Intymnie. Rozmowy nie tylko o miłości

Może być :) Nic nowego się nie dowiedziałam, ale czytało się szybko i przyjemnie. Wcześniej miałam styczność z książkami autorów z innych krajów (na temat minimalizmu),więc ciekawie było przeczytać opinię polskiej autorki. "Nie widziałam związku pomiędzy rozpadem rodzin a pracoholizmem i pogonią za pieniędzmi." "Nie męcz siebie, zastanawiając się jak i co zrobić. Niech będzie jak się zdarzy."

Naczelna feministka i autor kultowej „Samotności w sieci” w korespondencji mailowej to przecież murowany bestseller. Książka prowokuje do myślenia, do polemiki z autorami, i jak rzadko która do wyrażenia swojego zdania. Warto o tej książce pisać, warto ja przeczytać. Janusz L. Wiśniewski i Małgorzata Domagalik przez niemal dwa lata prowadzili korespondencję e-mailową. „Opowiadaliśmy sobie w ciągu tych dni i nocy o filozofach, feministkach, starości, młodości, biologii, chemii, matematyce, fizyce, zemście, wolnej woli, rozkoszy, orgazmach (i o ich braku),o mądrości, głupocie, pragnieniach, łzach, uśmiechu, naukowcach, badaczach, żebrakach, pisarzach i dziennikarzach, miłości i nienawiści. O śmierciach, narodzinach i poczęciach. O ustach, piersiach, udach, łechtaczkach i penisach. O prostytutkach i o zakonnicach. O ludziach prawych i o politykach. Kilobajtami tekstu opisywaliśmy sobie siebie”. Ten cytat stanowi w zasadzie streszczenie tej książki. Poza ostatnim zdaniem. To jest też największy zarzut pod jej adresem. Otóż czytając o tym jakie zdanie mają autorzy na dany temat można odnieść, że tak naprawdę chowają się za opiniami, własnymi teoriami i przemyśleniami. Pan Janusz stwierdza, że w tej książce o wiele bardziej niż w „Samotności w sieci” pisał o sobie. Nie podejmuję się oceny na ile Jakub z powieści jest odbiciem autora, wydaje się jednak, że w „188 dniach i nocach” autorzy nie dają się za bardzo poznać. Zanim zacząłem czytać tę książkę wiedziałem, że pretekstem do korespondencji między Małgorzatą Domagalik a Januszem Wiśniewskim było powstanie książki. To zdecydowanie wpływa na odbiór. Odnosi się wrażenie, że zarówno Pan Janusz jak i Pani Małgorzata nie piszą sobie tyle ile by chcieli. Osobiste pytania pojawiają się z rzadka, i z reguły odpowiedzi są zdawkowe (wszyscy czytelnicy chcieliby pewnie wiedzieć dlaczego żona Janusza Wiśniewskiego nie przeczytała „Samotności w sieci” albo czy dla Małgorzaty Domagalik ważniejszy był ten pierwszy czy może ostatni raz). Janusz Wiśniewski udowadnia swojej rozmówczyni, że skłonność mężczyzn do zdrady uwarunkowana jest biologicznie ale nie pisze jej o tym jak sam radzi sobie z tymi biologicznymi uwarunkowaniami. Małgorzaty nie przekonują te argumenty lecz też nie dowiemy się czy w jej życiu pojawiła się zdrada. Takich przykładów jest więcej. Autorzy w dyskusji szukają raczej argumentów w literaturze i nauce niż we własnym życiu. Ten dystans jest szczególnie wyczuwalny u Małgorzaty. Widać, że korespondencję tę traktuje z dziennikarskim podejściem. Jest dyplomatyczna, powściągliwa, raczej pyta niż odpowiada na pytania. Janusz Wiśniewski w swoich listach bardzo przypomina teksty felietonów znanych z „Intymnej teorii względności”. Mimo że autorzy unikają osobistych wątków książka jest ciekawa. Prowokuje do myślenia i do dyskusji, bo też tematy które poruszają autorzy prowokują do tego. Miłość, zdrada, wiara w Boga, śmierć to tematy w których każdy ma swoje zdanie i skłonność do dyskusji. Można polemizować ze zdaniem Janusza Wiśniewskiego, że można zdradzać z klasą i bez niej (tak jakby jedna zdrada mogła być usprawiedliwiona a druga nie). Autorzy piszą ciekawie i potrafią zainteresować tematem czytelnika. Imponuje erudycja i inteligencja autorów chociaż zdarzają im się irytujące błędy. Najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie dowiedzenie się, że Małgorzata Domagalik jest fanką piłki nożnej. Jej opis pierwszych spotkań Mistrzostw Europy w Portugalii robi wrażenie. Blado w tym temacie wypada Janusz Wiśniewski, który w odpowiedzi na stwierdzenie, że chyba nie lubi piłki nożnej przytacza jakąś historię o Olivierze Khanie. Tak jakby bał się, że pisząc wprost, że nie zna się i nie interesuje go piłka pogrąży się w oczach Małgorzaty jako mężczyzna. Wspomnieć wypada jeszcze o bardzo niestarannym wydaniu tej książki, doprawdy rzadko można spotkać wydawnictwa, w których jest tyle literówek. Duży minus. Książka nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Lektura listów rodzi nadzieję, na jakiś związek, osobisty ton autorów, niestety autorzy „188 dni i nocy” w pierwszej kolejności swoje listy kierują do czytelników książki a w następnej dopiero do siebie. Mimo wszystko polecam, bo książkę czyta się szybko, prowokuje do myślenia i zachęca do pisania recenzji

