Antoni Ferdynand Ossendowski
Polski pisarz, dziennikarz, podróżnik, antykomunista, nauczyciel akademicki, działacz polityczny, naukowy i społeczny.
Był synem lekarza Marcina Ossendowskiego i Wiktorii z Bortkiewiczów. Rodzina miała korzenie tatarskie, szlacheckie, herbu Lis. Po urodzeniu się siostry Ferdynanda rodzina Ossendowskich przeniosła się do guberni pskowskiej, skąd pochodził ojciec, a w 1884 r. przeprowadziła się do Kamieńca Podolskiego. Tam młody Ossendowski zaczął uczęszczać do rosyjskiego gimnazjum, które ukończył – po kolejnej przeprowadzce – w Petersburgu. W tym czasie zmarł ojciec Ferdynanda. Rodzinę utrzymywała matka udzielając lekcji muzyki, zaś młody Ossendowski pomagał jej udzielając korepetycji.
Po ukończeniu szkoły studiował nauki matematyczno-przyrodnicze w Petersburgu, gdzie został asystentem przyrodnika, prof. Szczepana Zalewskiego. W tym czasie wziął udział w wyprawach naukowych na Kaukaz, nad Dniestr, nad Jenisej i w okolice jeziora Bajkał. Dotarł również do Chin, Japonii, na Sumatrę i do Indii. Wrażenia z Indii były podłożem dla jego pierwszej powieści pt. Chmury nad Gangesem.
Z powodu udziału w zamieszkach studenckich w 1899 r. musiał opuścić Rosję. Wyjechał do Paryża, gdzie studiował fizykę i chemię u prof. Marcellina Berthelota na Sorbonie. Tu także miał okazję poznać Marię Skłodowską-Curie.
Po powrocie do Rosji został docentem Uniwersytetu Technicznego w Tomsku. Nie pozostał jednak długo na uczelni, by poświęcić się karierze naukowej; jego pasją były podróże. W 1905 roku, po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej, został wysłany do Mandżurii, gdzie prowadził badania geologiczne w poszukiwaniu surowców niezbędnych dla armii. Za organizowanie w Harbinie protestów przeciw rosyjskim represjom w Królestwie Kongresowym został aresztowany i skazany na karę śmierci. Dzięki szczęśliwemu zbiegu okoliczności uniknął wykonania wyroku i uzyskał jego nadzwyczajne złagodzenie. Wkrótce potem został wybrany przewodniczącym Rewolucyjnego Komitetu Naczelnego, który przez pewien czas sprawował władzę w Mandżurii. W wyniku procesu, który potem wytoczono jego członkom, Ossendowski został skazany na półtora roku twierdzy. Odzyskał wolność w 1908 roku. Wydana w 1911 r. książka W Ludskoj Pyli („W ludzkim pyle”),poświęcona więziennym doświadczeniom Ossendowskiego, zyskała przychylną ocenę m.in. Lwa Tołstoja. W tym czasie nawiązał współpracę z wieloma rosyjskimi gazetami. Gdy w 1909 r. zaczął wychodzić w Petersburgu polskojęzyczny „Dziennik Petersburski”, został jego korespondentem, a następnie redaktorem.
W 1918 r. opuścił zrewolucjonizowany Petersburg i wyjechał do Omska. W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych; był m.in. doradcą admirała Kołczaka. Przekazał na Zachód tzw. dokumenty Sissona, które wykazywały, że Lenin był agentem wywiadu niemieckiego, a działalność partii bolszewickiej finansowana była za niemieckie pieniądze. Choć niektóre źródła uważają te dokumenty za sfałszowane, to fakt pomocy udzielonej Leninowi przez Niemieckie Naczelne Dowództwo jest pewny.
Powszechnie znany ze swojej antykomunistycznej postawy po upadku Kołczaka był poszukiwany przez bolszewicką policję polityczną (CzeKa). Dzięki niezwykłym zdolnościom przystosowawczym (m.in. znał biegle 7 języków obcych, w tym chiński i mongolski),udało mu się przedostać z kontrolowanej przez bolszewików Rosji do Mongolii. W jej stolicy Urdze został doradcą barona Ungerna walczącego przy pomocy zorganizowanej przez siebie Azjatyckiej Dywizji Konnej z bolszewikami. Dane na temat roli, jaką Ossendowski odegrał w Mongolii, są okryte tajemnicą; była ona niewątpliwie dość istotna, sam jednak mówił na ten temat niechętnie. Istnieje teza, jakoby Ossendowski stał się depozytariuszem wiedzy o ogromnym skarbie, ukrytym przez „Krwawego Barona” Ungerna gdzieś w mongolskich stepach, a który miałby posłużyć do sfinansowania kolejnej wojny z komunistami.
