Druga Fundacja

Mistrz!!!! Dałbym 10, ale jednak pan Lem jeszcze lepszy.

Mistrz!!!! Dałbym 10, ale jednak pan Lem jeszcze lepszy.

Świetnie się czyta, jak każdą książkę Asimova. Ponadczasowe, trzymające klimat poprzednich części, wciąga niesamowicie.

Świetnie się czyta, jak każdą książkę Asimova. Ponadczasowe, trzymające klimat poprzednich części, wciąga niesamowicie.

Stara szkoła. Jest to bardziej historia skupisk ludzkich, opowieść o imperiach kosmicznych, niż o konkretnym bohaterze, co doceniam.

Z tego, co rozumiem ostatnia część cyklu napisana przez oryginalnego autora. Wszystko tutaj fajnie działa. Tylko na końcu ten karkołomny rozdział, gdzie dostajemy wytłumaczenie wszystkich wątków jest nieco zbyt skierowany do czytelnika moim zdaniem.

Stara szkoła. Jest to bardziej historia skupisk ludzkich, opowieść o imperiach kosmicznych, niż o konkretnym bohaterze, co doceniam.

Z tego, co rozumiem ostatnia część cyklu napisana przez oryginalnego autora. Wszystko tutaj fajnie działa. Tylko na końcu ten karkołomny rozdział, gdzie dostajemy wytłumaczenie wszystkich wątków jest nieco zbyt skierowany do czytelnika moim...

Ależ to jest wybitne saj faj. Ilość ślepych tropów i zabawy z nami w kotka i myszkę przez Asimova na przestrzenie tych ,,trzech,, części to coś pięknego. Wszystko przemyślane od A do Z aż finalnie gdy dowiadujemy się, że Pierwszym mówcą był ,,ON,, a Druga Fundacja znajduje się ,,TAM,, to takie WTF. Tak się cieszę, że dane jest mi czytać i poznawać dzieła tego Geniusza.

Ależ to jest wybitne saj faj. Ilość ślepych tropów i zabawy z nami w kotka i myszkę przez Asimova na przestrzenie tych ,,trzech,, części to coś pięknego. Wszystko przemyślane od A do Z aż finalnie gdy dowiadujemy się, że Pierwszym mówcą był ,,ON,, a Druga Fundacja znajduje się ,,TAM,, to takie WTF. Tak się cieszę, że dane jest mi czytać i poznawać dzieła tego Geniusza.

W poprzednim tomie poznaliśmy Muła - mutanta, mentalistę, który podbił Fundację i zrzeszone z nią światy handlarzy. Muł miał imperatorskie ambicje i dążył do ponownego zjednoczenia wszystkich światów galaktyki, pod swoimi psychicznymi rządami. Jednak na drodze stanęła mu przeszkoda, tak pieczołowicie przygotowana przez Hariego Seldona - Druga Fundacja.

Po jego śmierci, ludzie z Pierwszej Fundacji, pamiętają co stało się jego nemezis. Część z nich uważa, że Druga Fundacja to wymysł chorej psychiki mutanta, część uważa, że to kontynuacja planu Seldona, a część odnosi się wrogo do mentalistycznej populacji na drugim krańcu galaktyki.

Sama Druga Fundacja jednak, stara się wrócić na dobre tory, po niespodziewanych perturbacjach zaistniałych po pojawieniu się Muła. W końcu plan Seldona zakładał, że to mentaliści poprowadzą, zawczasu przygotowaną Pierwszą Fundację, do miana Drugiego Imperium, a Druga Fundacja pragnie pozostać w cieniu…

Coraz bardziej podoba mi się ten cykl. To jak skrzętnie autor przygotowuje nas do wielkiej kulminacji, to jak zmyślnie kontynuuje te “nieplanowane” wypadki, bo Galaktyka tylko czeka na nastanie Drugiego Imperium :)

W poprzednim tomie poznaliśmy Muła - mutanta, mentalistę, który podbił Fundację i zrzeszone z nią światy handlarzy. Muł miał imperatorskie ambicje i dążył do ponownego zjednoczenia wszystkich światów galaktyki, pod swoimi psychicznymi rządami. Jednak na drodze stanęła mu przeszkoda, tak pieczołowicie przygotowana przez Hariego Seldona - Druga Fundacja.

Po jego śmierci,...