Długo polowałam na tę książkę, na rynku wtórnym. Cierpliwość się opłaciła. Szczerość tej książki i mądrość życia Pani Kasi sprawiają, że w końcu rozumiem dlaczego nikt tego wywiadu nie wydał ponownie. Uwielbiam Panią Kasię i czerpię z niej pełnymi garściami. Dalej będę czytać i słuchać, choć jej autobiografia dała mi bardzo dużo. Cieszę się, że są na świecie ludzie jak ona. Kobiety! Inne! I myślę sobie, że gdyby to chodziło o mężczyznę byłby określany jako zaradny i pewien siebie, a Pani Kasia może usłyszeć, że jest pyskata i próżna. Cóż, ja dziękuję, że robi to co robi, i choc nie rozumiem jej niektórych wyborów i poglądów politycznych, niezmiennie kocham i dziękuję za otwarcie mi oczu i naświetlenie rozwiązania wielu problemów, z którymi lata się męczyłam, nie wiedząc o co chodzi. Kobiety, czytajcie! Mężczyźni, jak chcecie, to tez! Warto!

Mamy tu opisane wszystkie ludzkie odczucia w sferze miłości, pragnień, oczekiwań, rozczarowań, zazdrości, itp., a wszystko intelektualnie na wysokim poziomie. Czytająca Anna Dereszowska udowodniła, że aktorsko nie tylko potrafi grać ciałem, ale i głosem, choć zbyt częste przechodzenie do szeptu, utrudniało mi słuchanie. Natomiast czytający autor, jeszcze raz potwierdził, że pisarze nie powinni wchodzić w buty zawodowych lektorów.

Ciekawa książka, prezentująca postać jednego z pionierów polskiej seksuologii. Człowieka pełnego pasji i energii, niestrudzenie popularyzującego wiedzę seksuologiczną w naszym kraju - począwszy od siermiężnych czasów PRL-u aż po lata współczesne. Dla mnie interesujące były zwłaszcza fragmenty dotyczące tego, jak wiedza na temat erotyki i seksu okazywała się niewygodna - a to dla władz komunistycznych, a to dla władz kościelnych. Na marginesie: warto podkreślić, że w naszych czasach rzetelna wiedza dotycząca zagadnień seksuologicznych nadal nie jest powszechna, a źródła, z których młodzi ludzie czerpią informacje, pozostawiają wiele do życzenia...

Szukałem czegoś lekkiego, co pozwoli mi się na chwilę oderwać od mojej rzeczywistości i lektura tej książki mi to zapewniła. Nie miałem też żadnych konkretnych oczekiwań. Jest napisana zgrabnie, ze sporą dawką humoru. Jest kilka scen przy których dosłownie parskałem śmiechem. Są o tyle dobre, że jest to humor sytuacyjny, wynikający z komizmu sytuacji, a przez to nie wymuszony. Warto wspomnieć, że książka zaskakująco się rozwija i momentami główny temat zmienia nieco tor, pokazując nam tym samym, jak funkcjonują współczesne media. Temat o tyle nie przypadkowy, bo i autor powieści z zawodu jest dziennikarzem. Moim zdaniem jest to całkiem udany debiut literacki. Wstydu nie ma. Zachęcił mnie wręcz do sięgnięcia po kolejne książki Pana Piotra.

chciałam dać 10, poważnie. Za walenie prawdy prosto w twarz. Bo nie za wybitne walory literackie przecież. Ile razy taka gorzka prawda cisnęła mi się do umysłu nie zliczę, ale nie spłynęła na usta, bo .... taka nie jestem jak Bakuła. Niemniej podziwiam. Ale spojrzałam na datę pierwszego wydania- 2013- i stwierdziłam , że to inna epoka odnośnie poprawności wszelkiej