Ossendowskiemu światową sławę przyniosła książka Zwierzęta, ludzie, bogowie (książkę wydano najpierw w języku angielskim pod tytułem „Beasts, Men and Gods”),która na przełomie 1920 i 1921 r. ukazała się w Nowym Jorku, w 1922 r. w Londynie, a w 1923 r. w Warszawie. Osiągnęła ona rekordową liczbę dziewiętnastu tłumaczeń na języki obce. Ossendowski opisał w niej wspomnienia z ucieczki z Rosji ogarniętej chaosem rewolucji. Opis obejmuje ucieczkę z Krasnojarska opanowanego przez bolszewików, zimę w tajdze, przeprawę do Mongolii i pobyt w niej u boku barona Ungerna. Książka osiągnęła niezwykłą poczytność na całym świecie, chociaż była i jest krytykowana za to, że duże jej fragmenty były ewidentną konfabulacją autora. Głównym krytykiem i demaskatorem oszustw Ossendowskiego był szwedzki podróżnik Sven Hedin.
Do Polski powrócił w roku 1922. W okresie międzywojennym zajmował się działalnością literacką, publikując wiele powieści, przeważnie w stylu „romansu podróżniczego”. Ukazało się 77 książek pisarza, które wydano również w 150 przekładach na 20 języków. Przez pewien czas należał do piątki najbardziej poczytnych pisarzy na świecie, a jego książki porównywano z dziełami Kiplinga, Londona czy Maya. W latach międzywojennych łączny nakład książek „polskiego Karola Maya” sięgnął 80 mln egzemplarzy. Gdy chodzi o przekłady na języki obce, Ossendowski zajął wówczas drugie miejsce po Henryku Sienkiewiczu i do dziś nikomu nie udało się go w tej kategorii pobić.
W lutym 1943, wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego. Ostatnie miesiące życia spędził w Żółwinie, gdzie 2 stycznia 1945 roku nagle źle się poczuł, następnego dnia został przewieziony do szpitala w Grodzisku Mazowieckim. Tam zmarł, tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej, pochowany został na cmentarzu w Milanówku. Nigdy nie ujawnił żadnych szczegółów swojej działalności polityczno-wywiadowczej. Archiwum zostało skrupulatnie zniszczone przed jego śmiercią.
Ze względu na treść jego książki Lenin, fabularyzowanej biografii przywódcy rewolucji październikowej, niezwykle ostrej krytyki rewolucji i komunizmu, po zajęciu Polski przez Rosjan grób Ossendowskiego był pilnie poszukiwany. Po jego znalezieniu ekshumowano zwłoki, gdyż NKWD chciało się upewnić, czy osobisty wróg Lenina na pewno nie żyje. Inna interpretacja tego faktu zakłada, że enkawudziści szukali przy zwłokach pisarza jakiejś informacji lub wskazówki co do miejsca ukrycia skarbu barona Ungerna.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
734 
734 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Lisowczycy
Czytelnik znajdzie w tej książce szereg trafnych spostrzeżeń i refleksji, włożonych przez autora w dialogi znanych postaci historycznych, z których wynika przesłanie, dlaczego polsko-litewska kampania w księstwie moskiewskim na początku XVII wieku zakończyła się ostatecznie niepowodzeniem. Poza tym pełno w powieści opisów walk i przygód, których uczestnikami byli trzej młodzi i silni bracia cioteczni i stryjeczni o nazwisku Lis.
Czytelnik znajdzie w tej książce szereg trafnych spostrzeżeń i refleksji, włożonych przez autora w dialogi znanych postaci historycznych, z których wynika przesłanie, dlaczego polsko-litewska kampania w księstwie moskiewskim na początku XVII wieku zakończyła się ostatecznie niepowodzeniem. Poza tym pełno w powieści opisów walk i przygód, których uczestnikami byli trzej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWidać stary styl pisania, rozkręca sie powili, wręcz ma się wrażenie że jest to lanie wody. Lecz jak sie przez to przebrnie to widać że to ciekawa powieść historyczna
Widać stary styl pisania, rozkręca sie powili, wręcz ma się wrażenie że jest to lanie wody. Lecz jak sie przez to przebrnie to widać że to ciekawa powieść historyczna
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!!