7.5 Ciąg dalszy Fundacji i Imperium. Celem bohaterów poprzedniej odsłony było odnalezienie Drugiej Fundacji i tak poszukiwanie stało się głównym motywem tej książki.
Druga Fundacja dzieli się na dwie części: poszukiwania Muła i Fundacji. Muł ponownie zostaje ciekawym bohaterem. Z misją do Drugiej Fundacji wysyła generała Hana Pritchera, a także nową postać, Baila Channisa. Ci niespodziewanie natrafiają na trop w układzie Tazendy. Bohaterowie okazują się być jednak nie tymi, za których się podają. Podobnie wygląda fabuła drugiej części - wiele stron to przygotowywanie końcowego zwrotu akcji.
Na pochwałę zasługuje złożoność intrygi dotyczącej Drugiej Fundacji, która kończy się dopiero w ostatnim zdaniu książki. Ostatnia historia jest najbardziej przewrotna i emocjonująca. Styl pozostaje rzeczowy, mimo czasowej bliskości pierwszej części i zakończenia Fundacji i Imperium, rozgrywa się nowy, wyodrębniony akt kosmicznego wątku. Autor nie chciał, by była to opowieść o konkretnych postaciach, a skupił się na bohaterze zbiorowym.
Wiedząc, iż upłynęło wiele lat, zanim powstała kontynuacja, ocenie poddać należy też zakończenie, czy mogłoby wieńczyć opowieść. Sądzę, że tak, Asimovowi udało się upiec dwie pieczenie na jednym ogniu - wątek kończy się, ale jednocześnie możliwy jest ciąg dalszy.
Druga Fundacja to zatem udana książka. Spełnia oczekiwania budowane w poprzednich tomach.

7.5 Ciąg dalszy Fundacji i Imperium. Celem bohaterów poprzedniej odsłony było odnalezienie Drugiej Fundacji i tak poszukiwanie stało się głównym motywem tej książki.
Druga Fundacja dzieli się na dwie części: poszukiwania Muła i Fundacji. Muł ponownie zostaje ciekawym bohaterem. Z misją do Drugiej Fundacji wysyła generała Hana Pritchera, a także nową postać, Baila Channisa....

W "Generale" i "Mule" wydanych później jako "Fundacja i Imperium" Azimow znalazł sposób na "Fundację" - utrzymał konieczność historyczną i psychologię tłumu jako centralny motyw cyklu, lecz fabularnie skupił się bardziej na jednostkach i ich przygodach, niż na procesach społeczno-politycznych. Kolejne dwie powiastki, składające się na "Drugą Fundację", również są wynikiem tego przepisu.

Niestety bywają też rozczarowujące, zwłaszcza w zakończeniach - w pierwszym wypadku zbyt szybkim, prostym i ujmującym wagi całej opowieści, w drugim zaś zbyt skupionym na piętrzących się zaskoczeniach. Innym elementem ciążącym tej części serii jest zbytnie zagłębienie w fantastyczność. Gdzie "Fundacja i Imperium" utrzymuje odpowiedni balans między polityką, przygodą i parapsychologią, "Druga Fundacja" niepotrzebnie mnoży tę ostatnią, sprawiając, że dotychczasowy wyjątek od reguły staje się miałki i powszedni.

Jednocześnie muszę przyznać, że intrygi obu powiastek są sprawnie poprowadzone i angażujące. Czyta się je po prostu dobrze, a postaci z Arkady na czele są dynamiczne i zaciekawiają swoimi poczynaniami. Rozczarowujący charakter zakończeń nie może tego w pełni zrujnować.

W "Generale" i "Mule" wydanych później jako "Fundacja i Imperium" Azimow znalazł sposób na "Fundację" - utrzymał konieczność historyczną i psychologię tłumu jako centralny motyw cyklu, lecz fabularnie skupił się bardziej na jednostkach i ich przygodach, niż na procesach społeczno-politycznych. Kolejne dwie powiastki, składające się na "Drugą Fundację", również są wynikiem...

