Pretendent do ręki. Tom 3

Byłam rozczarowana zakończeniem. A miałam swojego ulubionego pretendenta. Nie rozumiałam wyboru bohaterki.

Byłam rozczarowana zakończeniem. A miałam swojego ulubionego pretendenta. Nie rozumiałam wyboru bohaterki.

Polecam wszystkim, którzy nie boją się długich powieści i lubią się dobrze poznać z bohaterami. Pomimo dość rozwlekłych, trudnych do ogarnięcia wstawek o polityce, książka jest bardzo dobrze napisana. Nie sposób nie polubić nieśmiałej Laty, wesołego Mana czy małego geniusza matematycznego Bhaskara. Po lekturze trzech grubych tomów ciężko mi się z nimi rozstać, zwłaszcza że ich historia nie kończy się typowym happy endem i wiele wątków pozostaje otwartych. Jeśli ktoś ma sporo cierpliwości, czasu i ochotę poznać historię Indii po wyzwoleniu spod panowania Brytyjczyków oraz ich barwnych mieszkańców, to warto sięgnąć po tę książkę.

Polecam wszystkim, którzy nie boją się długich powieści i lubią się dobrze poznać z bohaterami. Pomimo dość rozwlekłych, trudnych do ogarnięcia wstawek o polityce, książka jest bardzo dobrze napisana. Nie sposób nie polubić nieśmiałej Laty, wesołego Mana czy małego geniusza matematycznego Bhaskara. Po lekturze trzech grubych tomów ciężko mi się z nimi rozstać, zwłaszcza że...

O książce też pisze przy okazji pierwszego i trzeciego tomu (dlaczego to podzielono?)

tu kopiuję moje słowa z wikipedii (sprzed pięciu lat)
W książce przedstawiono między innymi:

walkę o uwłaszczenie zamindarów
przygotowanie do pierwszych po wyzwoleniu spod okupacji brytyjskiej wyborów
czy demonstracje studenckie domagające się poparcia dla polityki niezaangażowania Nehru, ale i egzaminów do administracji państwowej w hindi zamiast po angielsku.

Autor przedstawia nam w swej epopei obrazy

muzułmańskich policjantów strzelających do tłumu w obronie hinduskiej świątyni budowanej obok meczetu
debatę w obronie języka urdu
niedotykalnych domagających się dla swych dzieci prawa do udziału odegrania ról hinduskich bóstw w Ramlili
miliony wiernych podczas święta Kumbhamela (tu zwanego Pul Meli) i tysiąc ofiar paniki wśród pielgrzymów
dyskusje o istocie hinduizmu prowadzone przez elitę kalkucką
echo tragedii Podziału w 1947 roku
dramat Nehru tracącego kontrolę nad zdominowaną przez konserwatystów Partię Kongresową
spotkania guru ze swoimi uczniami
doświadczenia pielgrzyma wędrującego od źródeł Gangi do jej ujścia do oceanu,
Raksza bandhan, święto rodzeństwa ślubującego sobie oddanie (nazwane tu Rakhi)
muzułmańską kurtyzanę śpiewająca w urdu gazele podczas święta Holi w domu szacownej rodziny hinduskiej
żony poszczące w święto Karwa Chauth za pomyślność swoich mężów
cytaty z pieśni Ghaliba i Tagore
lekcje klasycznego śpiewu indyjskiego

Dzięki tej książce możemy

być świadkami zebrania panczajatu w muzułmańskiej wiosce
wziąć udział w muzułmańskim święcie Id al-Adha (tu nazwanego Bakr-e-Id)
zwiedzić cmentarz brytyjski w Kalkucie
przyjrzeć się snobizmom anglizującej części elity kalkuckie
opłakiwać muzułmańskiego męczennika Husajna podczas święta Aszura (tu nazwanego Muharram)
czy cieszyć się ze zwycięstwa dobra nad złem, Rama nad demonem Rawaną podczas święta Dasara (tu nazwanego Daśahra)
lub za chwilę przeżyć grozę rzezi muzułmańsko-hinduskiej, gdy żałobnicy Aszury przecinają drogę cieszącym się świętem Dasara hindusom.
Książkę tę przeczytałam pięć lat temu; kopiuję tu wyliczone przeze mnie wówczas na wikipedii problemy ujęte w powieści. napisaną wówczas na blogu opinię. Dotyczą one całości powieści, wszystkich trzech tomów. Nie wiem, czemu rozdzielono je tutaj; przedstawiając pierwszy tom zacytowałam opinie z blogu, przy ocenie drugiego tomu kopiuję więc to, co napisałam o niej ogólnie na wikipedii.

O książce też pisze przy okazji pierwszego i trzeciego tomu (dlaczego to podzielono?)

tu kopiuję moje słowa z wikipedii (sprzed pięciu lat)
W książce przedstawiono między innymi:

walkę o uwłaszczenie zamindarów
przygotowanie do pierwszych po wyzwoleniu spod okupacji brytyjskiej wyborów
czy demonstracje studenckie domagające się poparcia dla polityki...