Ładnie się doigrał.
Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić, czy na pewno im się wymknął.
Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota.
Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w Królestwie Kongresowym, aresztowany i skazany na karę śmierci.
Za inne antykomunistyczne " przewinienia " skazany na 1,5 roku
twierdzy.
W czasie wojny domowej w Rosji czynnie współpracował z dowództwem Białych, był m/in doradcą admirała Kołczaka.
W Mongolii został doradcą barona Ungera walczącego z bolszewikami.
W okresie międzywojennym ukazało się w Polsce 77 jego książek o łącznym nakładzie 80 mil., które wydano w 150 przekładach na 20 języków !!!
Po H. Sienkiewiczu najbardziej popularny polski pisarz tamtych czasów.
Dla mnie jeden z ulubionych, sam nie wiem, ile jego książek przeczytałem.
Myślę, że polecając tego autora nie zawiodę Twojego zaufania !!!
Aj, ja, jaj, autor to dopiero wielki antykomunista !!!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŁadnie się doigrał.
Po książce " Lenin " którą napisał w 1930 r., zaraz po wkroczeniu do polski w 1945 r. NKWD-owcy rozkopali Jego grobowiec, żeby sprawdzić, czy na pewno im się wymknął.
Możliwe też, że chcieli natrafić na ślad zaginionego ... złota.
Za organizowanie protestów w Harbinie przeciw rosyjskim represjom w...
Po latach wróciłem do tej pozycji, ze względu na mistrzowski temat i mistrzowską realizację. Dla mnie jest tu wszystko co kocham czyli mój ulubiony okres historyczny, mnóstwo przygody z historią w tle, honor, odwaga, patriotyzm, legendarna formacja wojskowa i awanturnicza fabuła. Żyć i nie umierać...
I jeszcze jedno, po co w ogóle porównujecie Ossendowskiego do Sienkiewicza. Chcecie ocenić kto był lepszy, albo czy dzieło było pisane dla pokrzepienia serc. Obaj pisarze kochali Polskę, jej historię i to jest tu najważniejsze, do dzisiaj ich książki bronią się same, mimo tego, że były pisane dawno dawno temu.
Po latach wróciłem do tej pozycji, ze względu na mistrzowski temat i mistrzowską realizację. Dla mnie jest tu wszystko co kocham czyli mój ulubiony okres historyczny, mnóstwo przygody z historią w tle, honor, odwaga, patriotyzm, legendarna formacja wojskowa i awanturnicza fabuła. Żyć i nie umierać...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI jeszcze jedno, po co w ogóle porównujecie Ossendowskiego do...
Książka dość niepozorna, rzekłbym zapomniana, ale wyjątkowa. Kunszt autora przejawia się nie tylko w tworzeniu fabuły, ale i w języku. To robi niesamowite wrażenie, kiedy język dostosowany jest do postaci i całej przynależnej mu grupy społecznej. Dużo makaronizmów i alegorii, które łechcą duszę czytelnika. Żal tylko że tę samą książkę można tylko jeden raz przeczytać po raz pierwszy.
Książka dość niepozorna, rzekłbym zapomniana, ale wyjątkowa. Kunszt autora przejawia się nie tylko w tworzeniu fabuły, ale i w języku. To robi niesamowite wrażenie, kiedy język dostosowany jest do postaci i całej przynależnej mu grupy społecznej. Dużo makaronizmów i alegorii, które łechcą duszę czytelnika. Żal tylko że tę samą książkę można tylko jeden raz przeczytać po raz...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to książka przygodowa "w stylu Sienkiewicza", jednak dużo słabiej napisana. Momentami sztampowo i banalnie. Przywołuje jednak ciekawy okres historyczny, gdy Polacy byli w Moskwie, a Lisowczycy siali postrach na tyłach Moskali. W sumie ta książka byłaby może lepszym scenariuszem na film niż powieści Sienkiewicza. I tak można o niej pomyśleć...
