Felek i Tola na wyspie

Świetna książka! Zainteresuje każde dziecko, które niedługo rozpoczyna edukację szkolną. Opowieść o Duni, która idzie po raz pierwszy do szkoły, zaciekawi małego czytelnika i pomoże rozproszyć dziecięce lęki. Zapisałbym chętnie tę książkę na listę lektur w pierwszej klasie szkoły podstawowej!

Książka z serii tych, które dzieci uwielbiają. Interesująca, zabawna, w rewelacyjnie prosty sposób zaspokaja dziecięcą ciekawość. Dowiecie się m.in. jak i dlaczego powstaje strupek, co się pod nim dzieje i czy można go zjeść... Świetna grafika i mnóstwo bardzo przydatnych informacji. W pracy nad książką pomagał dr Makoto Yamada

Druga część jest o wiele lepsza, niż pierwsza bo się pojawiają nowi bohaterowie. Dużo się dzieje i jest przy tym dużo śmiechu. Naprawdę polecam! Napisana prostym językiem w czasie teraźniejszym (ogólnie nie lubię tego, ale w tym przypadku w ogóle nie przeszkadza). Najbardziej polubiłam Pipa, pomimo że wyraża się jedynie przez swoje "ko" to czuć w nim cały wachlarz emocji i uczuć. No, po prostu kochany jest ten Pip!

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Pamiętacie Pomysłowego Dobromira, dziecięcego inżyniera-wynalazcę, który miał szansę zostać MacGyverem dzieciństwa? Do tego grona dołącza teraz pomysłowy szwedzki bóbr o imieniu Kastor. W tym odcinku, ze swoim przyjacielem Maciusiem, naprawiają kapcia w rowerze – bo jak tu jechać na piknik z popsutym kołem? Krok po kroku, zgodnie z instrukcją – i koło naprawione. Nie sądziłam, że ta opowiastka spodoba się mojej wnuczce, która na rowerze woli wozić misie, mknąć z górki na pazurki i ścigać się z tatą. A tu proszę – książeczka jest dosłownie zaczytana i za każdym razem wzbudza dużo emocji. Morał płynie z niej taki: stare rzeczy się naprawia, a nie wyrzuca. Wszystko da się zrobić – trzeba tylko wiedzieć, jak, i być na to przygotowanym. Piękne ilustracje i krótkie, zrozumiałe dla kilkulatka teksty sprawiają, że całość czyta się lekko i z przyjemnością. W innych odcinkach Kastor piecze babkę, szyje, majsterkuje i uprawia fasolę. Bóbr Kastor ma szansę zostać Waszym ulubieńcem – warto dać mu tę szansę.

„Inna podróż” to kolejna historia z orzesznicą i mrówkojadem w rolach głównych. Tym razem mrówkojad zapragną wyruszyć w podróż. Spakował już nawet same niezbędne rzeczy do swej walizki: mapę, kąpielówki, suszarkę do włosów i rzecz jasna Karola Gustawa. Jednak po odbyciu dyskusji z orzesznicą i zaczerpnąwszy pewnych informacji z gazety, przyjaciele dochodzą do wniosku, że przecież można odbyć podróż nie ruszając się z miejsca. I będzie to niesamowita podróż do wnętrza ich samych. Do tego, co im w duszach gra. Postanawiają wspólnie napisać prawdziwą sztukę, w której sami odegrają role główne ma się rozumieć. Aż tu zupełnie niespodziewanie w drzwiach domu orzesznicy pojawia się słoń Arne i zaczyna wprowadzać nieco zamieszania w koncepcję teatralną dwójki przyjaciół. Czy bohaterowie zaczną ze sobą współpracować? I czy ich współpraca przyniesie jakiś wymierny skutek? Hmmm… Pozostawiam to już Waszej ocenie. Uważam, że „Inna podróż” jest bardzo filozoficzną publikacją, ale również dowcipną i mądrą, jak zwykle. Myślę, że każdy wyniesie z niej coś dla siebie pozytywnego. Udanej lektury zatem. Polecam.