Czytałam, płakałam.. przeszyła mnie ta książka bólem, współczuciem, także dla męża Magdy. Miałam wtedy również małe dziecko, jak mocno wtedy przeżywa się i.. docenia życie.. Ale jest też w tej opowieści coś co otworzyło mi oczy, każdy czytając do tego dojdzie, przypuszczam.. I tak, kolejna recenzja jest jak świeczka dla Ciebie, Magdo, zostaniesz w naszej pamięci taka biedna, nieodżałowana, a przecież już dawno jest Ci tam jak w raju :)

Ksiazka odważna i bardzo mądra. Trzymam kciuki za panią Małgorzatę i dziękuję za uchylenie swojego świata czytelnikom 🫶 To niezwykle edukacyjna opowieść, która pokazuje prawdziwą walkę z własnymi demonami. Ważne jest też to, że pomaga odstygmatyzować osoby zmagające się z alkoholizmem bo uświadamia, że nie są one jedynie stereotypem „zaszczanego bezdomnego z dworca”, ale są wśród nas, często niewidoczne. Ta książka skłania do refleksji nad tym, jak nasze zachowania i presja społeczna mogą wpływać na innych i jak istotna jest większa świadomość w tym temacie. Polecam!

Zbiór listów/problemów ludzi i odpowiedzi/porady jakie Sheryl Strayed tymże ludziom udzieliła. Jak na osobę, która nie jest psychologiem wykazuje się niesamowitą znajomością różnych tematów, a jej odpowiedzi są bardzo obszerne, wyczerpujące i analityczne. Czy się z nimi zgadzamy czy nie, zdumiewa fakt jak bogate życie miała sama autorka i ile przeżyła różnych rzeczy, aż nie do wiary.

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie (stąd ocena 8/10) i z całą pewnością zapamiętam ją na długo. Znajdziemy w niej fragmenty poetyckie, piękne, filozoficzne i wzniosłe, ale także brutalne, szorstkie, nieprzyjemne i mocne. Jest to powieść psychologiczno-obyczajowa. Porusza tematy związane z miłością, relacjami międzyludzkimi, muzyką, sztuką... Ale przede wszystkim to powieść o rozmaitych ludzkich, życiowych zmaganiach z samym sobą i wpływającym na jednostkę otoczeniem. Zmaganiach trudnych, często bardzo burzliwych i najczęściej (niestety) skomplikowanych, przez różne piętrzące się problemy zagmatwanych. Książka napisana została przez pisarkę i pisarza. Przez Polaka, który mieszkał w Niemczech i przez Rosjankę. Dwoje głównych bohaterów to także Polak przebywający w Niemczech (Struna) i Rosjanka (Anna). Berlin i Moskwa - w tych miastach głównie rozgrywa się akcja powieści. W ogromnej Moskwie dojdzie do spotkania wymienionych bohaterów. Oboje nie są szczęśliwi, oboje szczęścia pragną. Ich życiowe drogi niespodziewanie się ze sobą skrzyżowały i to zaważyło na ich dalszym życiu. Jak do tego doszło oraz jak wyglądało ich życie przed tym spotkaniem - tego dowiemy się z lektury tej ciekawej i niebanalnej powieści, która na pewno i bez najmniejszych wątpliwości nie należy do takich spod znaku "lekkich, łatwych i przyjemnych". Podchodziłem do tej książki z dużą rezerwą. Opinie ma bardzo zróżnicowane. Niektórym moim znajomym przypadła do gustu, innym zdecydowanie nie. Po jej lekturze wiem jedno, jest to powieść dość specyficzna - na pewno to dzieło nie każdego zainteresuje i wprawi w literackie szybsze bicie serca. Mnie powieść wciągnęła i zainteresowała od pierwszych stron. Myślę, że jest to udany owoc pisarskiej, międzynarodowej współpracy, który warto czytelniczo skosztować, doświadczyć, spróbować.

„Grand” Janusza Leona Wiśniewskiego to powieść z bardzo ciekawym tłem — historią sopockiego hotelu Grand i ludzi, których losy się z nim splatają. Najwięcej miejsca zajmuje relacja bezdomnego Lichoty z dziennikarką Justyną, choć momentami ich rozmowy, pełne rozwlekłych monologów, trochę się dłużą. Zaskoczył mnie też sposób zakończenia tego wątku — po długim prowadzeniu historii następuje nagły przeskok na innych gości hotelu i szybkie domknięcie losów bohatera. Na szczęście książkę ratują interesujące postacie drugoplanowe oraz opowieści o samym hotelu i jego gościach, które naprawdę budują klimat miejsca. To przyjemna lektura, choć nie tak lekka jak inne książki autora. Chętnie sięgnęłabym po kontynuację.