Jest to książka przygodowa "w stylu Sienkiewicza", jednak dużo słabiej napisana. Momentami sztampowo i banalnie. Przywołuje jednak ciekawy okres historyczny, gdy Polacy byli w Moskwie, a Lisowczycy siali postrach na tyłach Moskali. W sumie ta książka byłaby może lepszym scenariuszem na film niż powieści Sienkiewicza. I tak można o niej pomyśleć...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo książka raczej dla młodzieży, o ile będzie im się chciało czytać w przypisach tłumaczenie łacińskich zwrotów. Mnie książka nie oczarowała, a porównanie Marcina Lisa do Andrzeja Kmicica skojarzyła mi się z przyrównaniem lokalnego kopacza do Lewanowskiego według zasady, że obaj w piłkę grają. Mimo że styl powieści mi się podobał, to niestety postacie ocierają się o sztampę, bo autorowi nie udało się rozniecić w nich iskry, fantazji i tego czegoś, co tylko Sienkiewicz potrafił. Awantur, przygód, podchodów tu dostatek, ale niektóre są tak niewiarygodne, że gdyby jeszcze pojawiły się tu elfy i smoki to czytałabym fantasy.
To książka raczej dla młodzieży, o ile będzie im się chciało czytać w przypisach tłumaczenie łacińskich zwrotów. Mnie książka nie oczarowała, a porównanie Marcina Lisa do Andrzeja Kmicica skojarzyła mi się z przyrównaniem lokalnego kopacza do Lewanowskiego według zasady, że obaj w piłkę grają. Mimo że styl powieści mi się podobał, to niestety postacie ocierają się o...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPolscy twórcy (pisarze, reżyserzy etc.) powinni częściej sięgać po te czasy jako tło do swoich historii.
Polscy twórcy (pisarze, reżyserzy etc.) powinni częściej sięgać po te czasy jako tło do swoich historii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść rozpoczyna się od przedstawienia historycznego tła i spotkania hetmana Jana Karola Chodkiewicza z Aleksandrem Józefa Lisowskim – słynnym twórcą niezrównanej lekkiej jazdy, która siała zniszczenie i strach w Rosji podczas wojny z Rzeczpospolitą w XVII wieku. W istocie jednak to tylko pretekst, aby ukazać przygody Marcina Lisa i jego kuzynów, dzielnych młodzieńców ze szlacheckiej rodziny, którzy zaciągnęli się na służbę u sławnego pułkownika. Z Marcinka zaś był prawdziwy junak i chwat, który nawet na tle odwagi i umiejętności bojowych innych lisowczyków prezentował się znakomicie. Są wśród nich dokonania, które zapisały się w prywatnej historii i te, które dzielił ze słynnym pułkiem lekkiej jazdy. Te ostatnie zaś Ferdynand Ossendowski nieco pozmieniał względem historii (a to zmienił chronologię, a to przypisuje głównemu bohaterowi słynne wydarzenia jak dotarcie do oceanu Lodowatego). Nie ma to jednak znaczenia w tej opowieści. To powieść przygodowa, a perypetii i przeżyć Marcinowi nie brak. Nie czyta się tego, a pochłania. Nawet wtręty po łacinie nie przeszkadzają, bo od razu są tłumaczone w tej opowieści. Uważam, że to wspaniała książka dla młodzieży, która inspiruje do sięgnięcia do poszerzenia historycznej wiedzy. Zastanawiam się tylko, czy dzisiejsza młodzież nie jest bardziej ciekawa przygód Harry Pottera czy Percy Jacksona niż polskich bohaterów z XVII wieku.
Powieść rozpoczyna się od przedstawienia historycznego tła i spotkania hetmana Jana Karola Chodkiewicza z Aleksandrem Józefa Lisowskim – słynnym twórcą niezrównanej lekkiej jazdy, która siała zniszczenie i strach w Rosji podczas wojny z Rzeczpospolitą w XVII wieku. W istocie jednak to tylko pretekst, aby ukazać przygody Marcina Lisa i jego kuzynów, dzielnych młodzieńców ze...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpierając się na tle historycznym jednej z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych jednostek wojskowych w historii Rzeczypospolitej, autor tworzy fabularną narrację, której bohaterem jest jeden z oficerów tej formacji.
Opierając się na tle historycznym jednej z najciekawszych i najbardziej kontrowersyjnych jednostek wojskowych w historii Rzeczypospolitej, autor tworzy fabularną narrację, której bohaterem jest jeden z oficerów tej formacji.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to