Czarne miasto

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

Akunin pisze powieści sensacyjne rewelacyjne albo bardzo dobre (z rzadka zdarzały się mu trochę słabsze). "Czarne miasto" jest akurat z tych bardzo dobrych, ale nie rewelacyjnych.

Wydawałoby się, że to ostatni tom z serii o Eraście Fandorinie, gdyż w tej powieści genialny detektyw ginie (później okazuje się, jak to w tego rodzaju powieściach bywa, nie do końca ginie, bo zostaje bardzo ciężko ranny. Akcja dzieje się już w XX wieku gdy Rosja dyszy rewolucją, a zadaniem Fandorina jest ni mniej, ni więcej , a powstrzymanie I wojny światowej. Tej misji akurat Fandorin nie wykona bo przeszkodzą mu bolszewicy.

Znakomity - i dość prawdziwy - obraz bogatego naftowego Baku na tle różnorodności kulturowej regionu i nabrzmiewającej rewolucji czy przewrotu bolszewickiego.

Mogę śmiało rekomendować.

Akunin pisze powieści sensacyjne rewelacyjne albo bardzo dobre (z rzadka zdarzały się mu trochę słabsze). "Czarne miasto" jest akurat z tych bardzo dobrych, ale nie rewelacyjnych.

Wydawałoby się, że to ostatni tom z serii o Eraście Fandorinie, gdyż w tej powieści genialny detektyw ginie (później okazuje się, jak to w tego rodzaju powieściach bywa, nie do końca ginie, bo...

Fajny opis Baku, dużo egzotyki i frapująca kobieca postać. Akunin w formie!

Fajny opis Baku, dużo egzotyki i frapująca kobieca postać. Akunin w formie!

Smuteczek kiedy coś dobrego się kończy. Zbliżam się do końca jednej z moich ulubionych serii z absolutnie fenomenalnym Erastem Fandorinem. Czas się z nim żegnać, chociaż mam jeszcze Planetę wodę z trzema opowieściami poza chronologią i ostatnią część, nomen omen - Nie żegnam się. Tym ciężej, bo Czarne miasto było świetne, wiele przygód, wiele emocji, intrygi i pościgi, ogromne pieniądze i namiętności, a w tle groźba wojny światowej. Jestem wielką fanką prozy Akunina, wydaje mi się, że w niej kolory są intensywniejsze, literki iskrzące i świat bardziej ożywiony niż w innych książkach :)

Smuteczek kiedy coś dobrego się kończy. Zbliżam się do końca jednej z moich ulubionych serii z absolutnie fenomenalnym Erastem Fandorinem. Czas się z nim żegnać, chociaż mam jeszcze Planetę wodę z trzema opowieściami poza chronologią i ostatnią część, nomen omen - Nie żegnam się. Tym ciężej, bo Czarne miasto było świetne, wiele przygód, wiele emocji, intrygi i pościgi,...

Niezły retro kryminał którego akcja osadzona jest w Baku. Ciekawie odwzorowane realia etniczne, wyznaniowe, społeczne i przestępcze. Całość zaniżają te "specjalne" japońskie moce ( widzenie w nocy i tym podobne ) skądinąd dojrzałego pana radcy, co mnie osobiście irytowało i wpłynęło na moją ocenę.

Niezły retro kryminał którego akcja osadzona jest w Baku. Ciekawie odwzorowane realia etniczne, wyznaniowe, społeczne i przestępcze. Całość zaniżają te "specjalne" japońskie moce ( widzenie w nocy i tym podobne ) skądinąd dojrzałego pana radcy, co mnie osobiście irytowało i wpłynęło na moją ocenę.

Książka ma okolo 400 stron, przez 300 dłuży się, jednakze ostatnie 100 stron rekompensuje wszystko! Już myślałam że podrzucę Fandorina jednakże wkradł sie na nowo w moje serce ;)

Książka ma okolo 400 stron, przez 300 dłuży się, jednakze ostatnie 100 stron rekompensuje wszystko! Już myślałam że podrzucę Fandorina jednakże wkradł sie na nowo w moje serce ;)