Mam taki zwyczaj, że gdy książka mi się bardzo podoba zawsze daje max gwiazdek. Tak jest i tym razem! Jeżeli książka podoba mi się nieco mniej lub coś mi " nie pasuje" na tyle, że sumienie mi zabrania dać max punktów to wtedy rozważam liczbę zaznaczonych gwiazd. Nie lubię uprzedzeń i nie lubię sztuczności. Nie lubię także szufladkowania. Proszę, nie zrozumcie mnie źle... ta książka jest typowo dla Kobiet i to Kobietą ją polecam. Moja opinia może nie być bezstronna, bo sama noszę rozmiar XL, ale według mnie ta książka jest bardzo fajna! Najwięcej z tej książki skorzystają Panie własnie z rozmiarem od L w górę. Nikogo nie dyskryminuję, a stwierdzam fakt. Nie znaczy to, że książki nie mogą czytać osoby szczupłe - MOGĄ i również na tym skorzystają, ale mniej niż osoby z nieco większym rozmiarem! Długo myślałam, co o tej książce napisać. Książkę kupiłam w promocji za 10 zł w biedronce i jak na tą cenę to dość uczciwe ( 20 zł też było by uczciwe ) lecz 39.99 złotych za nią bym nie dała. Piękny zapach z drukarni i śliski papier tworzą ten boski klimat czytania książki nie w wersji mobilnej. W książce znajdziecie szczerość, prawdę i autentyczność. W książce znajdziecie dawkę humoru, dystansu i powagi. Książkę czyta się szybko. Połknęłam ją na dwa razy. Mnie bardzo zaciekawiła i wciągnęła. Wiele kolorowych zdjęć! Książka mnie zainspirowała i nie przesadzam twierdząc, że jest dedykowana babką nie tylko po 40 ale i po 20. Z książki dowiesz się czego nie lubi a co lubi Dorota, dowiesz się jakie ma stosunki z rodziną, przyjaciółmi, ludźmi na ulicy, dowiesz się jak wygląda kilka aspektów pracy Doroty, dowiesz się jak Dorota traktuje i podchodzi do ludzi, dowiesz się co było modne w 2014 roku i dostrzeżesz ile z tych rzeczy modnych jest teraz! Z tej książki dowiesz się, że rozmiar nie mówi nic o człowieku! Dowiesz się, że pewność siebie to nie tylko ładna buzia i 20 cm szpilki, poznasz historię przyjaźni Wellman - Prokop. Dużo, co nie? A jednocześnie tego tekstu naprawdę nie jest wiele. Nie dowidzisz? Spokojnie! Pisana wielką czcionką!:D Te rady i porady faktycznie działają! Naprawdę wciąga, wsysa wręcz czytelnika. Nie wiesz jak zakryć boczki albo szybko zgubić kilka kg ? Dorota pokaże Ci kilka sztuczek, które z pewnością zadziałają ale nie odwiedzie Cię od zdrowego stylu życia i pogrozi palcem aby o siebie dbać! Dodatkowo ta książka adresowa na samym końcu - boska! Książka choć na luzie to ma mądre przesłanie i każdy wyniesie z niej tyle ile zdoła zobaczyć, a to już kwestia indywidualna. Książka nie promuje otyłości ani niezdrowego stylu życia! Nie jest polityczna! Książka jest prokobieca i prorodzinna!

„Arytmia uczuć” jest zapisem wywiadu - rzeki. Pewnego dnia pewna kobieta zadała pewnemu mężczyźnie pytania... A tą kobietą była znana telewizyjna dziennikarka – Dorota Wellman – która przeprowadziła ten wywiad z Januszem Lenom Wiśniewskim. Człowiekiem, jak się okazuje, wszechstronnie wykształconym i uzdolnionym, mającym bogate życie wewnętrzne. Pytania, które Dorota W. zadaje, też do byle jakich nie należą. Są dociekliwe, błyskotliwe i odważne. Raz są aż nazbyt intymne, innymi razy zbyt ogólnikowe, znów raz są poważne, za chwilę - zabawne. Taki sposób prowadzenia rozmowy jest nie tylko ciekawy dla rozmówcy, ale i dla tego, kto się tej rozmowie „przysłuchuje”. Janusz Leon Wiśniewski daje się poznać jako człowiek niezwykle uczuciowy. Jego wypowiedzi – zawsze rozbudowane, szczerze, czasami wręcz nieco wylewne – przepełnione są rozmaitymi emocjami. Smutek miesza się w nich z radością. Duma z ambicją. Humor z cierpieniem. Dar mówienia, opowiadania o sobie i swoich odczuciach jest jedną z najpiękniejszych umiejętności – choć rzadko docenianą, a we współczesnym świecie coraz bardziej zdeformowaną i ułomną. Wielu ludzi nie potrafi już „normalnie” rozmawiać. Książka jest godna polecenia. W ciekawej i lekkiej formie przybliża postać Janusza Leona Wiśniewskiego, jednego z głośniejszych współczesnych pisarzy.