W opowieści tej, jak sam tytuł wskazuje, mrówkojad popada w bardzo głęboką refleksję na temat sensu życia. Zastanawia się jakby wyglądał świat bez jego osoby i czy ktoś dostrzegłby jego brak, przejął się zaistniałą po nim pustką. By uzyskać odpowiedzi na nurtujące go pytania wchodzi w dyskurs oczywiście ze swą przyjaciółką orzesznicą. Po tej rozmowie dochodzi do wniosku, że mógłby być to doskonały temat na książkę. Postanawia więc wydać publikację, dotyczącą sensu życia właśnie i ostro zabiera się za kompletowanie do niej informacji. Jednak szybko okazuje się, że sprawa ta nie będzie wcale taka prosta…Każdy z nas bowiem upatruje własnego sensu życia w zupełnie czymś innym… Zatem przed mrówkojadem stoi nie lada wyzwanie. Jak sobie z nim poradzi nasz jakże kreatywny bohater? Sprawdźcie koniecznie! Osobiście uwielbiam te jakże mądre i pełne dowcipu historie z mrówkojadem i orzesznicą w rolach głównych. Szkoda, że tak niewiele z nich doczekało się polskiego przekładu… Hmmm… Cieszmy się jednak z tego, co jest i czytajmy, bo warto. Polecam 😉

Przeczytałam, bo czytam wszystkie książki które kupuję dziecku. Jest to zbiór krótkich prostych historyjek, ukazujących codzienne zabawy dwójki tytułowych dzieci. Momentami opowiadania są naprawdę zabawne, lecz czasami zastanawiałam się, jaki tu właściwie ma być morał? Na przykład w opowieści o zabawie z kotem, w której dzieciaki zawiązały mu sznurek dookoła szyi, bo nie miały smyczy pod ręką. W końcu „zabawa” została przerwana przez osobę dorosłą, stwierdzająca że kotek jest smutny, po czym dzieci stwierdziły że tak nie jest i na tym właściwie koniec historii. Lub opowieść o obieraniu jabłek, gdzie Janeczka miała tylko jeden nóż, więc Jaś pobiegł do domu i wrócił - również biegnąc - z nożem do Janeczki, po czym się skaleczył obierając te jabłka. Na koniec opowiadania pojawia się mama Janeczki i tłumaczy, że nóż był za ostry. Trochę dla mnie są denerwujące te detale, choćby ze względu na to, że te dzieci praktycznie nigdy nie są pod opieką rodziców, zwłaszcza w kuchni z nożem, trochę to dziwne. Ogólnie książka jest pozytywna i dobrze się czyta, jednak na pewno czytając dziecku trzeba tłumaczyć pewne rzeczy, których nie powinno się robić mimo że wyglądają na dobrą zabawę. No i absolutnie nie trzymać ostrych noży w zasięgu 5 latka, jak mają to w zwyczaju rodzice Jasia i Janeczki.

Trochę nie wiem co powiedzieć. W książce znajdziemy przygody Toli i Felka i ich przyjaciół, opisane w bardzo krótkich i prostych zdaniach. No i te proste zdania, przyznaję, że trochę mnie męczyły podczas czytania. Niektóre sceny całkiem śmieszne, inne dłużące się, ale mam nieodparte wrażenie, że książka napakowana jest przywarami typowo dla dorosłych ludzi. W innych książkach też znajdują się takie ukryte znaczenia, ale tutaj widać to nazbyt wyraźnie i nie wiem czy mi się to podoba czy nie. Córka przyznała, że na początku książka była dziwna ale później już okej, więc chyba jest okej. 😉 Nasza ulubiona scena, to ta gdy Felek zorientował się, że Pip nie jest już kurczakiem. Ogólnie książka nie jest zła, ale dla osób, które uwielbiają długie formy, może to być odrobinę męczące.

Troszkę dziwna historia, z według mnie mało przekonującą postacią Świętego Mikołaja. Czytałam z zaciekawieniem mając nadzieję, że w końcu nastąpi jakiś moment, który sprawi, że ta książka dołączy do grona moich ulubionych świątecznych historii. Niestety nic takiego nie nastąpiło. Cała fabuła wydaje się trochę na siłę opisana, a już w szczególności rozwiązanie problemu. Szczerze mówiąc, jestem troszkę zawiedziona tą książką, ale być może adresaci tej książki, czyli młodsi czytelnicy, spojrzą na nią łaskawszym okiem.