Czytałam sporo książek Akunina, ale w tym przypadku szału nie ma, jest to jedna ze słabszych pozycji .
Tą pozycję nieco ratuje kilka innych zupełnie elementów. Jednym z nich jest humorystycznie opisane małżeństwo Fandorina. Zakochał się on w znanej aktorce i ożenił się z nią w poprzednim tomie, co było niesamowitym wydarzeniem. Fandorin był przecież zatwardziałym starym kawalerem. W tym tomie, przysłowiowe bielmo spadło mu z oczu i wszystko widział już w normalnym świetle. Zorientował się, że jego żona potrafiła na zawołanie udawać śmiech, łzy, radość , smutek i całą masę innych uczuć i doznań. Uzmysłowił sobie, jak bardzo nim manipulowała i jaki on był zaślepiony.
Zabawne były też fragmenty z udziałem kobiety – przedsiębiorcy, muzułmanki. Zakochała się ona w Fandorinie. Byłą wdową i kobietą bezwzględną, prowadzącą biznes, odziedziczony po mężu żelazną ręką. Co zabawne , na zewnątrz udawała głupiutką i wobec braku mężczyzny, bezbronną, cnotliwą kobietkę. A faktycznie liczba jej kochanków była imponująca.

Czytałam sporo książek Akunina, ale w tym przypadku szału nie ma, jest to jedna ze słabszych pozycji .
Tą pozycję nieco ratuje kilka innych zupełnie elementów. Jednym z nich jest humorystycznie opisane małżeństwo Fandorina. Zakochał się on w znanej aktorce i ożenił się z nią w poprzednim tomie, co było niesamowitym wydarzeniem. Fandorin był przecież zatwardziałym...

Bardzo dawno nie czytałam Akunina. I chociaż zawsze lektura jego książek należy do przyjemnych, po tak długiej przerwie przyjemność była o wiele wiele większa. I gdy dodać do tego mojego ulubionego Fandorina - nic więcej nie trzeba. Radość z lektury duża, natomiast treść książki dosyć ponura. Zwłaszcza koniec zaskakujący i - nie wierzę - że tak by się to mogło skończyć. Tym, którzy znają twórczość Akunina, książki polecać nie trzeba. A jeśli ktoś chciałby zacząć przygodę z jego powieściami, warto chyba zacząć od wcześniejszych.

Bardzo dawno nie czytałam Akunina. I chociaż zawsze lektura jego książek należy do przyjemnych, po tak długiej przerwie przyjemność była o wiele wiele większa. I gdy dodać do tego mojego ulubionego Fandorina - nic więcej nie trzeba. Radość z lektury duża, natomiast treść książki dosyć ponura. Zwłaszcza koniec zaskakujący i - nie wierzę - że tak by się to mogło skończyć....

Fandorin, co prawda, poszedł po rozum do głowy i zauroczenie aktoreczką przeszło mu zupełnie, za to nadal nie jest to ten Fandorin co kiedyś.
Czyżby sprawa wieku? W tej częsci ma już 58 lat, i nie ma znaczenia, że ludzie nie dają mu nie więcej niż 45.

Zniknęła gdzieś sprawność intelektualna. Robią go w konia aż miło i właściwie książka sprowadza się do wychwalania formy fizycznej Fandorina. Myślenie szwankuje, za to pojawiło się widzenie w ciemności i widzenie przez skórę. Litości!

Masa, ośmieszony w poprzedniej części, teraz jest całkiem nieobecny...

Chcę mojego Fandorina z powrotem! Ten mi się nie podoba.

Fandorin, co prawda, poszedł po rozum do głowy i zauroczenie aktoreczką przeszło mu zupełnie, za to nadal nie jest to ten Fandorin co kiedyś.
Czyżby sprawa wieku? W tej częsci ma już 58 lat, i nie ma znaczenia, że ludzie nie dają mu nie więcej niż 45.

Zniknęła gdzieś sprawność intelektualna. Robią go w konia aż miło i właściwie książka sprowadza się do wychwalania formy...

myślałem, że po ,,diamentowej karocy- między wierszami", ciężko będzie dotrzymać poziomem, ale miło się pomyliłem. Akunin znowu rządzi i szkoda ,że jeszcze nie ma ostatniej części cyklu. Polecam.
Plus za świetny klimat arabskich nocy.
zapraszam na mój blog
bookmind.pl

myślałem, że po ,,diamentowej karocy- między wierszami", ciężko będzie dotrzymać poziomem, ale miło się pomyliłem. Akunin znowu rządzi i szkoda ,że jeszcze nie ma ostatniej części cyklu. Polecam.
Plus za świetny klimat arabskich nocy.
zapraszam na mój blog
bookmind.pl