„Druga fundacja” to raczej powieść łącząca pewne kwestie niż samoistne dzieło. Trudno byłoby ją czytać bez znajomości poprzednich wątków, jednak w pewnym sensie rozumiem, dlaczego poświęcono jej oddzielny tom. Chociaż równie dobrze jej fabuła mogłaby zostać streszczona w zaledwie jednym rozdziale „Fundacji i imperium”.
Główną bohaterką jest tym razem kilkunastoletnia dziewczynka z wybujałą wyobraźnią i powiedzmy sobie szczerze, bardzo antypatycznym charakterem. Jest ona tym samym jednym z trybików, które doprowadziły do otwartej wojny, w galaktyce. Antypatia względem Fundacji się nasila i jej upadek jest bliski, co jednak zrobić względem Drugiej Fundacji? Poszukiwania tej niemal mitycznej zbiorowości trwają, a jej przedstawiciele doskonale wiedzą, jak się bronić przed wykryciem manipulując otoczeniem. Na tym etapie trudno jest mi stwierdzić czy Druga fundacja jest tworem dobrym, czy jak pierwsza zostanie pochłonięta przez ludzką arogancję i chciwość. Niestety to do siebie ma ludzka natura, że bez pomocy diabła potrafi skorumpować nawet najszlachetniejsze idee.

Pod ręką mam już kolejny tom i tym razem zastanawiam się, jaki kierunek obierze autor.

„Druga fundacja” to raczej powieść łącząca pewne kwestie niż samoistne dzieło. Trudno byłoby ją czytać bez znajomości poprzednich wątków, jednak w pewnym sensie rozumiem, dlaczego poświęcono jej oddzielny tom. Chociaż równie dobrze jej fabuła mogłaby zostać streszczona w zaledwie jednym rozdziale „Fundacji i imperium”.
Główną bohaterką jest tym razem kilkunastoletnia...

„Druga Fundacja” Isaaca Asimova to nie tylko godne domknięcie klasycznej trylogii „Fundacja”, ale także jedno z najbardziej fascynujących i intelektualnie stymulujących osiągnięć science fiction jako gatunku. To książka, która z jednej strony kontynuuje wizję galaktycznego imperium rozkładanego przez nieubłagane prawa psychohistorii, a z drugiej – podważa ją, wprowadza wątpliwość, grę pozorów, zmaganie z nieznanym.

Asimov porzuca tu klasyczny model twardej SF, opierającej się wyłącznie na technologii, i przenosi ciężar narracji na psychologię, manipulację, percepcję – na walkę nie ciał, ale umysłów. Druga Fundacja, istniejąca w ukryciu, niemal mityczna, staje się figurą nieuchwytnej inteligencji – czegoś ponad ludzką kontrolą, a jednocześnie ludzkiego autorstwa. To intrygujące przesunięcie sprawia, że cała opowieść zyskuje wymiar niemal filozoficzny – staje się refleksją nad władzą, wolnością, przeznaczeniem.

Sama konstrukcja powieści – dwie części, dwie perspektywy, dwa napięcia – jest mistrzowska. Asimov igra z czytelnikiem: prowadzi go labiryntem fałszywych tropów, intelektualnych pojedynków i podszeptów, które w finale układają się w logiczną, choć niepokojącą całość. To książka, która uczy uważności – pokazuje, że największe siły mogą działać w ciszy, że manipulacja może być równie skuteczna jak przemoc, że wiedza – zwłaszcza ukryta – ma moc sprawczą.

„Druga Fundacja” to szczyt narracyjnego wyrafinowania Asimova. Nie ma tu miejsca na efekciarstwo – jest za to precyzja, konceptualna głębia i elegancja myśli. Czyta się to z zachwytem i pokorą wobec autora, który potrafił uczynić z idei siłę napędową nie tylko fabuły, ale i całej galaktyki. Dla każdego czytelnika świadomego literackich niuansów – pozycja absolutnie obowiązkowa.

„Druga Fundacja” Isaaca Asimova to nie tylko godne domknięcie klasycznej trylogii „Fundacja”, ale także jedno z najbardziej fascynujących i intelektualnie stymulujących osiągnięć science fiction jako gatunku. To książka, która z jednej strony kontynuuje wizję galaktycznego imperium rozkładanego przez nieubłagane prawa psychohistorii, a z drugiej – podważa ją, wprowadza...

"Koło nie ma końca" i ten moment, w którym pojmuje się, jak prawda rzucona w poprzednich tomach rozwiązuje tajemnicę! 😮
Świetna seria pełna takich błyskotliwych zwrotów!

"Koło nie ma końca" i ten moment, w którym pojmuje się, jak prawda rzucona w poprzednich tomach rozwiązuje tajemnicę! 😮
Świetna seria pełna takich błyskotliwych zwrotów!