https://www.instagram.com/p/BoThST2n_Gg/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka Gdzie jest moja siostra? Autor Sven Nordqvist Wydawnictwo @wydawnictwo_eneduerabe Książka zachwyciła mnie przede wszystkim niesamowitymi, baśniowymi ilustracjami. Każda z jej stron zawiera bajkowe ilustracje przedstawione w dużym formacie. W 2007 r. Książka została uhonorowana prestiżową szwedzką nagrodą literacką AugustPriset. Jest to niebanalna opowieść o rodzeństwie, a właściwie o bracie, który szuka swojej starszej siostry. W tych poszukiwaniach opowiada towarzyszowi o siostrze,jaka ona jest, co lubi. Książka jest odpowiednia już dla najmłodszych czytelników ze względu na te kolorowe, pełne szczegółów ilustracje. Porusza wyobraźnię. Każde dziecko powinno ją mieć w swojej biblioteczce. ❤️ https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.

Czytanie książki „Smacznego, proszę Wilka!” Marty Guśniowskiej (Wydawnictwo Tashka) to prawdziwa uczta – rozbrajające dialogi bohaterów, wnikliwa obserwacja otoczenia, ukryte prawdy życiowe. Za każdym razem ciężko się z nią rozstać. Z pozoru zwykły las, a dzieją się w nim niezwykłe rzeczy. W pewnym domku stary, zrzędzący, zły Wilk, próbuje się pogodzić ze śmiercią, która zagląda mu w oczy. W odchodzeniu towarzyszy mu jedyna przychylna istota – Pajączka. Zrządzeniem losu pod ich dach trafia mały, naiwny Zajączek (czyli idealna przekąska),który potrzebuje pomocy. Zastanawiacie się, czy Wilk zdoła powstrzymać swoje zwierzęce instynkty i nie pożre biednego malca? Otóż za namową przyjaciółki zrobi coś wbrew logice – zgodzi się odprowadzić zajęcze dziecko do domu jego babci. Stary drapieżnik nie zdaje sobie sprawy, że to wspólne wędrowanie z Zajączkiem zupełnie go odmieni, już na zawsze…

Chciałbym mieć takiego przyjaciela jakim był Piaskowy Wilk dla Karusi. I chciałabym, aby moje dzieci też miały kogoś takiego w swoim życiu. Oddanego, opiekuńczego, dbającego o rozwój i siłę. Jestem wzruszona lekturą. Ostatnie strony czytałam delektując się słowem, a jednocześnie żałując, że to już koniec. Że już nigdy to nie będzie książka czytana po raz pierwszy. Wrócę na pewno. I już nie mogę się doczekać czytania ponownie. Opowieści czytałam 4- (prawie 5) i 8-latce. Obydwie słuchały zasłuchane.

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Pamiętam swój pierwszy występ przed widownią i wielkie emocje z nim związane. Teraz już jako mama równie emocjonalnie podchodzę do każdego przedstawienia mojego dziecka. I choć mój syn to urodzone zwierzę sceniczne wiem, że są dzieci, które mocno stresuje występowanie przed publicznością. O takim właśnie chłopcu opowiada książka autorstwa Ulfa Nilssona z ilustracjami Evy Eriksson pt. „Kret sam na scenie”, którą z j. szwedzkiego przełożyła dla Nas niezawodna Agnieszka Stróżyk a wydało w swej ofercie jedno z czołowych wydawnictw literatury dla najmłodszych, czyli @zakamarki. 🌟 Nasz sześcioletni bohater ma wraz ze swoimi rówieśnikami wystąpić w teatrzyku z okazji nadejścia wiosny. To właśnie jemu przypada odpowiedzialna rola Kreta, który ma zakończyć przedstawienie. Tylko czy stres i strach przed publicznością pozwolą mu stanąć samemu na scenie i wypowiedzieć stosowne kwestie? Chłopiec jest pełen obaw. Czy okażą się one uzasadnione, przekonacie się w trakcie lektury jego pouczającej opowieści. 🌟 Stres przed występem to nie jedyny istotny aspekt tej historii. Mamy tu piękną braterską więź, która pozwala starszemu bratu wyjść ze swojej strefy komfortu, a nawet uczynić coś, czego nikt się nie spodziewał. Ta relacja braci oparta na podziwie ze strony młodszego i opiekuńczości widocznej w gestach starszego z nich to bodaj najbardziej wzruszający wątek tej dziecięcej narracji. 🌟 „Kret sam na scenie” to także książka dla dorosłych, którzy często zapominają, jak wyglądał świat, kiedy sami byli dziećmi. Problemy najmłodszych, choć z perspektywy dorosłego mogą wydać się banalne, często odbijają się echem w okresie dojrzewania lub dorosłości. Opowieść Naszego bohatera uczula rodziców na to, jak reagować w stresujących dla dziecka sytuacjach, by być dla niego prawdziwym wsparciem, takim jak opiekunowie Naszego małego artysty. 🌟 Agnieszka Stróżyk jak zwykle wiernie oddała w swym przekładzie sens tej historii, zaś wydawca zadbał o to, by wizualnie książka ta również cieszyła oko. Nie pozostaje mi zatem nic innego, jak zachęcić Was do jej lektury, bo to pozycja ważna nie tylko dla najmłodszych, ale również (a może przede wszystkim) dla ich rodziców.

