje się refleksją nad naturą ludzką i uniwersalnymi wartościami. Dla miłośników historii, przygód i głębokich przemyśleń ta książka stanowi niezwykłe doświadczenie czytelnicze.

Książka "Lisowczycy" autorstwa Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego to podróż w głąb historii i kultury dawnej Polski oraz Wschodu. Autor w mistrzowski sposób przenosi czytelnika w czasie, przenikając w początki XVII wieku, kiedy to niesamowita formacja wojowników - lisowczycy - szerzyła postrach na polskich i europejskich ziemiach.

Język użyty przez Ossendowskiego jest...