Najbardziej podobał mi się pierwszy rok zapisków. Potem autorka pisze bardzo poetycko, niedosłownie, przenośnie- trudno zrozumieć lub zrozumieć można na wiele sposobów. Lub wcale. Długo się czyta- to tak jakby zbiór obrazów z kilku lat, obserwacji, zebranych rozmów i zapamiętanych chwil. Z pewnością warto.

Uuaaa, iskrzyło między autorami na stronach tej książki! Trochę tam z dyskusji, trochę z flirtu. Spotkały się dwie mądre osoby, które omawiają masę zagadnień w sposób niekonwencjonalny - pisząc do siebie maile. Wiśniewski jest w tej książce porte parole swojego Jakuba z "Samotności...". Szkoda, że Domagalik nie wcieliła się w bezimienną Ją.

Wziąłem tę księgę paleolitycznych i ukierunkowanych prodamsko felietonów z szafeczki bookcrossingowej i przeczytałem w półtora wieczora. Czy ja wiem...? Może dla młodych duchem, lifestylowych wielkomiejskich pańć to się podobało... Ja doceniam pióro, treść - nie dla mnie.

Niewielkich rozmiarów, ale fundujący całą gamę emocji zbiór opowiadań. Krótkich, treściwych. Po każdym trzeba było zrobić przerwę. Przemyśleć. Czasem sięgnąć po inny tekst, czasem „odpocząć” od czytania. Losy ludzkie, relacje, tęsknoty. To takie typowe dla utworów Pana Janusza L. Wiśniewskiego. Typowe, powtarzalne, ale nie nużące czy nudne. Tym razem skupię się dwóch opowiadaniach odnoszących się do Świąt Bożego Narodzenia, zwyczajów i oczekiwań z nimi związanych. Jakże bliski memu sercu jest opis przygotowań wigilijnych zawarty w opowiadaniu pt. „O lepieniu pierogów”: „Kuchnia w ten jeden dzień to miejsce magiczne i święte. Nawet dla ateistów. Pełna odurzających zapachów i mistycznych obietnic tego, co się za chwilę wydarzy. Aromaty wanilii i cynamonu mieszają się sprawiedliwie z wonią swojskiej kiszonej kapusty”. I drugi równie ważny cytat, pochodzący z opowiadania pt. „Czekanie”: „Dwa lata temu przyleciała w Wigilię do Frankfurtu, ale tylko na jedną noc (…) Więc w grafik też mnie wpisać nie mogła. Długo rozmawiałyśmy i pamiętam, że zanuciłam jej kolędę, a potem nieopatrznie powiedziałem, że na stole są dwa puste nakrycia. Jedno dla prawdziwego bezdomnego, a drugie dla niej. Wiem, że sprawiłam jej przykrość. Chciałam dać jej znać, aby się opamiętała. Mój świętej pamięci Marcin był parobkiem, ale niewolnikiem nigdy”.

Przeczytałam lata temu, jak książka była nowością - przyciągnęła moją uwagę jakaś jej reklama w internecie. Ta książka była moim pierwszym zetknięciem się z tekstami i osobowością pani Pauliny Młynarskiej. Stała się dla mnie takim niedużym, niepozornie wyglądającym, ale jednak kamieniem milowym na drodze rozwoju własnego światopoglądu. Otworzyła mi oczy na pewne sprawy, których wcześniej nie zauważałam. Dała mi drogowskaz do dalszego samorozwoju. Pani Paulino, serdecznie dziękuję!

Książka poradnik-wywiad z nestorem polskiej seksuologii. Być może ze względu na wiek głównego współautora, książkę uzupełniają (w ok. 25%) listy, wywiady z zaproszonymi gośćmi na temat polecanych filmów czy... wibratorów: np. Joanna Keszka (ostatni wywiad) poleca swoje ulubione zabawki erotyczne i nie może się doczekać kiedy "przekaże je swoim wnuczkom...".