Mrówkojad uważa, że jest dziwny. To wszystko przez jego bardzo charakterystyczny nos. Ale zastanawia się również nad tym czy są na świecie równie wyjątkowe zwierzęta. By się tego dowiedzieć ogłasza konkurs. Każde zwierzę, które posiada jakieś wyjątkowe cechy może wziąć w nim udział. Organizatorzy plebiscytu, to jest mrówkojad i orzesznica we własnych osobach, przewidzieli nagrodę dla zwycięscy. Szybko okazuje się, że zainteresowanych jest baaardzo wielu i to z baaardzo różnych stron świata. Jednak wyłonienie laureata wcale nie będzie takie proste. Historia mrówkojada i jego przyjaciółki to niesamowicie zabawna opowieść o tym, jak bardzo jesteśmy od siebie różni, przez co bardzo niepowtarzalni. Różnorodność biologiczna poszczególnych gatunków zwierząt sprawia, że świat jest naprawdę piękny, zaskakujący i interesujący zarazem. Polecam tą fenomenalną lekturę.

Smutny wieczór, zimno i zmęczenie, aż tu nagle pojawia się szklanka babcinego rosołu i ta książeczka! I nagle jest lepiej. Kocham miniaturki, zwłaszcza w tak uroczym wydaniu, jakim jest Mysi Domek :) Co za niesamowita praca twórcza. Historyjki były bardziej takimi opisami nastroju i klimatu niż rzeczywiście opowieściami, brakowało w nich jakiejś puenty, ale po jakimś czasie przestało mi to przeszkadzać, chłonęłam po prostu fotografie. Ta książeczka to idealny towarzysz zimowego odpoczynku, ocieplacz serca. Mam nadzieję, że kiedyś poznają ją moje własne dzieciaki ♡ 🐭🏠

Czy wiecie jak naprawić dziurę w dętce, zrobić praktyczna skrzynie na narzędzia albo upiec coś pysznego? Jeśli nie, a chcielibyście w prosty sposób zdobyć wiedzę teoretyczną, spróbować praktycznie i do tego nauczyć czegoś pożytecznego Wasze dzieci sięgnijcie po siwetme książeczki: Kastor majsterkuje Kastor naprawia rower Kastor piecze Te trzy części, autorstwa Lars Klinting wydane przez mediarodzina.wydawnictwo opowiadają o pewnym, bardzo zaradnym i samodzielnym bobrze. Na wstępie zaznaczę, że żałuję braku wcześniejszych części w naszej biblioteczce bo książki są świetne. W każdej części Kastor swoją pracą i pomysłowością, ale także wiedzą rozwiązuje swoje kłopoty, czy sytuacje które stanęły na jego drodze. Dzieci obserwują pracowitość Kastora, a dzięki świetnej historii mogą nauczyć się przydatnych umiejętności, cierpliwości i zaradności. Każda sytuacja jest prosto opisana, autor wymienia jasno rzeczy których Kastor używa i co z nimi robi. Spodobał mi się fakt, że na końcu książeczek są informacje jak możemy z dziecmi zrobić w domu to samo co Kastor. Jest np przepis na babkę, która piekł Kastor lub schemat elementów z wymiarami, potrzebny do zbudowania skrzynki na narzędzia. W tych jednej części Kastor stoi przed problemem kapcia w rowerze, podczas wyprawy na piknik z Maciusiem. W drugiej nie może znieść ciągle gubiących się narzędzi i postanawia zmajstriwac sobie skrzynie na narzędzia, a w ostatniej razem z Maciusiem, przygotowują urodzinową babkę. Ciekawi całych historii? Zapraszam do czytania 😍

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com